The National - Trouble Will Find Me (2013)

Ik ben tot de vaststelling gekomen dat ik Trouble WIll Find Me minder draai dan Boxer en High Violet. De adoratie stuikt wat in elkaar. Ik heb ook geen behoefte meer om het album te beluisteren. Boxer blijft gewoon het beste album moet ik zeggen. Ik zal mijn stem moeten verlagen naar 4*.

Pijnlijke vaststelling eigenlijk.

Ik vind de auto nu niet meteen de ideale setting om naar The National te luisteren. Misschien eens een kans geven met de headset of gewoon thuis zonder al te veel achtergrondlawaai?

Ik vind het persoonlijk ook geen plaat om als achtergrond in de auto te horen, maar een album om actief naar te luisteren, waarna de schoonheid zich voor je opent.

Beetje vreemd, de (aan de statistieken te zien) minst populaire nummers zijn voor mij toch de uitschieters: Slipped en Hard to Find. Beide zijn zo weemoedig en doorvoeld zonder er in te overdrijven. Gewoon ontroerend. Echt prachtig.

Voor de rest voelt dit album voor mij als een "High Violet light." Het algemene geluid van het vorige album wordt doorgetrokken, maar er wordt dan weer minder geïnvesteerd in simpelweg goeie en vooral spannende songs. Wat is er met het drumtalent van Bryan Devendorf gebeurd, die ooit creatief genoeg was om in elk lied wel iets opvallends te doen en de aandacht van de luisteraar op te eisen? Ga het er op dit album maar eens op na: niet zelden hervalt hij in hetzelfde drumpatroon. Niet dat dat lelijk of onvergeeflijk is, maar het klinkt na een tijdje toch wat ongeïnspireerd. En dat terwijl die man toch zoveel meer kan. (Rasechte fans zullen dit wel aan een meer minimalistische aanpak toeschrijven. Dat kan, maar dat blijft uiteraard gespeculeer.)

Hier en daar krijg ik ook het gevoel dat er toch wat nummers konden geëlimineerd worden (zoals voor mij persoonlijk Heavenfaced), net omdat ze te vlak klinken of te sterk op andere nummers op het album lijken. En daarmee wil ik meteen nog een euvel aankaarten: ik vind het merendeel van de nummers wat inderdaad wat "vlak" klinken. Al waren het maar de opvallende drums van Devendorf in bijvoorbeeld Bloodbuzz Ohio, de uitspringende gitaarpartijen in Little Faith, of de "helderheid" waarmee elk individueel instrument op pakweg heel Boxer zijn aandacht opeiste: er was altijd wel iets speciaals te vinden in elk nummer. Door de productie en de algemene aanpak van de liederen is dat op Trouble Will Find Me naar mijn mening voor een groot deel verloren gegaan. Met als gevolg dat de liederen op elkaar gaan lijken, terwijl ze op zichzelf moeten strijden voor een "eigen" geluid. High Violet dreigde met hetzelfde probleem te kampen, maar daar wist men inderdaad net de gitaren, de drums en afwisselend de piano op een zodanige manier te gebruiken om dat te voorkomen. En ja... Afwisseling, dat was er ook.

Maar kijk, ik betrap er mezelf toch op dit album te blijven opleggen. Een album van The National blijft natuurlijk een evenement en een aangename ervaring. Op sommige nummers voel ik het uiteraard wel en dan geniet ik met volle teugen mee. Maar ergens wéét ik dat dit album het hoge niveau van de voorgangers niet haalt. Ik luister rustig verder.

Ik begrijp het wel als het album voor een aantal luisteraars ietwat te homogeen klinkt en dat er zodoende een zekere mate van opwinding achterwege blijft. Ik denk dat dit het sterkste naar voren komt wanneer je het album een beetje casual beluistert terwijl je met iets anders bezig bent zoals autorijden of werken.

Na enkele luisterbeurten kreeg ikzelf de enorme drang om het album opnieuw en opnieuw te beluisteren. Ik keek uit naar mijn treinreis van en naar het werk, zodat ik me weer helemaal kon onderdompelen in de wereld van Trouble Will Find Me, zoals ook Boxer dat van je verlangt. De enige teleurstelling ervoer ik zodra de trein vaart minderde en het einde van de reis naderde.

De nummers op Trouble Will Find Me zijn eenvoudiger en ietwat rustiger van opzet dan op Boxer. Er zit meer lucht in de muziek. Daar waar Boxer je bij je lurven pakt, neemt Trouble Will Find Me je rustig mee alsof het een aangename zonnige zondagmiddag is en de wereld even niet bestaat.

Ik vond hem niet echt bijzonder

Heerlijk album. Hoe smaken kunnen verschillen.

Vind het een perfecte combi van Boxer en High Violet.

Er staan niet echt uitschieters op en is misschien net een nummer te lang om het album in 1 keer te luisteren.

Genieten met een BeyerDynamic DT770 op m'n oren in de zon.

Prachtig verwoord! Had hetzelfde @ treinreis.

Hierin kan ik me wel goed herkennen. Ik maak met dit album net het omgekeerde proces door als met Boxer en in mindere mate High Violet: waar die albums me aanvankelijk weinig zeiden en na verloop van tijd toch genoeg bleven verleiden om verder te luisteren en telkens iets nieuws te ontdekken, kwam deze bij mij direct goed binnen en merk ik nu al dat ik hem minder draai dan in het begin. In termen van stemgedrag is mijn waardering er voorlopig nog niet door veranderd, omdat dit tot nu toe de National-plaat is waar ik simpelweg het meest kan van genieten, maar ik begrijp de kritieken wel dat het muzikaal minder houdbaarheid zou hebben.

High Violet is nochtans veel directer en toegankelijker (wat niet per definitie een nadeel hoeft te zijn uiteraard). Als deze sneller binnenkomt dan zal dat wel eerder liggen aan het feit dat door hun doorbraak op grotere schaal de laatste jaren veel mensen intussen al vertrouwd zijn met het geluid van The National en dus min of meer weten wat ze kunnen verwachten.

Nog steeds twijfel tussen 4,5 en 5?

Een 5 uitdelen voor iets dat nog maar een paar weken oud is is in feite not done, dus ik zal het voorlopig maar bij 4.5 houden.

Pijnlijk?

Je hebt vier stemmen uitgebracht op The National met een gemiddelde van 4,5. Een 4,0 is toch nog steeds een heel mooi album of niet?

Natuurlijk, maar in het begin had ik de indruk dat dit hét album zou worden van The National. Die mening heeft wat afgedaan. Het blijft een zeer goed album maar ze hebben nog betere.
Ik hecht niet al te veel aan die quoteringen, maar ik kijk wel naar het totaalplaatje. Dit album zou hoger uitvallen als debuut van een andere band maar The National is geen obscure band meer.

Ik ontken hier niet dat het een goed album is hé, ik zeg enkel dat het redelijk pijnlijk is om te moeten terugkeren op het feit dat je dit album eerst adoreert om dan daarvan af te stappen.

Ik vind em toch erg mooi! Wat voor mij belangrijk is, is dat The National altijd erg fijne muziek maakt...puur fijn om lekker naar te luisteren, en daar voldaan mee zijn...of dat nou High Violet, Boxer, Alligator, of Sad Songs for Dirty Lovers is...ik zet ze allemaal graag op, zo ook het laatste album!

Ik zie het vooral als uitbreiding van het aanbod van the National, ipv een poging tot overtreffing van het voorgaande!

Ik zal hier regelmatig eens komen kijken om te zien hoe de waardering geleidelijk onder de vier sterren zal duiken...

Ramptourist

Dan kan je nog wel even wachten. Mij verveelt hij allesbehalve. De favorieten wisselen elkaar af en 'zwakkere' stukken zitten er nagenoeg niet in.

Dat mag ook wel als je een album met 5* beoordeelt.

Uiteraard, dat het album mij aanspreekt staat dan ook als een paal boven water!
Ben normaal niet zo ijverig met het uitdelen van 5*, maar deze kreeg dat toch relatief snel. De toekomst zal uitwijzen of die 5 sterretjes daar voor altijd (of toch lange tijd) blijven staan

Hoop je hetzelfde bij Boxer die je blijkbaar ook deze middag lager waardeerde?

Triestig hoe mensen zich obsessief met die ratings bezighouden. Ondertussen geniet ik met volle teugen van deze heerlijke muziek die bij mij nog altijd aan het groeien is. Pink Rabbits is vandaag even de favoriet: wat een pàrel van een song met onaards mooie lyrics.

Inderdaad, dat soort jankerig gedrag kan ik ook niet waarderen. Heb respect voor de mensen die hier wel 100 procent van kunnen genieten.

Dit album heeft toch al ruim 500 stemmen binnen en ook als je naar de laatste 20-30 stemmen kijkt dan is het stemgedrag redelijk consistent. Het blijft gemiddeld boven de 4 sterren.

Nu kan dat uiteraard veranderen. Het is vrij typisch voor albums om na een goede start een dipje door te maken om vervolgens weer te klimmen. Boxer ging enkele weken/maanden na de release richting de 3,8 terwijl het nu alweer op 4,26 staat.

Het zou me verbazen als dit album op de lange termijn niet bij de beste albums van 2013 eindigt (met soortgelijke aantallen stemmen). Dat gezegd hebbende, het boeit me werkelijk geen ene fluit of dit album, wat in mijn ogen een pareltje is, ook door de dwarsdoorsnede van de musicmeter-gemeenschap wordt omarmd.

Dit is voor Musicmeter begrippen simpel: het is een kandidaat album van het jaar, als de users aan het einde van 2013 mogen stemmen. En heel wat zullen deze in hun top 10 hebben staan. Ik weet nog niet of ik daar bij hoor.

Misschien een beetje teveel repetitieve meta-discussie over stemgemiddeldes, eindejaarslijstjes en andere randfenomenen in plaats van het eigenlijke album de laatste tijd in deze topic.

En ja, heb ik ook mijn steentje toe bijgedragen.

Misschien is het album daar zelf ook wel wat debet aan. As je zoveel lijkt op de voorgangers is er misschien ook wel niet zoveel inhoudelijks te melden. Dit is gewoon een album om op je gemakkie zonder enige vorm van afleiding te beluisteren. Goede wijn behoeft geen krans. En of dit album wel of niet hoog in een of ander lijstje eindigt boeit me totaal niet.

Bof, je ziet dit soort discussies wel vaker de kop opsteken bij gehypte albums die hoog gewaardeerd worden. Lijkt me een beetje spijkers op laag waker zoeken om het daarop te steken.

En trouwens, zoals al meermaals beargumenteerd is dit toch wel weer wat anders dan High Violet zonder daarom uiteraard een radicale stijlbreuk te zijn. Was dit High Violet 2.0 dan zouden een aantal mensen zoals jij en Tompie (beiden rabiate U2-fans en dat lijkt me geen toeval) hem waarschijnlijk net wat hoger waarderen.

Ach, dat dit album hoger wordt beoordeeld dan bv. Achtung Baby zegt meer over de stemmers dan over de albums. Mag ik dit als blijkbaar rabiate U2 fan zeggen. Ja, dat mag ik.

Sta mij toe om dit serieus op te vatten en deze smiley te plaatsen:

Maar zo veel gezichten, zo veel smaken. Ik kan ook wel gaan janken dat Porcupine Tree zo hoog scored. Daar wordt echter niemand beter van.