The National - Trouble Will Find Me (2013)

Het is natuurlijk een nogal ondankbare taak om net na Pink Rabbits te moeten komen.

Nummers 9 t/m 13 beluister ik voor het slapen gaan; meestal haal ik niet bewust het einde van de laatste 2 tracks - dan ben ik lekker in slaap gevallen.

Helemaal mee eens, snap niet goed waar al die hoge beoordelingen vandaan komen. Klinkt mij beetje 'average' in de oren, maar mss is het gewoon mn ding niet.

Moet me bij Chungking / Teuro aansluiten. The National, altijd kwaliteit en bovengemiddelde albums en toch mist er iets om werkelijk onvergetelijk te zijn...
Misschien omdat de muzikale setting een sfeertje schept waar je soms zin in hebt en soms niet. De "hoofdklasse" albums op Musicmeter heeft vaak niet iets meer energie of is muzikaal wat scherper, niet met de klasse van arrangementen maar iets "puntiger", begrijpt u wel?

Mischien komt dat eerder omdat dit naar National normen ook een average album is. Probeer hun voorgaande eens.

Onderhuidse energie heeft The National trouwens in overvloed te koop. Enthousiasme staat dan weer haaks op het gerne, da's waar.

Tot nu toe vind ik dit nog 1 van de mindere albums van hen, echter heb ik mijn stem al wel verhoogd tot 4.0. Komt vooral omdat sommige nummers in een kleine setting heel erg mooi worden.

Een album waar ik heel erg naar uitkeek maar dat uitkijken werd al verminderd met de 1ste single: Demons (al heb ik die wel erg veel gedraaid). Het album toch bijna direct beluisterd toen het uitkwam. Goed album in zijn totaal maar toch wel een aantal kritiekpunten (voor mij) waardoor dit hun minste album is na hun debuut.

Eerst en vooral de drums zijn niet meer zo leuk als anders soms wel wat te eenvoudig. Waar ze op vorige albums een constante aan leuke drums hadden ontbreekt het hier aan en krijgen we veel herhaling. Niet dat ik de drums zo slecht vind, het ontbreekt wat aan leuke drums. Daarnaast is er ook de stem van Mart Berninger die mij minder bevalt nu zijn stemgeluid wat uitgebreider is, ik zou zeggen ga terug roken ! Als derde punt wil ik toch zeggen dat de teksten mij veel minder boeien dan anders, ik ga niet zeggen dat de teksten slecht zijn maar ze zijn veel minder "The National" dan anders.

Voor de rest staat dit album vol met mooie nummers maar er staat maar 1 nummer op die zich kan meten met liedjes van hun vorige albums en dat is "I Need My Girl".

Met moeite 4 sterren dus. Dit wordt geen album voor mijn eindlijst terwijl ik het hier toch wel had verwacht, volgende keer beter !

Mijn verwachtingen zijn zonder meer uitgekomen: Ontzettend tof bij de eerste luisterbeurt maar na een tijdje valt alles als een pudding in elkaar. Het is eentonige ritmische brij met enkele hartverscheurende momenten (De overgang op This is The Last Time bijvoorbeeld). Toch kunnen die intense momenten me nauwlijks toezetten om het album af te luisteren. Drie sterren dan maar.

Ik weet niet of jullie dit punt al besproken hebben...

Heeft iemand ideeën wat precies de foto op de voorkant van de CD moet voorstellen. Ik snap hem namelijk niet.

Een stukje uit Graceless:

"I'm trying, but I've gone
Through the glass again
Just come and find me
God loves everybody, don't remind me
I took the medicine when I went missing
Just let me hear your voice, just let me listen"

Waarschijnlijk slaat het daarop. Verder geen idee.

Let me Google that for you

Project 'Fragmentation' * (2003)

" There are unlimited numbers of reflections of truncated legs, torsos, and arms, which visually connect and create a linear pattern. This provocative image of the depersonalized body is juxtaposed with the development of modern science that enables people to alter their appearance through surgeries or cloning. "


Gevonden via; http://nothingmajor.com *

* Beware! Contains nudity

Dank, altijd prettig als iemand iets voor je googled..

Anders en lekker. Prima album en zeker niet saai. Moet wel in een bepaalde bui zijn om te luisteren. Lekker strak geproduced.

Ik had dit bij Boxer. Meerdere malen beluisterd, nooit greep het mij aan. The National ben ik dan ook uit het oog verloren, tot 'High Violet' kwam opdagen. Weer wou de euro niet vallen. Tot op het moment dat ik even een dip had, en effectief mijn weg kwijt was. Matt was mijn passagier, en alles viel samen. Het was het alsof ik een casino binnen stapte, en de euro's vielen als lichtvoetige spitsen.

Jackpot? Veel spelen lijkt mij. Momenten dat je even zin hebt in achtergrondmuziek, om dan te beseffen dat die achtergrondmuziek meer is dan wat zang, gitaar en drum. Dat geldt ook voor 'Trouble Will Find Me". Op het eerste gehoor klinkt alles vlak en hetzelfde, vooral na 'High Violet'. Ik was ook eerst wat teleurgesteld door dit album, maar langzaamaan werd ik miljonair, met als uitschieters I Should Live In Salt, This Is The Last Time, Slipped, Pink Rabbits en Hard To Find.

Gouden tip? Ga ze eens live bekijken. Dan begrijp je, na en fles vanille en aardbei, waarom ze tot één van de beste groepen van deze generatie behoren.

Wel apart. Ik had exact hetzelfde. En ik heb het ook al vaker gelezen bij dit album. Ik wilde nog wachten met het schrijven van een uitgebreide review totdat ik dit album tegen alle voorgaande albums van de band kon afzetten, maar mijn beleving rondom 'The National' sluit naadloos aan op bovenstaande reacties. En daarbij, volgens last.fm heb ik de afgelopen periode 1150x nummers van de band geluisterd (+/- 88 albums) dus een beetje mening kan ik al wel vormen.

Als je regelmatig op MuMe komt (en andere muziekmedia volgt), weet je dat 'The National' in het alternatieve circuit een hooggewaardeerde band is. Zelfs al een behoorlijke tijd. Als nieuwsgierig muziekliefhebber ben ik daar dan ook achteraan gegaan. Jaren geleden al. Ik startte mijn expeditie met 'High Violet' omdat dat album - samen met 'Boxer' - het hoogst aangeschreven album is van de band. Echter op 'High Violet' staat het best gewaardeerde nummer; 'Bloodbuzz Ohio'. Het kon mij niet bekoren. Aanvankelijk ook op het verkeerde been gezet door een bevriende muziekliefhebber die wel vaker tips geeft waar ik niets mee heb. Een beetje bevooroordeeld was ik dus ook. Echt vaker geprobeerd (ook op de achtergrond). ik beluisterde op zich wel kwaliteit. Het was niet slecht en het stemgeluid van Matt ligt in mijn straatje. Maar ik vond het traag en wat saai. Ik kon de fuss rondom de band niet begrijpen.

Toen kwam er een nieuw album. En besloot ik 'The National' nog maar eens een kans te geven, want zoveel mensen kunnen er toch niet naast zitten? Dus een aantal weken voor de release van dit album 'Trouble Will Find Me', 'High Violet' maar weer eens opgezet. En toen... Ineens! Als donderslag bij heldere hemel. Ik liep buiten met de hond in het voorjaar wat maar niet op gang wilde komen en 'Bloodbuzz Ohio' kwam voorbij. Die drums, de drive in dat nummer; GEWELDIG! En daarna 'Lemonworld'. De gruizige gitaar, weer die drums en wat het meeslepende wat het nummer heeft. Wauw. Ik ging wat beter op de tekst letten. Tekst waar je niet direct iets mee kan. En dus luister je het vaker om er een boodschap eruit te pikken. Wat niet altijd lukt. Een tijd was voor mij het volgende drieluik op 'High Violet' favoriet; 'Afraid of Everyone' (mooi als vader van twee kinderen), 'Bloodbuzz Ohio' (mooi als je ergens bent waar je je thuis voelt) en 'Lemonworld' (onbeduidend mooi). Maar inmiddels ben ik zover dat ik moeilijk favoriete nummers kan geven omdat ik op elk album (zeker ook de oudere albums) meerdere favoriete nummers kan aanwijzen.

De hele discografie - en dus ook de twee eerste twee albums van de band - zijn geweldig. Inmiddels vind ik het vrij merkwaardig dat er in verhouding nog maar weinig is gestemd en geschreven bij de eerste twee albums. (mijn stemmen komen nog). Nu ik alle albums vaker heb gehoord vind ik het jammer dat Matt zich op de latere albums zich wat in lijkt te houden. Of hij heeft gewoon minder reden om van zich af te schreeuwen. Het meer brute geluid wat op het (tweede) album 'Sad Songs For Dirty Lovers' (Murder Me Rachael, Avaliable) en 'Alligator' (Mr. November, Abel, Lit Up) nog wel is te horen.

Dus een aantal weken voordat 'Trouble Will Find Me' uitkwam is het alsnog goedgekomen tussen 'The National' en mij. In mijn geval deed 'High Violet' het dus uiteindelijk voor me. Daarna heeft dit album me verder geholpen. Pas daarna ben ik de volledige discografie gaan terugluisteren.

Even meer inhoudelijk over 'Trouble Will Find Me' voordat deze enorme lap tekst verdwijnt naar het forum . Dit album zal waarschijnlijk een van mijn meest favoriete albums blijven van de band omdat ik hiermee de band echt ben gaan waarderen (samen met 'High Violet'). Maar dat is een meer emotionele reden. Objectief en muzikaal benaderd is het ook echt een steengoed album. Er staan geen mindere nummers op. 'Don't Swallow The Cap' beschikt over nagenoeg dezelfde drive als 'Bloodbuzz Ohio'. En pas na de zoveelste keer luisteren hoorde ik de subtiele vrouwelijke zangstem bij het refrein. Het zijn deze subtiele dingen die 'The National' zo goed maakt. Een soort van muzikale gelaagdheid waar je doorheen moet voordat het raakt. Niet alle lagen laten zich direct opgraven. Iets wat zeker ook geldt voor 'Pink Rabbits'. Dit nummer deed me bij de eerste luisterbeurten vrij weinig. Maar later des te meer. Prachtig melodieus gezongen en dan de fagot? op de achtergrond. Prachtig! En 'Humiliation' > Travia; tijdens het zoeken naar de lyrics in 'Humiliation' omtrent; 'I was teething on roses, I was in guns and noses' vond ik een stukje op het net dat zowel 'Pink Rabbits' als ook 'Humiliation' zou verwijzen naar het nummer 'All The Wine' op Alligator'.. Dan 'Sea Of Love', het andere wat meer gedreven nummer op het nieuwe album. De percussie. Dat vergeet ik nog bijna. Naast de stem van Matt ben ik groot fan van drummer Bryan. Ik ben geen expert wat dat betreft en kan niet precies duiden waar het 'm in zit. De strakheid van het drummen, de herhalende en ietwat nerveuze/ drammende patronen, het geluid/ de helderheid van de drums. Of zit het 'm in de productie? Wat me wel opvalt is dat de percussie een steeds belangrijkere rol is gaan spelen. Vanaf 'Alligator' zijn de drums echt meer naar de voorgrond getreden. 'Graceless' is ook zo'n mooi voorbeeld. Vóór 'Graceless' krijg je eerst 'This Is The Last Time'. Een wat rustig nummer met een mooie spanningsopbouw. Spanning die er tijdens dat nummer niet uitkomt en zelfs wegebt naar het einde. En dan komt het drumwerk van 'Graceless' erin. Dat is het ook wat de albums van 'The National' zo goed maakt; de rangschikking van de nummers op het album. Dat doet mij als fervent albumluisteraar ook deugd. Eigenlijk is het erg simpel. Een album is goed als je het niet wil afzetten of niet de neiging hebt te gaan skippen. En dit is zo'n album. Sterker nog, 'The National' heeft nog vijf van die albums.

Voor HMH was ik helaas te laat, maar inmiddels heb ik er wel een ritje Brussel voor over. Ik moet ze zien! Had me dat een jaar geleden gezegd en ik had je vierkant uitgelachen.. Mooi hè; muziek

Mooie recensie! Ik ben het volledig met je eens, al was het bij mij wel meteen raak. En live zijn ze echt belachelijk goed. Heb ze gezien in de Cirque Royale in Brussel en op Werchter...man man man.

Trouble found me indeed. Me verstoppen kon niet meer. Kleinzoon zeurde maar door: opa, luister nou eens zonder vooroordelen. Lukt me niet. Laat ook maar: te saai voor woorden. Ik wens er ieder veel plezier mee.

Haha, prachtig. Van zo'n slechte recensie van een album wat ik zelf geweldig vind kan ik echt genieten . Jammer dat je het niets vindt kistenkuif, maar hulde dat je de moeite hebt gedaan er naar te luisteren!

Ultieme honkiemuziek - pubers in spijkerbroek met ruitjeshemd en indiegemoed, haast u naar de winkel. De ideale troost voor een jongenshart met (meisjes)smart.

Daar heb ik zo'n goed 11 euro voor uitgegeven - een mens wil toch weten wat er leeft onder de modale 20 - 25-jarige. Als je ouder (en hopelijk wijzer) bent, trap je niet meer in dit virtueel collectieve gejank. Boring, en maar wachten op de reuring die niet komt... doet me denken aan de avonden dat je naar de studentendipso ging (terwijl je eigenlijk ...) en maar wachten, wachten (..."for something to happen"), hetgeen nooit hetgeval was en dus zat je daar nog toen het licht aanging.

Nou doe het licht maar uit; ik zal - masochist als ik ben - dit echt nog wel af en toe draaien, omdat geen vlieg kwaad doet en m'n meissie het wel waardeert. Er zijn lieden met een goede smaak (overigens geen spijkerbroekers of ruitjeshemders) die dit graven en daarom twijfelde ik even aan mijzelve - inmiddels weet ik beter. Kom maar op met die pek en veren - dit is zowat de miskoop van het jaar

Mjuman, ik hoop dat ik ooit net zo'n respectabele leeftijd als u bereik en dan even wijs ben

Ach Niels, sommige mensen worden nooit zo oud dat ze volwassen zijn - ik zit inmiddels in mijn derde jeugd.

En wijsheid is de queeste des levens

Dit doet me dan weer denken aan dit nummer van Arctic Monkeys.

En ik maar hopen dat het hierom ging.
Dat "waiting for something to happen" is dan weer van deze (op 1:36)

Ik heb meer het gevoel naar een sfeervol album met creatieve composities te luisteren dan dat ik weemoedig aan verloren liefdes denk. Zelfs in het onderbewuste is dat niet mogelijk omdat ik er nooit mee te maken heb - meiden, disco, whatever. Het sfeertje vind ik eerder droevig dan uitbundig, maar verre van aanstellerig.

Verder kan ik zo zeggen dat dit album geen blauwdruk is voor het luistergedrag van mensen in de genoemde leeftijd, voor zover zulks al bestaat.

Mocht het je helpen ik vond het een stuk existentiëler puberen/adolescleren op Cure, Joy Division en ook bijv Chameleons en Kowalski dan op deze vrijblijvende tunes - geen enkel sociaal commitment- zielige introverte neuzel-treuzelmuziek. Dit is een ideale soundtrack voor de ietwat geeky introvert - zo van: ik heb een standje gekregen in de werkgroep vanwege laat inleveren van mijn paper, vervolgens morste het leukste meisje van het hele stel koffie op mijn broek, mijn kat is weggelopen en nu hebben mijn huisgenoten al het koude bier opgedronken - van dattem, klein leed optima forma, snappez-vous?



Ik sta open voor het tegendeel, vrind - toon me de resultaten van je empirisch onderzoek alsmede bewijs van de interne cohesie ervan. Ik heb gewoon even gekeken naar cijfers en leeftijden, voorzover beschikbaar.

Maar nogmaals: I 've paid my dues: ca 11 euro bij Amazon en > 10 draaibeurten. Nee ik zal geen 1,5 of 2 neerpleuren.

Waarom niet, je hebt het album geluisterd, en daar hoort een oordeel bij. EIgenlijk vind ik 'niet stemmen omdat ik het niks vind' heel raar

Ik zou kijken, raadpleeg de Top 40 eens, dan krijg je een beter beeld.

Maar ja.. ik ben gelukkig nog geen 20.

Ik vind het niet slecht, maar ik vind het ook niet goed - er wordt behoorlijk gemusiceerd. De zang doet me alleen sterk denken aan Frank de Boer: ik val van die stem in slaap en er zit gewoon te weinig variatie in (en daar wacht ik de hele tijd op).

Ik geef ervoor, wat het me doet, niks! Maar zet een gun op m'n hoofd, dan beken ik dat het een 3 - 3,25 is. Als ik het album heb gehoord, ben ik eigenlijk vlak daarna al weer kwijt wat ik heb gehoord - "I was afraid, I'ld eat your brain" zo'n zin heb ik dit keer gemist.

Over de tien draaibeurten!? Dat zegt toch ook wel wat lijkt me, maar misschien ligt dit gewoon aan mij. Ik ben aan het zoeken (oké, Googlen) naar luistergedrag jongeren, maar het wil niet echt vlotten. Puur op mijn instinct durf ik echter genoemde uitspraak al te doen. Wat zijn eigenlijk jouw bronnen?

Verder volg ik Lakai: áltijd stemmen na beluistering. Toch het idee van de site, anders kunnen albums geen laag gemiddelde krijgen.

Malle jongen - van de week op de regionale Utrechtse zender Henk Westbroek met Fred Siebelink zien bomen over de top40 en de totstandkoming daarvan. Nou had ik al weinig fiducie in het reilen en zeilen op de Gooische matras, maar Fred en Henk wisten dat beetje nog te minimaliseren - oa door te vertellen over platenmaatschappijen die zelf betaalde downloads inkochten; kortom je hoefde geen dikke broekzak te hebben om een plaatsje in de top40 te kopen.