menu

The National - Trouble Will Find Me (2013)

mijn stem
4,13 (1065)
1065 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: 4AD

  1. I Should Live in Salt (4:08)
  2. Demons (3:32)
  3. Don't Swallow the Cap (4:46)
  4. Fireproof (2:58)
  5. Sea of Love (3:41)
  6. Heavenfaced (4:23)
  7. This Is the Last Time (4:43)
  8. Graceless (4:35)
  9. Slipped (4:25)
  10. I Need My Girl (4:05)
  11. Humiliation (5:01)
  12. Pink Rabbits (4:36)
  13. Hard to Find (4:13)
  14. Learning * (3:02)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 55:06 (58:08)
zoeken in:
avatar van Lura
3,5
Nieuwstad schreef:
Dit album wordt hier enorm overgewaardeerd. Gelukkig snappen ze het op Rate Your Music wel. Daar scoort ie een gemiddelde van 3,57* en Alligator en Boxer beiden rond de 4*.


Van die beoordelingen op RYM word ik ook bepaald niet vrolijk, kijk maar eens hoe laag daar bijvoorbeeld The butcher's voice van Stuart Warwick wordt beoordeeld. Dat album hoort volgens mij tot de betere van het jaar. Ik ben het zeker met je stelling eens dat dit album hier wordt overgewaardeerd.

avatar van keijzm73
5,0
Mjuman schreef:
Ik blijf het te braaf vinden, te weinig oproer, te weinig reuring.
Mjuman schreef:
Op dit moment draait Stuart Warwick - The Butcher's Voice (2013) en dat album heeft me - nu bij de vierde keer - al stevig te pakken.


Nieuwstad
Jav- schreef:
(quote)
Ja, want omdat die scores jouw mening beter vertegenwoordigen "snappen" zij het wel en wij niet... Knap staaltje snobbisme!


Vind je? Ik vind het wel meevallen. Desalniettemin wil ik mijn excuses aanbieden mochten mensen zich door deze opmerking beledigd voelen.

avatar van Mjuman
keijzm73 schreef:
(quote)
(quote)



Wat dacht jij - ik sla mezelf even voor de kop om te zien of het écht zo is? Prima, dude - gebruik dan alleen voortaan niet meer termen als "denigrerend" als je over mijn teksten praat. In deze samenhang heb je niet eens boter op je hoofd, maar eerder een kwartliter extra virgen olie.

4,5
Nieuwstad schreef:
Dit album wordt hier enorm overgewaardeerd. Gelukkig snappen ze het op Rate Your Music wel. Daar scoort ie een gemiddelde van 3,57* en Alligator en Boxer beiden rond de 4*.

Als je zulke beweringen wilt doen, gelieve het gebeuren ook een beetje te volgen. Op Rate Your Music worden alle nieuwe indie-rock albums systematisch naar beneden gestemd en hoe nieuwer, hoe lager de score doorgaans is. Zowat alle albums met een significant aantal stemmen die hoger scoren dan The National (of Vampire Weekend) in 2013 zijn of metal of minimalistische electronica. De grootste uitzondering is waarschijnlijk Sigur Ros die met Kveikur net kan profiteren van het feit dat er wat minder rond te doen was.

RYM is een handige site voor albums uitgekomen voor 2008 maar de laatste jaren is haatstemmen voor gehypte albums daar de norm.

4,5
Mjuman schreef:


* Arcade Fire - die thematiek-discussie hebben we al eens gehad, da''s oud nieuws. AF biedt iig degelijk, doortimmerd vertier; het is minder etudié (in mijn beleving).

* Editors: nieuwste heb ik niet gehoord en - afgaand op berichten - heb ik dfaar weinig zin in. Zij kozen met hun derde album wel voor een heel ander geluid - net als Franz Ferdinand dat deed met hun derde. Ook de nieuwe FF heb ik nog niet gehoord en daar geldt mutatis mutandis hetzelfde voor als voor de laatste Editors.

Etudié lijkt me nu niet bepaald een scheldwoord als het in de context gebruikt wordt van een wel erg generieke indie-rock plaat als Arcade Fires the Suburbs. Was daarnet in de auto toevallig nog naar Okkervil Rivers I Am Very Far aan het luisteren die rond dezelfde tijd uitkwam, is ook vrij standaard alternatief rock geweld maar toch met een onconventionele twist hier en daar, een Spector-achtige wall of sound in een aantal nummers, teksten die wat buiten de lijntjes trachten te kleuren etc. The Suburbs was (op The Sprawl 2 na) hopeloos voorspelbaar op alle vlakken. En ja, die steeds terugkerende thematiek stoort mij, ook al omdat Butler hoogdravende metaforen over bommen, oorlogen en ander geweld gebruikt in een context waar ze helemaal niet thuishoren. Blanke geprivilligeerde mensen die klagen over het feit dat ze blank en geprivilligeerd zijn. Dan toont Matt Berninger op Trouble Will Find Me net wel hoe je typische middle class first world problems kan aansnijden zonder daar overdreven dramatisch of pathetisch rond te doen.

Editors hebben inderdaad iets nieuws geprobeerd op hun 3e plaat en quasi niemand lustte het op single Papillion na waardoor ze voor hun laatste worp maar een toegankelijkere versie van hun 2e plaats hebben gemaakt en de persoon die verantwoordelijk was voor de vernieuwing uit de groep hebben gegooid. Tja.

Nieuwstad
Morinfen schreef:
RYM is een handige site voor albums uitgekomen voor 2008 maar de laatste jaren is haatstemmen voor gehypte albums daar de norm.


Heb je daar bewijzen voor? Als ik afga op de reviews die ik daar lees wordt er vooral scherp en kritisch gerecenseerd? Ik kom weinig haat tegen.

4,5
Nieuwstad schreef:
(quote)


Heb je daar bewijzen voor? Als ik afga op de reviews die ik daar lees wordt er vooral scherp en kritisch gerecenseerd? Ik kom weinig haat tegen.

Bewijzen: kijk gewoon naar de top x per jaar. Vorig jaar geraakte je al met een 3.7 in de top van 2012, in het jaar 2000 had je daar nog meer dan 4.0 voor nodig. Het is alsof muziek in het algemeen en dan zeker gitaren-rock elk jaar slechter wordt volgens RYM.
De mensen die effectief recenseren zijn maar een kleine fractie van de eigenlijke stemmers.

avatar van keijzm73
5,0
Mjuman schreef:
Wat dacht jij - ik sla mezelf even voor de kop om te zien of het écht zo is? Prima, dude - gebruik dan alleen voortaan niet meer termen als "denigrerend" als je over mijn teksten praat. In deze samenhang heb je niet eens boter op je hoofd, maar eerder een kwartliter extra virgen olie.

Ik heb eerder al zoveel tekst aan je stukjes gewijd dat ik dacht; 'ik doe het even zo'.

Het is gewoon grappig hoeveel aanleiding jij geeft om te schieten. Blijkt ook wel uit andere reacties als ik zo vrij mag zijn. Wellicht heb je nog niet gelezen wat ik op de eerste pagina heb geschreven bij het album van 'Stuart Warwick'. Je ziet mij niet schrijven dat ik het slecht vind. Maar als je op zoek bent naar iets wat minder braaf is, meer oproer en reuring brengt en vervolgens uitkomt bij dat album vind ik dat op z'n minst merkwaardig ja. Dus hou die extra vergine olie maar lekker voor eigen gebruik

Ik luister in ieder geval nog naar de albums waarover ik een mening heb dan wel betrek in een review.
Mjuman schreef:
Editors: nieuwste heb ik niet gehoord en - afgaand op berichten - heb ik dfaar weinig zin in. Zij kozen met hun derde album wel voor een heel ander geluid - net als Franz Ferdinand dat deed met hun derde. Ook de nieuwe FF heb ik nog niet gehoord en daar geldt mutatis mutandis hetzelfde voor als voor de laatste Editors.


En 'dude'. Prima jonguh. Het maakt mij allemaal niet uit wat je verzint. Of dat je '....' typt, in plaats van dat je binnen 3 seconden had kunnen zien dat de persoon in kwestie Thomas heet. Het ligt allemaal aan ons. Is goed hoor

Nieuwstad
Morinfen schreef:
(quote)

Bewijzen: kijk gewoon naar de top x per jaar. Vorig jaar geraakte je al met een 3.7 in de top van 2012, in het jaar 2000 had je daar nog meer dan 4.0 voor nodig. Het is alsof muziek in het algemeen en dan zeker gitaren-rock elk jaar slechter wordt volgens RYM.
De mensen die effectief recenseren zijn maar een kleine fractie van de eigenlijke stemmers.


Is het in je opgekomen dat het ook mogelijk is dat er simpelweg minder échte knallers van platen uit zijn gekomen afgelopen jaren? (ze zijn er wel, maar van de wat meer gevestigde acts maar mondjesmaat)

avatar van Mjuman
Ik haak af - een pittige discussie met Morinfen - die komt tenminste met inhoudelijke argumenten - ga ik niet uit de weg ; hem begrijp ik tenminste. Jij doet geen poging te communiceren.

Ga maar eens op zoek naar het bijbels citaat over splinter en balk.

Stuart Warwick valt voor mij in dezelfde categorie als Antony en Irrepressibles: klein (persoonlijk) leed op een doorvoeld dramatische en theatrale manier gebracht. Misschien moet je vriendin 'ns vragen te helpen zoeken naar de emo-man in je. Of ben je toevallig single?

4,5
Nieuwstad schreef:
(quote)


Is het in je opgekomen dat het ook mogelijk is dat er simpelweg minder échte knallers van platen uit zijn gekomen afgelopen jaren? (ze zijn er wel, maar van de wat meer gevestigde acts maar mondjesmaat)

Het gaat niet enkel om top 5 platen, ook alles erronder scoort gemiddeld veel lager. En ik geloof niet dat muziek in het algemeen zoveel slechter is geworden ten opzichte van het begin van dit millennium, neen.

avatar van keijzm73
5,0
En ondertussen... Is daar de nieuwe video.
Enigzins toepasselijk bij de ontstane reuring..

Of zoals ze het zelf aankondigen op FaceBook;
'The new video for Graceless is full of punks and cannonballers'

YouTube - The National - Graceless

*edit; embedden blijkbaar niet toegestaan

Nieuwstad
Morinfen schreef:
(quote)

Het gaat niet enkel om top 5 platen, ook alles erronder scoort gemiddeld veel lager. En ik geloof niet dat muziek in het algemeen zoveel slechter is geworden ten opzichte van het begin van dit millennium, neen.


Niet opeens heel veel slechter nee, maar wel meer middelmaat. E wordt ook meer uitgebracht dan vroeger, dus dan krijg je dat. We hebben het slechts over decimalen achter de comma he. Ik ben van mening dat alles afschuiven op haatstemmen te makkelijk is.

avatar van Broner
5,0
Mjuman schreef:
Misschien moet je vriendin 'ns vragen te helpen zoeken naar de emo-man in je.


Dit ga ik straks doen. Lijkt me leuk

avatar van Mctijn
4,5
Nieuwstad schreef:
Dit album wordt hier enorm overgewaardeerd. Gelukkig snappen ze het op Rate Your Music wel. Daar scoort ie een gemiddelde van 3,57* en Alligator en Boxer beiden rond de 4*.

Op RYM raten ze jouw nummer 1 "The Above Ground Sound of Jake Holmes" ook met een 3.6 gemiddeld. In dat opzicht heeft RYM het waarschijnlijk weer helemaal verkeerd volgens jou?

Open deurtje, maar wat boeit een gemiddelde? Het enige dat je daaruit kan afleiden is het stemgedrag van een groepje mensen. Daar kun je totaal geen waarde-oordeel aan verbinden, enkel een tendens of algemeen gevoel van het moment.

The National doet het lekker op MuMe, omdat het muziek met een lichte bite is waar je eenvoudig van kan houden. Ik vind het ook een erg sterk album, niet omdat er briljante nummers op staan, maar om het geheel. Blijft toch knap van de heren.

Nieuwstad
Mctijn schreef:
(quote)

Op RYM raten ze jouw nummer 1 "The Above Ground Sound of Jake Holmes" ook met een 3.6 gemiddeld. In dat opzicht heeft RYM het waarschijnlijk weer helemaal verkeerd volgens jou?


Neehoor, het is een tamelijk ontoegankelijk album, dus ik snap die relatief lage score (ook op MuMe trouwens) wel.

Ik vind gemiddeldes wel interessant hoor om een tendens uit te filteren. De albums na Boxer worden steeds een beetje minder gewaardeerd. Ik denk dat Trouble Will Find Me ook niet zo hoog gewaardeerd was hier zonder die knallers van voorgaande albums, dus als dit een debuut was bijv.

avatar van musician
4,0
Mooie melodieuze rock, nét even een beetje te tam naar mijn smaak.

Ik zou ze wel willen typeren als het wat lievere broertje van de Stereophonics. Die hebben ook van dit soort nummers, een zelfde opbouw in de song maar dan is de ontlading vaak wat feller en wat langduriger dan dat van The National. Er zit even wat meer emotie in.

Desalniettemin kan ik dit prima hebben.

avatar van Lura
3,5
Nieuwstad schreef:
(quote)


Is het in je opgekomen dat het ook mogelijk is dat er simpelweg minder échte knallers van platen uit zijn gekomen afgelopen jaren? (ze zijn er wel, maar van de wat meer gevestigde acts maar mondjesmaat)


Volgens mij was vooral 2012 anders een meer dan voortreffelijk jaar, behalve dan als je inderdaad alleen maar naar de grote acts luistert en voor de rest volgzaam met de kudde meeloopt. Zou men hier over het algemeen toch eens moeten doen, wat meer van de geijkte paden afwijken. Wie weet wat men voor moois allemaal tegenkomt!

avatar van Leeds
5,0
Nieuwstad schreef:
(quote)


Heb je daar bewijzen voor? Als ik afga op de reviews die ik daar lees wordt er vooral scherp en kritisch gerecenseerd? Ik kom weinig haat tegen.


En toch is het zo. Massale haatstemmerij!!! Je hoeft daarvoor niet achterlijk te zijn om dat te weten

avatar van Mctijn
4,5
Leeds schreef:
(quote)


En toch is het zo. Massale haatstemmerij!!! Je hoeft daarvoor niet achterlijk te zijn om dat te weten

Tegenover haatstemmen staan weer "overdreven positieve stemmen", dat houdt elkaar wel aardig in evenwicht hoor Een gemiddelde is meestal wel een juist beeld van hoe een album op MuMe "ligt".

Sommige users strooien met 5* alsof het een lieve lust is. Boeit niet en moeten ze zelf weten, maar voor andere users is het dan lastig inschatten wat die users er echt van vinden. Niet alles kan toch even geniaal zijn?

avatar van Leeds
5,0
Mctijn schreef:
(quote)

Sommige users strooien met 5* alsof het een lieve lust is. Boeit niet en moeten ze zelf weten, maar voor andere users is het dan lastig inschatten wat die users er echt van vinden. Niet alles kan toch even geniaal zijn?


Er zijn nochtans vele geniale platen die zijn uitgebracht. Als sommige users hoesting hebben om met 5 sterren te zwaaien, dan hebben ze groot gelijk zou ik zeggen. Voor mijzelf kom ik gemakkelijk aan 100 platen. Platen die ik graag weer opleg en van kan genieten. Van de eerste toon tot de laatste. En laat nu toevallig ook deze plaat van The National dat zijn.

avatar van Lura
3,5
Mctijn schreef:
(quote)

Tegenover haatstemmen staan weer "overdreven positieve stemmen", dat houdt elkaar wel aardig in evenwicht hoor Een gemiddelde is meestal wel een juist beeld van hoe een album op MuMe "ligt".

Sommige users strooien met 5* alsof het een lieve lust is. Boeit niet en moeten ze zelf weten, maar voor andere users is het dan lastig inschatten wat die users er echt van vinden. Niet alles kan toch even geniaal zijn?


Zo'n user ben ik, die regelmatig een 5 geef, McTijn. Ten eerste stem ik praktisch alleen nog maar op een album als ik het 3 sterrren of meer waard vind. Alleen op albums die volgens mij boven de middelmaat uitsteken. Net als dit album bijvoorbeeld. Ik hanteer verschillende criteria. De belangrijkste voor mij is draai ik een album vaak, omdat het me weet te boeien. Een ander criterium is, weet het me te ontroeren, Weer een ander criterium zit het muzikaal wel goed in elkaar en heb ik het niet allemaal te vaak gehoord. Als ik werkelijk objectief zou gaan beoordelen, dan zou geen een album bij mij een vijf halen. Zelfs op een album als Bryter layter van Nick Drake of In the court of the crimson king van King Crimson kan ik nog minpuntjes aanvoeren. Kortom het blijft toch allemaal een kwestie van smaak. Zelfs je humeur kan bij het bepalen van een stem je oordeel beïnvloeden.

avatar van Leeds
5,0
Lura schreef:
(quote)

Zelfs je humeur kan bij het bepalen van een stem je oordeel beïnvloeden.


Heel mooi verwoord. En het is nog eens de waarheid ook.

avatar van Gretz
5,0
Met hun laatste twee albums legde The National de lat op eenzame hoogte. De verwachtingen voor Trouble Will Find Me waren vanzelfsprekend ontzettend hoog. Misschien wel te hoog want het leek haast onmogelijk om het niveau van Boxer en High Violet vast te kunnen houden…

Niettemin werd ik al bij de eerste keer luisteren overrompeld door de indrukwekkende schoonheid van dit album, een gevoel wat ik bij de vorige platen niet direct had mogen ervaren. (Waarschijnlijk is dit hun meest toegankelijke album). Na een aantal dagen was het al voldoende voor 5 sterren. Trouble Will Find Me is wederom een meesterwerk van de op een na belangrijkste rockband van de afgelopen 15-20 jaar (na Radiohead). Het is niet moeilijk te voorspellen dat The National over ca. 2 jaar de enige band is waarvan hun drie meest recente albums hoog in de Top 250 staan. (bovenste 50). Een ongelofelijk knappe prestatie. Want waar bij zo'n beetje alle grote bands er weleens een mindere worp bij zit (zie Radiohead), lijkt The National vooralsnog de dans te ontspringen. Met High Violet werd de echte mainstream doorbraak misschien nog niet helemaal bevestigd maar ik verwacht dat die er nu wel gaat komen. Met de zesde langspeler zullen ze waarschijnlijk weinig fans zijn kwijtgeraakt, terwijl er ongetwijfeld weer een hoop bij zijn gekomen.

In eerste instantie had ik niet direct het gevoel dat er specifieke nummers zouden uitgroeien tot uitschieters van het niveau Bloodbuzz Ohio en Conversation 16 (het absolute topniveau). Nu het album na tientallen luisterbeurten intussen zeer vertrouwd aanvoelt weet ik wel beter: Pink Rabbits, This Is the Last Time en I Need My Girl zijn van hetzelfde niveau en zullen ook klassiekers worden. Pink Rabbits zou nog verder kunnen groeien tot het mooiste National-nummer ooit gemaakt.

Geen enkele song is matig te noemen. Het is bijna onmogelijk om een rangschikking te maken, zoveel nummers die ontzettend dicht bij elkaar zitten. De broertjes Dessner, dé architecten van de band, weten als geen ander keer op keer bloedmooie melodieën te componeren. In melodieus opzicht is TWFM sterker dan haar voorgangers. Matt Berninger voegt er met zijn donkere stem voegt nog een brok emotie aan toe. Hij behoort tot de selecte groep zangers waarvan je zeker denkt te weten dat hij alles wat hij zingt ook oprecht meent. Bovendien geeft hij zijn woorden een bijzondere kracht mee, waardoor de lyrics snel onder je huid kruipen. Als je eenmaal voldoende gewend bent met zijn stem is het bijna onmogelijk om er niet veelvuldig door geraakt te worden.

Het lijkt wel alsof het vijftal een natuurlijke gave heeft om enkel goede liedjes te kunnen fabriceren. Vanaf Boxer al hebben ze mijns inzien geen enkele album filler meer gemaakt. Lichtelijk geniaal aangezien geen enkele band dit ze nadoet. Ook het losse werk (Think You Can Wait, Exile Vilify) en dat van de EP's (About Today, Santa Clara) is gemiddeld van een bizar hoog niveau. Allemaal sfeervolle liedjes die tevens de zeer belangrijke eigenschap hebben niet te willen vervelen, of je er nu 10, 50 of 100 keer naar hebt geluisterd. En nummers schrijven die nimmer gaan vervelen, dat is misschien wel het moeilijkste wat er is. Het bewonderenswaardige ook aan de band is dat ze hun stijl schijnbaar niet noemenswaardig hoeft te vernieuwen om boeiend te blijven. Meer van hetzelfde is bij The National juist een groot pluspunt. Sinds het debuut is de stijl niet noemenswaardig verandert en daar ben ik erg blij mee (aangezien stijlbreuken riskant kunnen zijn en lang niet altijd goed uitpakken).

Ook de teksten op het album zijn wederom briljant te noemen, ondanks dat er soms twijfel mag bestaan over wat Berninger nu prècies zingt. Na Alex Turner is hij wat mij betreft de beste lyricist van het huidige tijdsgewricht. Het algehele niveau van de teksten is zelfs nog hoger geworden (vergeleken met High Violet).

De genialiteit van de lyrics zit hem met name in het feit dat Matt veelal zingt over herkenbare thema's, zonder geforceerde of onoriginele zinnen te gebruiken. De teksten ogen niet simpel, maar zijn wel voldoende transparant. Geen onnodige moeilijkdoenerij. (Mislukte) liefdes, verlangens, onzekerheden, angsten, teleurstellingen en verdriet passeren de revue. Typische emotionele problemen waar iedereen wel eens door wordt getroffen, en muziek biedt dan vaak troost. Nu bestaat dit concept natuurlijk al decennialang, maar op de een of andere manier weet The National mij hiermee constant te ontroeren. Hun songs bezitten een unieke aantrekkingskracht. Ze vertellen ons hoe verschrikkelijk het leven soms kan zijn. Hoe leeg het bestaan soms kan aanvoelen. Dat pijn en intens verdriet bij het leven horen, en het tegelijkertijd ook mooier maken.

Niettemin hebben de meeste teksten wel een zekere mate van abstractie. Voor sommige zinnen heb je tijd nodig om ze te ontrafelen, en andere zinnen bieden vele openingen voor eigen interpretatie. Verder hebben de meeste nummers hebben een briljante oneliner die zich binnen no-time in je hoofd heeft genesteld. En Pink Rabbits gaat werkelijk door merg en been. Ik word keer op keer emotioneel van die tekst, elke zin is raak. Mooier lijkt liefdesverdriet niet te kunnen worden omschreven. De begeleidende piano in combinatie met de vocale melodie is waarschijnlijk het beste wat ik van ze gehoord heb (niet te vergeten de backing vocals van Sharon Van Etten). Een lied om verliefd op te worden en dat gevoel vervolgens nooit meer los te hoeven laten. Trouwens ook bij Slipped, Fireproof en This Is the Last Time ervaar ik regelmatig kippenvel.

Met Trouble Will Find Me maakt The National alle verwachtingen waar en bevestigen ze nog steeds een band te zijn van buitencategorie, de meest boeiende van dit moment. Zeer verdiende 5* voor een album wat nog steeds mooier wordt. Waarschijnlijk op termijn ook een top-10 notering waard.

avatar van Vinck
4,5
Prachtige recensie! Ben het eens met elk woord

avatar van Gretz
5,0
Vinck schreef:
Prachtige recensie! Ben het eens met elk woord

Bedankt.

Lura schreef:
Ik hanteer verschillende criteria. De belangrijkste voor mij is draai ik een album vaak, omdat het me weet te boeien. Een ander criterium is, weet het me te ontroeren, Weer een ander criterium zit het muzikaal wel goed in elkaar en heb ik het niet allemaal te vaak gehoord. Als ik werkelijk objectief zou gaan beoordelen, dan zou geen een album bij mij een vijf halen.

Precies. Albums waarop alle nummers (afgerond) een 10 waard zijn bestaan praktisch niet. Een album van ca. 10 kwalitatief hoogwaardige nummers wordt voor mij dan ook niet direct van veel minder niveau als de laatste track (zoals bij Trouble Will Find Me) niet meer dan gemiddeld is. Veel belangrijker bij de beoordeling is voor mij het gevoel wat ik er bij heb. Mijn 5* albums hebben een speciale betekenis, iets waar het de 4,5* albums vaak net een beetje aan ontbreekt. Het kan mooi meegenomen zijn als het album muzikaal gezien briljant in elkaar steekt, maar dat hoeft geen voorwaarde te zijn om de volle mep te willen geven.

Discussies over muziek zouden voor mij ook een stuk minder interessant zijn als ze enkel over composities gingen.

Murdoc023 schreef:
Toch denk ik dat Mjuman een punt heeft dat de luisteraar vast te leggen is in een blauwdruk. Het overgrote deel van de middenklasse tracht uniek en alternatief over te komen op zijn leeftijdsgenoten, maar toch willen ze door iedereen leuk gevonden worden. En daar lopen ze dan, zeer pedanterig, met zijkanten van het hoofd kortgeschoren en een warrige kuif bovenop. Spijkerblouse, skinny jeans, vans aan en een rugtas achterop waar niets meer in zit dan een flesje water. De klaarblijke onweerstaanbare drang om alternatief te zijn en gezien te worden zorgt ervoor dat iedereen toch weer hetzelfde is. De hipsters hebben een groot deel cultuur veroverd en een hoop mensen in een existentiele crisis gestort.
Enfin, The National is bij uitstek geschikt om te tonen dat je alternatief en leuk bent. Een melange van ingetogen melancholische weltschmertz en epische uitingen ervan. Ondertussen is iedereen alternatief, dus is the National is opeens een mainstream alternatieve band geworden en zo een symbool voor de identiteit van de hedendaagse hogere jeugdcultuur. Matt Berninger zingt zichzelf als een kuddedier, een kantoorklerk en de luisteraar voelt zijn onvrede. Hij wordt dan ook op handen gedragen door alternatieve kuddedieren.

Iedereen is hetzelfde. Uniek.

Alternatieve kuddedieren is veel te kort door de bocht imo. Natuurlijk bestaan er meelopers binnen de hipstercultuur, maar ik ben ervan overtuigd dat de meeste hoger opgeleide jongeren zelf bepalen wat ze goed vinden, of dat nu artiesten, films of boeken zijn. Juist deze groep mensen hebben veelal een onafhankelijke denkwijze, en laten zich niet per se leiden door wat in is. Je maakt mij niet wijs dat de muziekliefhebbers waar we het hier over hebben puur naar The National gaan luisteren om aan hun vriendengroep te tonen dat ze leuk zijn. Wellicht dat dat fenomeen onder tieners nog wel enigszins speelt, maar dat hoort gewoon bij de puberteit (kun je ze moeilijk kwalijk nemen). The National is mijns inziens een mainstream alternatieve band geworden omdat ze voortdurend kwaliteit blijven produceren (al 6 albums lang), en er bij elke release weer een hoop nieuwe fans bij krijgen. Dat terwijl de meeste andere bands van vergelijkbare grootte na verloop van tijd wél een stevige muzikale dip krijgen (schoolvoorbeeld Coldplay ).

5,0
Ook eens met elk woord,behalve dan dat Radiohead weleens een mindere worp doet.

avatar van Gretz
5,0
Wat is Learning toch een geweldige cover. Overtreft misschien zelfs het origineel. Een meer waardige afsluiter dan Hard to Find imo.

avatar van De-noir
4,5
Gretz schreef:
Ook de teksten op het album zijn wederom briljant te noemen, ondanks dat er soms twijfel mag bestaan over wat Berninger nu prècies zingt. Na Alex Turner is hij wat mij betreft de beste lyricist van het huidige tijdsgewricht.

Totaal andere stijl en thema's wat mij betreft maar goed om te weten dat er nog iemand is die er zo over denkt. Fijne recensie verder.

Gretz schreef:
Wat is Learning toch een geweldige cover. Overtreft misschien zelfs het origineel. Een meer waardige afsluiter dan Hard to Find imo.

Goeie cover. Hoewel ik moet zeggen dat Hard to FInd ook aardig op zijn plaats is gevallen hier na een zekere scene in de serie Suits. Initieel vond ik het een naar U2 riekende draak.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:01 uur

geplaatst: vandaag om 08:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.