The National - Trouble Will Find Me (2013)

Het is simpelweg omgedraaid: van populair betekent top 40 naar top 40 betekent populair. Dat betekent dus nog steeds niet dat hetgeen in de top 40 staat, niet het populairst is.

Maar probeer anders eens via Spotify te zoeken naar de meest populaire nummers. Ook daar vind je Bruno Mars, Rihanna, Afrojack, Avicii etc.

Enfin, dit is The National, hè? Nog altijd een vrij mainstream band (toegegeven) en ik kan me verder goed indenken hoe mensen dit eentonig en emotieloos vinden.

Ik heb het idee dat The National verre van mainstream is... ik heb er nog nooit wat van op de radio gehoord (halfjaar Q-Music: 40 uur per week en halfjaar 3FM: 40 uur per week).

Of je moet het over MusicMeter-begrippen hebben, maar dat is een heel andere wereld.

Nou ja, als je kijkt naar last.fm, is er ruim 90 miljoen keer gescrobbled door ruim 1,2 miljoen mensen.
Service Unavailable - last.fm

Ze staan ook 53e in de weekchart.

Als je kijkt naar de tracks staat Don't Swallow the Cap, hun nieuwste single, op 141 van meest gescrobblede nummers van de afgelopen week.

Bij Spotify is the National in de UK de nummer 88 in meest beluisterde artiesten. Trouble Will Find Me 93 op de albumlijst.

Maar of dit dan direct moet gebeuren op zo'n denigrerend en belerend toontje is nog wat anders

Tja, als gerenommeerd tegenstander van pretentiepraat moet je er natuurlijk wel op letten dat je de juiste semantische selecties maakt: instinct ipv intuïtie. Zoek maar eens naar het verschil. En verder - afgezien van het feit dat ik al een cijfer heb neergepleurd - heeft NIEMAND hier een verplichting om te becijferen. Da's een grove misvatting. Wel is het zo dat als je een heel positieve/negatieve waardering post dat het normaal is om die dan toe te lichten (maar ook dat is geen verplichting).

Ik heb al voldoende toegelicht dat dit album me niets doet - ene oor in, andere oor uit - het is niet slecht, maar het is ook niet goed. En eenieder die zich hierdoor op zijn p* getrapt voelt, moet maar zijn rits maar 'ns inspecteren.

En wellicht heeft Sjef Statistiek het bij het juiste eind dat The National eigenlijk gewoon mainstream is - ook/juist binnen MuMe; want zo anders dan de boze buitenwereld is men hier niet. Anders zou een concert van The National ook nimmer binnen 30 minuten uitverkopen bij Mojo (Live Nation).

En verder gaan jullie maar even door; de man van Pijnenburg heeft al een aantal namen genoteerd voor de volgende spot, als tegenhanger van Leo, omdat die wel lekker happen.

Maar in plaats van The National gewoon links te laten liggen voel je wel de noodzaak om neerbuigend te doen over de mensen die dit wel lusten met termen als honkiemuziek, indiepubers en meeloperij. Vind je niks aan deze muziek? Geen enkel probleem, maar val de mensen niet aan die er wel iets aan vinden.

Uuuhhh, durf het bijna niet te zeggen maar...ik vind er ook niks aan. Ben ooit gevallen voor de EP Cherry Tree met het magistrale About Today. Op basis van die EP in het repertoire van THE National gedoken maar ook weer snel verlaten. Smaak is en blijft natuurlijk subjectief maar ik vind de songs oersaai en op geen enkel manier prikkelend, laat staan beklijven. Tussen mij en THE National gaat 't niet meer goedkomen. Just an opinion.

Luister 'ns vrind - in onze democratisch gestoelde samenleving is nou eenmaal het recht op de vrijheid van meningsuiting vastgelegd en daar verander JIJ helemaal niets aan.

Ten tweede lees je erg slecht, "indiepubers" en "meeloperij"zijn nimmer uit mijn pen gevloeid en ik heb dit album 3 * gegeven, da's voldoende. Wat ik mis in deze band - en ja, beste knul dit is het vierde album dat ik van de band heb gekocht - en ik hoopte op enige progressie en vernieuwing en daarin ben ik gewoon teleurgesteld - is reuring, oproer, emotie - iets wat wel te vinden is bij bijv Arcade Fire. Dit is bijv een album uit op-en-top honkie(=bleekscheten)land Zweden: Goat - World Music (2012) maar dit is om de dooie dood geen honkie-album.

Deze National is gewoon brave-hendrikenmuziek die zelfs de kapelaan in het dorpshuis nog kan draaien op de jeugdinstuifavond. En als je je nou weer aangevallen voelt, kan ik er niks aan doen. Ik voel me bekocht en ik snap niet dat zoveel mensen dit koesteren als het album van het jaar.

Dus omdat er vrijheid van meningsuiting is, is het geen probleem om neerbuigend te doen? Er is ook nog zoiets als respect voor andere mensen. En dat "vriend" en "knul" van jou maakt het alleen maar denigrerender en neerbuigender.



"pubers in spijkerbroek met ruitjeshemd en indiegemoed"

een beetje anders verwoord maar het komt wel op hetzelfde neer.



zoals ik al zei maakt het mij niet uit wat jij of iemand anders van de muziek vindt. Vind je het goed? tof. Vind je er niks aan? Geen probleem, maar absoluut niet nodig om op de man te gaan spelen.





Zal best, maar zie niet in waarom mensen dat dan niet kunnen waarderen? Jij mag bij hoog en laag beweren dat je er weinig aan vindt. Maar de mensen die wel van de muziek kunnen genieten worden dan meteen gezien als meelopers of mensen met een beperkte smaak. En enkel geoefende luisteraars en oude, wijze mannen als jij weten wat echt goeie muziek is. Een beetje wegen met twee maten en gewichten, of niet?

Geraakt of ontroerd worden door muziek is leeftijdloos. Kijk maar eens naar het smoelwerk van kinderen als ze door muziek gegrepen worden. Prachtig. Maar oudere muziekliefhebbers, waartoe ik ook behoor, kunnen wel eens het gevoel hebben dat ze bands binnen een muzikale stijlvorm zoals die van The National, in vroegere stadia van de rockmuziek vergelijkenderwijs inventiever vinden. Helaas, niks aan te doen. Dat is de dialectiek in de muziek vertaald naar persoonlijke verfijning van je voorkeuren. Zo werkt het althans bij mij.

Nou maar hopen dat er geen dorpskapelaan langskomt...

Dank je!


Goed gesproken Mat_. Ik heb me zitten inhouden. Negeren werkt vaak beter. Net als bij kinderen zeg maar. Maar ik merk toch dat ik blij ben dat iemand erop reageert. Je vergat 'malle jongen' nog. En dat 'vrind' kom ik wel vaker tegen bij zijn reacties bij andere onderwerpen/ albums. Erg irritant en het komt inderdaad denigrerend over! Evenals het zogenaamd intellectueel grappig bedoelde, maar nietszeggende commentaar. Maar goed, dat is blijkbaar de gekozen stijlvorm van Mjuman.

Mjuman, dat jij het album niet heel goed vindt, prima! En dat snap ik zelfs. Nog niet zo heel lang geleden kon ik ook niets met 'The National' zoals ik een pagina terug schreef. Maar inmiddels kan ik de band prima waarderen en zo ook dit album. Prima dat je mij dan tot meeloper bestempeld of wat dan ook. Beetje flauw, maar verder heb ik daar niet zo'n moeite mee dan wel een boodschap aan met de afstand die tussen ons zit. Laat ik fijn langs me afglijden. Ik weet wel beter. Wellicht een aandachtspuntje voor jou; laten varen. Dat je dat nog niet hebt geleerd op jouw leeftijd, die we schijnbaar niet mogen weten. Maar wel je mening klaar hebben over andere leeftijdsgroepen.

Merkwaardig vind ik de discrepantie tussen je eerste reactie en het aantal sterren die je het album later alsnog geeft. Ik had toch op z'n minst een onvoldoende verwacht. Ik bedoel; 3 sterren (en je schreef zelfs een 3,25) voor - zoals je zelf schrijft - 'zowat de miskoop van het jaar' en termen als 'boring', 'ultieme honkiemuziek', 'virtueel collectief gejank' en dat je jezelf kastijdt als je het album opzet. Dat je het voor je partner nog wel eens op zal zetten. En vervolgens gewoon een voldoende geven!??

Toegeven, je bent gewoon boos op jezelf omdat je er zelf wederom bent ingetrapt, dat je je vierde album van 'The National' gewoon hebt gekocht. Je vierde. Dat is toch al mooi 2/3e van de volledige discografie. Niet heel wijs denk ik dan. Of toch; want een voldoende album en dus geen miskleun. Maar gelukkig ben je nooit te oud om te leren. Zet 'm anders nog eens op ouwe masochist dat je d'r bent.

Als laatste nog een opmerking voor Mjuman én kistenkuif.
Uitspraken als; 'wij zijn oud en dus hebben wij de wijsheid in pacht' geloof ik ook niet in. Op MuMe zitten hoofdzakelijk muziekliefhebbers. Sommige zijn misschien ooit begonnen bij Editors, Nirvana, Dire Straits of welke band of muzikale stijlvorm dan ook. Maar veel (en ik vermoed zelfs het merendeel) van het trouwe MuMe publiek luistert ook zeker naar de artiesten van weleer. Je zou dan net zo goed kunnen beargumenteren dat jullie 'oudjes' de vroegere vertrouwde sound niet los kunnen/ willen laten en niet mee gaan met de tijd. Niet dat ik dat denk, maar dat is eenzelfde belachelijke beredenering.

Toch nog een reactie op kistenkuif over het markeren van de ster zodat een opmerking van twee regels tot mening/ recensie is geworden. Beetje flauw. Maar is ook zo'n punt. Er worden lappen tekst geschreven als men iets geweldig vinden (logisch). Maar ik lees zelden een objectief en inhoudelijk stuk als men een album slecht vindt. Wordt dan vaak afgedaan met 'saai', 'raakt me niet' en dat soort one-liners. Dat snap ik ergens wel, maar is tegelijk ook jammer.

Hmm... Toch niet gelukt, dat negeren... Maar goed ik ben ook nog niet te oud

Zo belachelijk is die redenering niet want ik denk dat je gelijk hebt. Het rijke muziekverleden kan bij mij wel degelijk in de weg zitten bij beoordeling van recente albums. Dat heb ik elders ook al eens beargumenteerd. Maar dat ik door mijn leeftijd de wijsheid in pacht denk te hebben, kan ik nergens in mijn reactie terugvinden. Wel geef ik soms een korte door mij aangevinkte mening als uitnodigende speldenprik. Nooit bot en altijd bedoeld om de discussie verder te helpen. Dat werkt ook hier. Want je zinnige opmerking over het zelden uitgebreid beargumenteren van laag gewaardeerde albums, kan ik volledig onderschrijven. Maar ja, als een album je niet raakt dan heb je vaak ook geen zin om er verder in te duiken met een onderbouwd stuk tekst. Behalve als de irritatie of teleurstelling erg groot is. Daarvan is geen sprake bij The National. Ik ken die gasten nauwelijks. Van mij mogen ze maar ik hoef ze alleen niet. Er is zoveel meer in hetzelfde stramien....

Mja, ben ik het toch maar ten dele mee eens. Goed, je moet rekening houden met de gevoelens van een ander, maar een beetje sarcasme moet toch wel kunnen? 't Is maar muziek hè?

Als mijn vrouw de muziek van Asaf Avidan hoort meent ze ergens een varken gecastreerd te horen worden en als ik Joy Division draai vraagt ze of er iemand in mijn naaste omgeving is overleden. Is dat erg? Welnee, da's verschil in smaak!

Soms zet ik dan iets anders op, soms zet ik dan de muziek nog wat harder.

Oké, duidelijk. Ik snap je punt beter na deze aanvulling. En kan me er nu iets bij voorstellen. En inderdaad, zo stellig was je niet wat betreft de wijsheid in pacht. Het kwam alleen even zo over op me. Excuus dat ik die stelling wat kort door de bocht poneerde.

Is ook zo. Maar ik vind de voorbeelden die je geeft wel even anders. Dat zijn metaforen die spotten over de muziek zelf en zijn niet gericht op de persoon. En als jouw vrouw zoiets zegt ben je erbij en zie je de 80% non-verbale uiting die daar bij hoort en kan ik me er iets bij voorstellen hoe grappig dat kan zijn En humor graag. Ik ben de laatste die daar tegen is. Alleen is de humor die sommigen er op na houden gewoon niet grappig (al is dat ook weer subjectief uiteraard). En anders komt het niet over omdat we het met enkel woorden moeten doen.

Je eerste alinea - na de eerste punt - kan ik alleen maar beamen!

Aaanvankelijk was ik van plan om hierop te reageren



met: met name dat laatste is de eerste goede obervatie die je doet en als je nou maar goed naar die ouwe mannen luistert, maak je nog een kans.

Omdat ik - naar nu blijkt terecht - vreesde dat dit niet op 'waarde 'zou worden geschat. Heb ik dat maar gelaten.

Stijl is iets persoonlijks en in voel me niet geroepen om die uit te leggen of te verdedigen. Generiek wil ik er nog wel over kwijt dat - geheel in lijn met de bevindingen van zowel Nick Carr (The Shallows) als die van Neil Postman - het vermogen om een inhoudelijk en adequaat (scherp) te debattteren de laatste decennia een fikse knauw heeft gekregen.

Wel hierop:


Ok, in een hyperbool schets ik een stevig aangezette (hyperbool, remember!) typering van de liefhebber van deze muziek. Ooit naar beelden gekeken van een optreden van National op Lowlands? Wat zie je dan?

@Keijzm; een ander kapittelen over taalgebruik ("denigrerend") en dan zelf met pseudologische wijsheden (o.a. NLP) aan komen zetten om mij onder uit te halen - dat ervaar ik als een belediging van elk rationeel denken. Stick to the point. En dan snispelen over mij woordkeuze ... "vrind, makker, knul" zijn alle normale NL woorden; denk er dan die andere 80% bij; wat ik ook had geschreven zou als denigrerend ervaren worden. Misschien moet je eens een aantal dagen voor de tv/dvd-speler gaan zitten om te kijken naar dvd's van Van Kooten en De Bie. Of zijn die bij jullie verboden door de dorpskapelaan?

Deels aanhakend bij het punt dat Kistenkuif al neerlegt, even wat feitelijkheden:

* Kwantitatief: als je al > 30 jaar muziek luistert en koestert heb je een heel groot interne muziekdatabase waarop je kunt terugvallen. En elke muziekliefhebber steekt veel tijd in zijn hobby. Bij verder gelijkblijvende omstandigheden (ceteris paribus zegt de jurist dan) reflecteert, zeg 20 jaar leeftijdsverschil 30.000 uur meer luisterervaring, per jaar komt er - zeg - 1500 uur bij. Dat dit ook consequenties heeft voor de platencollectie (afgezien van diefstal, scheiding, brand, verkoop etc) hoef ik niet uit te leggen.

* 4AD/National: ik ben een GROOT liefhebber van het oude 4AD en als een nwe act op 4AD uitkomt, zoals Johann Johannson, Department of Eagles, Deerhunter, Daughter en ook The National (in tweede instantie) heeft zo'n band mijn aandacht. De achterliggende veronderstelling is dat 4AD goed selecteert.

Boxer en High Violet vind ik waarschijnlijk de beste - ik becijfer echter niet alles wat ik beluister, evenmin wat ik heb; waardering is heel erg afhankelijk van mens, moment, mood. Daarom wil ik een plaat ook meerdere malen horen, alvorens ...

Ik vind dit geen goede plaat, maar ik vind dit ook geen slechte plaat - ik heb een hekel aan bipolair denken. Er wordt goed gemusiceerd, maar ik mis de progressie tov vorige platen, de vernieuwing. Om even te contrasteren: bij zowel Franz Ferdinand, Editors als Arctic Monkeys ervaar en hoor ik die wel. Ik begrijp alleen nog steeds NIET waarom deze band zo populair is - wat zegt dat over het tijdsgewricht, wat woirdt hier geadressseerd bij de liefhebber?

Het gemis aan vernieuwing, die teleurstelling - gevoegd bij het waarschijnlijk te snel drukken op de <Buy> knop bij Amazon wordt blijkbaar geventileerd in mijn post. Tja, zo zij het. Ik noemde de typering al generiek en een hyperbool - 'k zou zeggen "wie de schoen past, trekke hem aan".

Er is meer (en betere) nieuwe muziek dan The National; durf verder te kijken.

Oja, for those interested; deze post kwam tot stand met behulp van:

Nils Petter Molvær - Baboon Moon (2011)

en:

Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010)

Toch denk ik dat Mjuman een punt heeft dat de luisteraar vast te leggen is in een blauwdruk. Het overgrote deel van de middenklasse tracht uniek en alternatief over te komen op zijn leeftijdsgenoten, maar toch willen ze door iedereen leuk gevonden worden. En daar lopen ze dan, zeer pedanterig, met zijkanten van het hoofd kortgeschoren en een warrige kuif bovenop. Spijkerblouse, skinny jeans, vans aan en een rugtas achterop waar niets meer in zit dan een flesje water. De klaarblijke onweerstaanbare drang om alternatief te zijn en gezien te worden zorgt ervoor dat iedereen toch weer hetzelfde is. De hipsters hebben een groot deel cultuur veroverd en een hoop mensen in een existentiele crisis gestort.
Enfin, The National is bij uitstek geschikt om te tonen dat je alternatief en leuk bent. Een melange van ingetogen melancholische weltschmertz en epische uitingen ervan. Ondertussen is iedereen alternatief, dus is the National is opeens een mainstream alternatieve band geworden en zo een symbool voor de identiteit van de hedendaagse hogere jeugdcultuur. Matt Berninger zingt zichzelf als een kuddedier, een kantoorklerk en de luisteraar voelt zijn onvrede. Hij wordt dan ook op handen gedragen door alternatieve kuddedieren.

Iedereen is hetzelfde. Uniek.

Dat pretentieus neuzelen is nog best leuk

Beste Mjuman,

met deze post kan ik heel wat meer aan dan met jouw vorige. Dat een grote kennis van de muziek een belangrijk referentiekader kan vormen in het vormen van muzieksmaak is vanzelfsprekend. De muzieksmaak van iemand zal waarschijnlijk na een paar duizend albums en een paar decennia anders zijn dan op het moment dat je begint met muziek. (Al hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op moviemeter is er een lid met meer dan 20000 geziene films en die heeft een heel erg mainstreame smaak, waar helemaal niks mis mee is)
Zal ik The National binnen 15 jaar en 1000 albums nog steeds even goed vinden? Misschien wel, misschien niet. Maar aangezien smaak iets 100% subjectief is kan je niet spreken van goede vs minder goede smaak. Dat jij al een heel stuk verder staat in je muzikale zoektocht dan een twintiger is vanzelfsprekend. Dus de kans dat mijn smaak over de jaren heen nog gaat veranderen is groter dan dat bij jou gaat gebeuren, maar dat maakt mijn huidige smaak niet minderwaardig.

En zoals ik al zei, ik heb er absoluut geen probleem mee dat je iets minder vindt. Het laatste waar ik jou van kan beschuldigen is geforceerd en ongegrond anti-gedrag tov een bepaalde artiest. Maar het stoorde mij gewoon dat je een band die je best oké vindt zonder meer, op zo'n manier de grond inboort. Dat zal misschien deels aan mij liggen, maar dit soort hyperbolen komen voor mij nog niet half zo goed over op een forum dan face to face.




Opvallend, want ik vind vooral een band als Editors de laatste jaren een beetje aanmodderen. Hier en daar wat probeersels, maar erg veel teruggrijpen naar vroeger (zowel in hun eigen repertoire als in het repertoire van andere artiesten, maar dat is weer een andere discussie). Maar zoals je al zei, ieder zijn smaak. Ik mis dingen bij Editors die jij blijkbaar wel vindt, terwijl ik dat heb bij The National.



Uiteraard doe ik dat. Elke dag leer ik nieuwe, schitterende muziek kennen. Maar zolang The National mij weet te raken zoals ze dat nu doen, zullen ze nog regelmatig worden opgezet.



Dat is natuurlijk ook de doelgroep van zo'n festival. 90% van de mensen die daar naar toe gaan bestaan uit 16-25 jarigen die je ofwel in het hokje hipster kan stoppen ofwel in het hokje van de dubsteppers. Dat je bij een optreden van The National daar vooral 20-jarige "alternatieve hipsters" ziet staan is vanzelfsprekend. Maar die zelfde jongeren zie je ook staan bij een optreden van Arcade Fire, Editors of eender welke grote naam uit het "stubru/3fm wereldje". Net zoals die ook staan wanneer een grote band uit het verleden zoals The Cure komt optreden.
Begin 2011 heb ik een optreden gezien van The National in Vorst Nationaal (vreselijke zaal BTW) en het volk dat daar voor het podium stond was heel wat gevarieerder. Nog steeds overwegend twintigers, maar ook een heel groot 35-50-jarigen en zelfs vroeggepensioneerden waren daar geen uitzondering.





Zo kan je natuurlijk meteen 90% van de muziek laten links liggen die op "alternatieve" zenders zoals StuBru worden gedraaid. Het feit dat The National zo groot is geworden en op handen wordt gedragen door iedereen die zichzelf "hip en alternatief" noemt verandert natuurlijk niks aan het feit dat de muziek mij volledig raakt en ik The National momenteel één van de beste groepen van de laatste jaren vind ik. Kuddegedrag en hypes, allemaal leuk en wel. Maar vind ik het goed, dan vind ik het goed. Vind ik het niet goed, dan vind ik het niet goed. Simple as that

Wat een onzin, laat ik de dichotomie er maar ingooien: je vind het leuk/je vind het niet leuk. Je merkt des te subjectiever het onderwerp des te 'scherper' de discussies.

@Mjuman: zonder me willen roeren in jullie discussie, "vrind/makker/knul" wordt over het algemeen als denigrerend opgevat.

Misschien zegt het wel dat de tijd van zogenaamde interessante rebelsheid voorbij is;… of dat we leven in een tijdperk van consumptie waarin we op kantoor werken om uiteindelijk de in een fabriek geproduceerde mest voor je superstrakke gazon te kunnen kopen, en ons daarbij nog laten leiden door merken ook;… of dat emoties niet in een frame van een grotere beweging hoeven te staan, maar vooral betrokken moeten worden op een lullig leventje van een lullig persoontje op een lullige dag, want iedereen is uiteraard uniek; of dat niks kut is en niks fantastisch is, maar alles is kut en fantastisch tegelijkertijd….

Misschien biedt The National wel makkelijk te consumeren muziek voor de semi-alternatieve op skivakantie gaande massa die zichzelf een goed gevoel aanpraten door een vegetarische burger in een restaurant te bestellen.

Ik lul ook maar wat.

Prima, dan noem ik jouw bij dezen een zeurpiet. Imo vervullen ze een belangrijke rol in de zgn fatische functie van taal. Daarbij zijn taalvaardigen zoals Dries van Agt en Kees van Kooten regelmatige gebruikers van deze woorden (met name de eerste twee hebben een hoog 'CDA-gehalte', al krijg je bij digi-taal de toon niet mee.

En als je je al niet in deze discussie wilt roeren (mengen wellicht?), moet je ook niet posten, tenminste niet hier, eerder in het generieke taaltopic. Prettige wedstrijd

Met dank aan DJ Marky - Fabriclive.55 (2011)

Keijzm73 schreef :

Je zou dan net zo goed kunnen beargumenteren dat jullie 'oudjes' de vroegere vertrouwde sound niet los kunnen/ willen laten en niet mee gaan met de tijd. Niet dat ik dat denk, maar dat is eenzelfde belachelijke beredenering.

Ik ben, in vergelijking tot de meesten op MusicMeter, stokoud, maar kan me absoluut niet vinden in deze belachelijke beredenering. Bij een beoordeling van een album ga ik altijd uit van mijn eigen oren en spreekt het verleden in de beoordeling absoluut niet mee. Integendeel ik kan nog steeds erg enthousiast worden van eigenzinnige artiesten als Stuart Warwick en Nadine Shah. Gelukkig staat er in je bewering, zou kunnen
Wij oudjes zijn heus nog op de hoogte met de nieuwe, interessante muziek

Als je de gehele quote in de bedoelde context leest zijn we het - denk ik - gewoon eens met elkaar. Ik typte inderdaad 'zou kunnen' en daarna zelfs ook nog; 'maar dat is eenzelfde belachelijke beredenering'.

Wat ik probeerde aan te geven. Oud of jong. Ik ben ervan overtuigd dat het overgrote deel van de vaste MusicMeter bezoekers zich verdiept in muziek (zowel breed als diep). Dat men zich laat prikkelen door wat hier wordt geschreven. De jongeren luisteren het verleden terug en vullen hun rugzak met bagage die ze op die reis tegenkomen. De oudere bezoekers moeten voor de zoveelste keer een nieuwe en grotere rugzak aanschaffen om al het moois, wat ook heden ten dagen verschijnt, mee te kunnen torsen. En voor de een is dat dit album van 'The National' en voor de ander is dat bijvoorbeeld 'The Butcher's Voice' van Stuart Warwick'. Is ook mooi maar kan ik persoonlijk (nog) wat minder mee. Maar ga ik binnenkort ook zeker weer 's opzetten nu het album weer eens is genoemd. Want zo werkt het. Bij mij althans.

Uiteraard beoordeel je muziek met je eigen oren. Maar dat daarbij het verleden helemaal niet meespeelt daar denk ik toch meer genuanceerd over. Mij lukt dat tenminste niet. Hoe objectief je ook probeert te zijn. Je wordt in je beoordeling toch altijd wel beïnvloedt met hetgeen je eerder hoorde. Al is het maar het voorgaande album van betreffende artiest. En regelmatig heb je muziek (albums/ artiesten) waarbij je echt een emotionele band hebt opgebouwd omdat je er veel naar hebt geluisterd in een bepaalde levensfase/ omstandigheid.

Onderstaande regels (of misschien zelfs wel understatements) zijn - wat mij betreft - dan ook prima aanvullingen op hetgeen hiervoor werd geschreven door betreffende personen. Daar kan ik me wel in vinden;

Muziek voor de ziel..
soms opzwepend vaak rustgevend met een mooie warme/doorleefde stem..
melancholie van het hoogste niveau!
even door luisteren...

Vreemd om hier de mond vol te hebben over progressie en dan vervolgens bands als Arcade Fire, Franz Ferdinand en Editors aan te halen, Mjuman. De nieuwe Franz Ferdinand is gewoon een complete regressie naar hun eerste 2 platen, zoiets zie ik The National nog niet zo gauw doen. Zo'n Win Butler van Arcade Fire kopieerde zelfs gewoon teksten van hun debuut-EP naar hun 3e plaat (inclusief metaforen over verlies van jeugdige onschuld, auto's die staan voor vrijheid, ontsnappen aan de eenheidsworst van de moderniteit, verloren vriendschappen etc ); Bij Editors staat progressie dan weer garant voor een evolutie naar een generiek stadion-geluid dat U2 20 jaar geleden al op een veel hoger niveau maakte. The National had dit op Trouble Will Find Me ook gerust kunnen doen (bepaalde nummers op High Violet hinten daar ook naar, bv England) maar ik ben blij dat ze dat soort "vernieuwing" achterwege gelaten hebben. Dat resulteert veel meer in "veilige, fletse eenheidsworst" dan wat The National hier brengt.

Geen van die bands is bijster origineel, is dan ook niet zo makkelijk in de huidige rock-realiteit waar alles al eens eerder gedaan is. We kunnen allemaal continu naar hippe dub gaan luisteren om aan dat soort wegmatigheden te ontsnappen maar als je gewoon gitaren gebruikt dan is de kans dat het al eens eerder gedaan is vrij groot - zeker als je inmiddels al bezig bent met je 6e album. Waarom je dan per se op The National focust om je gal te spuwen is me vrij onduidelijk want als je consequent wil zijn moet je dat soort dingen 95 % van de nieuwe albums hier aanwrijven. Sterker nog, leg het debuut van The National op en leg daar Trouble Will Find Me naast en je zal toch een behoorlijk andere sound horen, het enige waar je ze van kan beschuldigen is dat ze eerder voor incrementele wijzigingen gaan tussen 2 albums in plaats van een radicale Kid A-achtige breuk. Maar dan nog, zelfs bij zo'n Radiohead heette hun 6e album Hail to the Thief en was er niet echt sprake van veel vernieuwing ten opzichte van de rest van hun repertoire.

Maar zoals je in zowat elke discussie autoriteits-argument gewijs vermeldt heb je toch al veel muziek beluisterd in de loop der jaren! Goed voor jou.

Je komt 'n beetje laat in deze discussie beste *** (vul maar een woord van je eigen keuze in, anders ben ik vast weer denigrerend), al had ik wel een reactie van jou kunnen verwachten. Afgaand op je laatste zin heb je volgens mij heb je net een slok azijn gedronken en daarom moet je misschien even een glas water drinken.

Ik heb de hele reut hierboven maar niet aangehaald, omdat dat weinig zinvol is bij een discussie over dit album. Toch even wat punten aanstippen:

* Arcade Fire - die thematiek-discussie hebben we al eens gehad, da''s oud nieuws. AF biedt iig degelijk, doortimmerd vertier; het is minder etudié (in mijn beleving).

* Editors: nieuwste heb ik niet gehoord en - afgaand op berichten - heb ik dfaar weinig zin in. Zij kozen met hun derde album wel voor een heel ander geluid - net als Franz Ferdinand dat deed met hun derde. Ook de nieuwe FF heb ik nog niet gehoord en daar geldt mutatis mutandis hetzelfde voor als voor de laatste Editors.

Misschien had ik te hoge verwachtingen van dit album, deze band en misschien was ik ook een beetje in de contramine door alle zalvende profeten die hierover getuigden als het beste album van het jaar, tot dusverre.

Ik blijf het te braaf vinden, te weinig oproer, te weinig reuring. Nogmaals: ik zal ze zeker eens gaan bekijken als er een goede gelegenheid komt, maar ik begrijp de heisa over deze band niet zo goed.

Op dit moment draait Stuart Warwick - The Butcher's Voice (2013) en dat album heeft me - nu bij de vierde keer - al stevig te pakken. Misschien ben ik gewoon even klaar met de gitaar?

Dit album wordt hier enorm overgewaardeerd. Gelukkig snappen ze het op Rate Your Music wel. Daar scoort ie een gemiddelde van 3,57* en Alligator en Boxer beiden rond de 4*.

Ja, want omdat die scores jouw mening beter vertegenwoordigen "snappen" zij het wel en wij niet... Knap staaltje snobbisme!