The National - Trouble Will Find Me (2013)

Ho, ho: Achtung Baby is een meesterwerk. Sierrra brengt het helaas alleen een beetje te veel op z'n Mart Smeets...

Achtung Baby kan best een meesterwerk zijn maar dat is ze althans niet voor mij. Ik gaf de plaat maar 2 sterren. Deze plaat krijgt er 5. Yeah, so what!!! Spijtig dat onze vriend sierra de 5-sterren liefhebbers van deze plaat maar scheef bekijkt.

Ik heb werkelijk genoten van deze National. Niets mis mee.

Ik zal de enige niet zijn...

Ik bekijk ze niet scheef hoor: sommige mensen vinden dit nou eenmaal ontroerend mooi.

In een redelijk korte tijd is The National uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Boxer en High Violet beschouw ik als twee parels zoals ze zelden worden gemaakt, Alligator en de voorgangers moet ik nog beter leren kennen.

Aan de ene kant hoopte ik dat deze hier in het verlengde zou liggen van de twee voorgangers, aan de andere kant vreesde ik dat dit tot verveling zou leiden.

Na de eerste vier nummers dacht ik dat dit voor mij weer een klassieker zou worden. Vooral omdat ik de openers van The National vaak het minst kan waarderen. Hier is het echter meteen raak met I Should Live in Salt en Demons. Goed dat daarna gekozen wordt voor een uptempo nummer in de vorm van Don't Swallow the Cap en het daarop volgende Fireproof is voor mij absoluut het hoogtepunt van het album.

Met Sea of Love als vijfde nummer is er genoeg variatie bij de start van het album, maar daarna gaat het een heel klein beetje mis. Niet mis in de zin van slechte songs, maar het duurt allemaal net wat te lang en gaat teveel (zeker met voorgaande albums in het muzikale geheugen) op elkaar lijken. Het wordt wat moeilijk om mijn aandacht erbij te houden. Bekruipt mij een beetje hetzelfde gevoel als bij Disintegration van The Cure; echt geen draak op te vinden, maar het duurt uiteindelijk te lang. 55 minuten The National is mij net iets te veel. Hadden ze 2 of 3 nummers weggelaten, was dit voor mij weer een klassieker geweest. Nu is het gewoon een heel goed album.

Dus Fake Empire en Terrible Love vind je niet zo bijzonder?

Terrible Love vind ik nou ook niet zo bijzonder.

Voor de rest wel een paar toppers gehad: Fake Empire, Secret Meeting, Cardinal Song.

Ik zou trouwens in tegenstelling tot Angelin net stellen dat (op de opener na) de interessantere nummers op dit album eerder vanaf Sea of Love te vinden zijn. Demons en Don't Swallow the Cap zijn wel oerdegelijk maar al bij al ook wel een beetje de nummers die het meest binnen hun comfort zone zitten.

Aanvankelijk vond ik het wel goed maar hoe vaker ik het album draai hoe minder speciaal ik het vind klinken. Voor de rest wel een redelijk goed album van De National, maar zeker niet hun beste.

Ik laat dit album bezinken met ( voorlopig ) 3.5 sterren tot gevolg.
Het duurde bij mij ook een tijd voordat ik Boxer & High Violet op waarde kon schatten.
Dit album heeft enkel goede songs maar geen enkel nummer steekt er bovenuit om de plaat naar een hoger niveau te tillen.
Het nummer Slipped maakt de minste indruk op mij.
Ik zal de plaat zeker nog enkele malen beluisteren maar vind de voorganger toch een stuk indrukwekkender.

Nog niet vaak geluisterd, maar Fireproof valt me meteen al op. Erg mooi nummer, en sinds vannacht ook als oorwurm zeer geschikt gebleken.


Edit: moet er blijkbaar nog eens goed voor gaan zitten, want er blijken nog een stuk of 7 nummers populairder te zijn dan Fireproof

Ik ben wel aangenaam verrast door deze plaat. Ik vond 'High Violet' een fijne plaat (eindejaarsmateriaal), maar toch vond ik het ook een moeilijke plaat. Dat zat vooral in het geluid. Vond ik hier een daar een beetje dichtgesmeerd en gruizig. Dit 'Trouble Will Find Me' ademt meer, heeft een veel transparanter geluid. En dan mag het allemaal wat in elkaars verlengde liggen (de songs, bedoel ik), daarmee creeert The National wel een fijne, melancholieke sfeer. Songs met de handrem lichtjes aangetrokken, dat maakt het allemaal heel coherent en smaakvol. Zeker 4****

The National op vinyl is reclame om vaker vinyl te gaan kopen: klinkt prachtig.

Toch jammer dat mp3/spotify muziek vluchtiger heeft gemaakt. Iets in handen hebben is veel leuker. Genieten dit! Hard to Find is bijna klaar, welke kant (dubbelalbum) nu?

Pink Rabbits manifesteert zich zo langzamerhand als nummer dat er bovenuit steekt. Wordt met de luisterbeurt interessanter, iets soortgelijks had ik bij Bloodbuzz Ohio ook al.

7 november present!

Vind het na een paar x luisteren een Slaap Kindje Slaap plaat, dat betekent nu een 3-tje, kabbelt voort. Ik zal 's echt voor gaan zitten binnenkort maar deze pakt dus niet zoals Boxer en High Violet.

Ik heb hem de afgelopen maand ook vaak opgezet zo vlak voor het slapen gaan. Ben juist blij met een mooi 'rustig' album als deze. Ik vind 'Slipped' echt een pareltje..

Ben nog steeds van mening dat de nummers na Sea of Love iets te weinig van elkaar verschillen en het daardoor ook vrij lastig voor me is dit album in zijn geheel te luisteren.

Echter, de tracks zijn afzonderlijk van elkaar zo sterk dat ik toch nog een halfje omhoog ga.

Daarmee is The National met een gemiddelde van 4,5 ster over de laatste 4 albums zonder twijfel mijn favoriete band van de laatste 10 jaar.

En nu op naar Sad Songs for Dirty Lovers.....

Er staan mooie nummers op, maar men kan beter luisteren naar boxer en high violet. Daar hebben ze het eerder gedaan, maar staan er oneindig veel knappere nummers op.

Zever, gezever!! Deze cd is super en misschien wel hun beste, hij moet misschien nog wat groeien bij sommigen.

Van mij mogen ze het hele album integraal spelen op hun concert in Brussel vanavond.

Mensen plaatsen Boxer en High Violet in mijn ogen onterecht op een voetstuk. Dat vond ik niet bijzonder indrukwekkende platen. Een paar topnummertjes, een paar goede aanvullingen en een enkele filler.

Op Trouble Will Find Me is dat niet anders. Sea of Love, This Is The Last Time en Pink Rabbits vind ik heerlijke nummers. De rest van het album is best goed, maar over het algemeen ook niets nieuws onder de zon. Precies wat ik verwacht van een nieuwe The National eigenlijk. Een constante, goede plaat. Geen pretenties, maar een lekker sfeervol album. Achter Alligator wss mijn favoriet van deze band.

Ik heb The National via dit album leren kennen en heb me bij aankoop ook meteen maar Boxer en Alligator aangeschaft. Bij vergelijking met die twee eerdere albums vind ik dit toch echt niet méér van hetzelfde. Dit album heeft een erg aangename voortkabbelende rustige sfeer met mooie melodieën die zich na een tijdje in je gehoor beginnen nestelen. Boxer vind ik toch een totaal andere sfeer hebben en vooral Alligator is totaal wat anders dan Trouble Will Find Me. Alligator is echt wel een vrij ruige plaat en ze lijkt vaak van een totaal andere groep te zijn dan die op Trouble Will Find Me. Bij Alligator moet ik zelfs regelmatig aan Pavement, The Tragically Hip en zelfs af en toe aan Green denken. Ik vind trouwens niet dat Trouble Will Find Me zwak opent of afsluit. Ik vind het repetitieve "you should know me better than that" in het openingsnummer redelijk aanstekelijk en dat geldt ook voor de monotonie die heel het album met zich meedraagt. Er is inderdaad geen uitschieter, maar iedere song op zich heeft voldoende eigenheid en muzikale kwaliteit om van het gehele album een meer dan boeiende luisterervaring te maken.

Wow ! Demons, mooi. Benieuwd naar de rest van deze plaat .

Ik moet zeggen, enkele weken zonder deze plaat heeft me goed gedaan. Plots komen de nummers nog beter uit de verf. Daar ik drie weken geleden een dip had komt nu misschien de werkelijke waarde naar boven en apprecieer ik plots meer het album. Ik verhoog mijn stem van 4* nog niet, maar het kan er nog aan zitten komen. Is dit dan ook de kracht van The National?

The National heeft bij mij de vervelende gewoonten om groot te beginnen en klein te eindigen. Bij dit album zal dat helaas niet veel anders zijn, al ben ik wel verast door de gevarieerde productie en sterkere songwriting.

Vreemde discussie, heb ooit eens de boxer een paar keer beluisterd , pakte totaal niet , saai niets nieuws , dus waarom zou ik de cd`s die hierna kwamen nog een beluisteren en weet dat het toch al niet mijn ding is. idem met Elbow , iedereen loopt er mee weg , maar ook is niet mijn pakkie an, dus gewoon links laten liggen

Misschien beginnen met High Violet en als je dat te glad vindt de oudere albums luisteren. Als je High Violet te abstract vindt, kun je dit album proberen. Ik schaal The National overigens wel een klasse hoger in dan Elbow, waarvan het laatste album vrij matig was.

Ik mis wat er vreemd is aan de discussie hier.

Dat terzijde: als Boxer je niet pakt (wat eigenlijk enkel te veklaren is door een gebrek aan luisterbeurten ) dan denk ik niet dat je enthousiast zal worden van TWFM. Alligator zou misschien wel een kansje maken.

Nogmaals terzijde: ik zag dat je Boxer zojuist 1,5* heb gegeven op basis van wat je ooit een keer heb beluisterd. Misschien is het de moeite waard om het nog eens te beluisteren en zo te bezien of je herinneringen aan het album nog wel houdbaar zijn.

Boxer jaren links laten liggen. Wat een saaie plaat. Totdat het kwartje viel zomaar uit het niets.
Heel raar maar ik denk dat dat het geheim van The National is.
Je kan er uiteindelijk niet meer omheen

Ik ga voorzichtig inzetten met 4 sterren, maar de kans dat deze plaat uiteindelijk op hetzelfde niveau als de voorganger komt, is niet gering. Het enige probleem in mijn optiek is eigenlijk dat het album met één à twee nummers kon zijn ingekort, maar dat hebben ze niet gedaan. Hun eigen keuze, en uiteindelijk zal dit toch ook wel weer bijtrekken, vermoed ik. Hoogvliegers zijn voor mij (want iedereen heeft zijn eigen favorieten) 'Don't Swallow the Cap' en 'Pink Rabbits'. Vooral dit laatste nummer weet me erg te charmeren, en vind ik gewoon één van de beste songs van The National tout court.

Songs aan het staartje? Dat zullen er enkele zijn tussen 'Sea of Love' en 'Humiliation'. 'I Need My Girl' vind ik niet zo geweldig (wel gewoon goed, hoor).

Bands doen tegenwoordig hun best een plaat te maken helemaal voor zichzelf, zonder compromissen. Is verstandig nu optreden dé bron van inkomsten is geworden. Deze plaat heeft dat naar mijn idee ook: dit is de muziek die ze willen maken en iedereen die het niet mooi vindt kan barsten.
Ik vind het mooi.

Ik heb het geniale bij deze band nog niet ontdekt. Ik heb het album meerdere malen beluisterd, ook hun eerdere werk. Ik mis de energie en het enthousiasme bij deze band, als ik naar hun muziek luister. Het klinkt donker, met een zware bass. Slecht kan ik de muziek niet noemen, maar voor mij behoort het niet tot de hoofdklasse van de albums op Musicmeter. Misschien moet het kwartje bij mij nog vallen.