The National - Trouble Will Find Me (2013)

Sea Of Love (de nieuwe single) is super mooi!

Ik dacht dat Graceless de nieuwe single is, toch?

Ja inderdaad het is me ook opgemerkt. Alleen hoorde ik op StuBru Sea Of Love.. en dat is daar weer de nieuwe single. Volgens mij doen ze maar wat. Voor allebei de nummers hebben ze trouwens wel een clip gemaakt

Wannes Cappelle buiten beschouwing gelaten dan?

Haha, die heb ik ook zeer hoog zitten als tekstschrijver . Ik heb alleen pas een deel van zijn teksten ontrafeld, dus ik kan dat nog niet perfect vergelijken met elkaar.

Wat een vreselijk gluiperige plaat is dit toch. Lange tijd denk je " Goed, maar ze hebben beter gemaakt.... Wellicht net iets te behoudend allemaal... Op de automatische piloot, weliswaar een goede automatische piloot die in geheel stijlvol in de lucht houdt, maar toch..." En dan blijkt vele luisterbeurten later toch dat je helemaal om bent.

I Should Live in Salt was meteen al prachtig, maar Slipped en Pink Rabbits hebben zich inmiddels ook al naar de top van hun output gewerkt. De meeste andere nummers zullen wel weer gaan volgen.

Hij uh.., rijpt inderdaad.

snotergoed deze schijf had hem over het hoofd gezien

Dat The National – twee broers, twee broers, één zanger – één van de meest succesvolle bands van de laatste jaren is, en dan zeker in het alternatieve circuit (lees, in dit geval: Studio Brussel voor de Belgen), is geen geheim. Maar, je weet hoe dat gaat met populariteit. Een bandje, een zanger of zangeres is al gauw populair bij het grote publiek als het wat oppervlakkig en makkelijk klinkt. De werkende mens ontspant zich graag, blaast graag stoom af, en welke uitlaatklep is daar nu beter voor dan alcohol en eenvoudige feestmuziek? Juist ja, de muziek van De Romeo’s.

The National bewijst echter dat het ook anders kan. De muziek die deze mannen maken, is op de grens tussen de makkelijkere en moeilijkere muziek te vinden. Muzikaal is het allemaal vrij toegankelijk, maar het zijn de schitterende, diepgaande teksten van Matt Berninger – ongetwijfeld geschreven tussen het kraken van twee flessen rode wijn door – die de nummers naar een heel ander, en hoger, plan tillen.

Natuurlijk zijn de 13 nummers die op ‘Trouble Will Find Me’, zoals de nieuwe plaat getiteld is, ook muzikaal meer dan de moeite. De productie is niet aalglad, maar ook niet gruizig. De grijze zone daartussen wordt erg goed benut door de broertjes Dessner, die zich erg knap van deze taak kweten. Een heel scala aan gastartiesten passeert in de 55 minuten tussen de begintonen van het plechtige ‘I Should Live in Salt’ en de heilzame afsluiter ‘Hard to Find’ de revue. Enkele markante namen: Sufjan Stevens (ook al op ‘High Violet’ te horen), die piano, synths en drummachine hanteerde. Annie Clark en Sharon Van Etten (die soms bekoorlijk mooi op de achtergrond te horen zijn). Nico Muhly, de bij vlagen briljante arrangeur die we van onder andere Antony & the Johnsons kennen. En zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan.

Om maar aan te tonen dat deze plaat, bovenop de totaalsom van de vijf bandleden, nog ‘ns zoveel extra kwaliteit in huis heeft. Na de zeer goed ontvangen voorgangers ‘Boxer’ en ‘High Violet’ (hun doorbraak bij het grote publiek), vreesde ik aanvankelijk voor een terugval, of op z’n minst een knieval voor de commerciële radio. Maar dat blijkt dus niet het geval te zijn. Het vijftal doet nog steeds waar zij momenteel de beste in zijn; een geest geven aan songs. De sfeer die rond de nummers hangt, is gevarieerd; nu eens beklemmend intiem, dan weer gracieus, nog een andere keer uitbundig. ‘Demons’ was het eerste nummer dat ik hoorde; ik was er meteen weg van. Nu behoort het niet eens meer tot mijn favorieten op dit album. ‘Don’t Swallow the Cap’ is dan weer het omgekeerde verhaal. Dat nummer, dat doet denken aan Joy Division, en waar Berninger zijn keel verrassend openzet en zelfs z’n falsetto bovenhaalt (ik wist niet eens dat deze brombeer daarover beschikte), kon me in eerste instantie slechts matig boeien. Maar nu kan ik het blijven beluisteren; stuk draaien zit er voor het eerst nog niet in.

‘Sea of Love’ was dan het derde nummer dat mijn oren bereikte. De poppy sound verraste me wel; en zo zijn die eerste 3 nummers die ik had gehoord, geheel verschillend van elkaar. Ik wist toen al dat het wel snor zat met het album, en dan zeker de variatie. Maar het is ook belangrijk om een soort eenheid, een soort rode draad in de plaat te stoppen. En, hoewel ik die rode draad nooit kan benoemen, voel ik dit bij de eerdere platen. En ook ‘Trouble Will Find Me’ lijkt één overkoepelend gevoel uit te ademen. En ook ditmaal kan ik het absoluut niet benoemen.

The National schreef ondertussen een nummer voor de bekroonde serie Game of Thrones, en in de videoclip van ‘Sea of Love’ lijkt het alsof Peter Dinklage (de dwerg Thryion in die serie) een verschijning maakt. Maar ik denk niet dat hij het is. Toch is het een erg goeie clip, al volg ik dat hele clipgebeuren niet zo. Maar af en toe slaagt er toch eentje er in om mijn aandacht op te eisen. Zeer aangename, ludieke, vreemd genoeg zelfs hartverwarmende clip.

De albumhoes is intrigerend, en toch wel wat mooier dan die van ‘High Violet’, naar mijn mening. Een interessant beeld, vooral; men heeft een inkeping gemaakt in een spiegel, groot genoeg voor een hoofd, maar niet voor een heel lichaam. Het hoofd wordt erdoor gestoken, en kan zichzelf bewonderen in de spiegel. Maar het ziet zijn lichaam niet, en voelt zich dus stuurloos. En hulpeloos. Het is gedoemd om te blijven liggen, tot het wordt opgeslokt door de duisternis. “If I stay here, trouble will find me”, klinkt het in ‘Sea of Love’. Ziedaar mijn eigen interpretatie voor wat betreft de hoes.

Tot slot haal ik nog enkele uitblinkers uit het totaalpakket, en leg deze onder mijn loep. De eerste die ik bekijk, is mijn absolute favoriet; ‘Pink Rabbits’. Alleen het begin van de song – deemoedige pianoklanken, die op je af komen gehuppeld als een gewond konijntje – maakt de aanschaf de moeite waard. En het wordt alleen maar mooier. Een “pink rabbit” is naar het schijnt een soort drankje met Nesquik en tequila (kan toch niet goed zijn?), maar dat is van minder belang, in feite. ‘Pink Rabbits’ is een schrijnend relaas over een teloorgegane liefde, en hoe de verteller toch wanhopig blijft geloven in het waanbeeld van de onverzettelijke liefde (“Am I the one you think about, when you’re sitting in your fainting chair drinking pink rabbits?”). Uiteindelijk komt de ontnuchtering, maar die gaat gepaard met een schokkende conclusie (“You said it would be painless, a needle in a doll; you said it would be painless; it wasn’t that at all”). Liefde doet zeer. Ook wordt er gerefereerd naar het album ‘Bona Drag’ van Morrissey.

‘Humiliation’ is het ‘Runaway’ van ‘Trouble Will Find Me’. Dezelfde machtige sound, die beter tot z’n recht komt als je het album in z’n geheel luistert. Als op zichzelf staand nummer klopt het plaatje gewoon net niet, en dat heb ik ook met ‘Runaway’. Voor de rest zijn het totaal verschillende nummers natuurlijk, en toegegeven; ‘Runaway’ is nog net wat indrukwekkender. ‘Humiliation’ is wel de enige song die boven de 5 minuten klokt, zij het maar net.

Het eerder aangehaalde ‘Don’t Swallow the Cap’ is een trein die non-stop op je af komt gedenderd. Deze song bruist van het leven, en de verwijzingen naar albums van Nirvana (‘Nevermind’) en The Beatles (‘Let It Be’) zijn ook mooi meegenomen. ‘Fireproof’ is ook één van de beste nummers op de plaat, met onder andere de fantastische zinsnede “Jennifer, you are not the only reason; my head is boiling and my hands are freezing”. Dit is één van de simpelste teksten van Berninger op dit album, de ik-persoon kijkt op naar zijn Jennifer, die zelfs tegen vuur bestand lijkt te zijn. Een meisje in een ijzeren corso. Aan de andere kant kan ik me ook inbeelden dat deze sterkte ook z’n nadelen heeft. De ivoren toren kan zo hoog worden dat je alle voeling met de werkelijkheid verliest, en dat de innige band tussen twee personen uiteindelijk knapt. Jaloezie en afgunst zijn niet fraai, maar een te immense bewondering is evenmin wenselijk. Het draait ‘m vooral om evenwicht. Yin en yang, dat soort dingen.

‘Trouble Will Find Me’ is niet de klapper die ik in gedachten had, maar wel een mooie volgende stap in het inmiddels toch al behoorlijk machtige oeuvre van The National. Vergis u niet; dit album is wel degelijk meer dan een voetnoot in de carrière van de band, hoewel deze altijd wel in de schaduw zal staan van zijn voorgangers. Tot een volgende plaat, misschien. Dan staat die in de schaduw van ‘Trouble Will Find Me’, wie weet. Maar daar gaan we nog niet aan denken, dat is toekomstmuziek. Ik leg gewoon deze plaat nog ‘ns op, en geniet er voor de zoveelste keer met volle teugen van.

4 sterren

Correctie: het is uiteraard niet Thryion, maar Tyrion.

Je bent echt geboren om te schrijven bij muziek, mooi stuk.

Schitterende recensie. Je beschrijft ook zeer treffend waarom Pink Rabbits zo mooi is.

Voor de liefhebber:
De albumhoes blijkt slechts de helft van de foto te zijn.
http://www.bohyunyoon.com/project_link/Fragmentation.php

Leuk om te zien! Geslachtsafdekking was blijkbaar een beetje veel gevraagd...

Hm, dat lijkt me een interessant project, bedankt voor de link!

ja, dit is voor mij het beste wat the national heeft gemaakt. wat ik vooral bewonder is de subtiliteit van dit album, en daarbij natuurlijk matt's prachtige stem en hoe hij daarmee omgaat. prachtig

Ha ha, vooral die voeten bij de eerste pic zijn verontrustend. Ze hebben wel voor het minst confronterende shot uit de reeks gekozen. Net zoals de muziek: smaakvol maar wat aan de veilige kant.

Simpelweg goede plaat, beter dan high violet! Wat mij betreft zit er toch enige beweging in wat the National met deze plaat biedt. Er lijkt meer rust in het spel te zitten. Dat kan je tegenstaan maar het biedt ook lucht. Hierdoor lijkt er meer bewegingsvrijheid voor met name Matt's stem te zijn die meer kanten opgaat dan ooit. Absoluut top is Pink Rabbits en I need my girl, twee nummers die continue naar voren leunen. Ook This is the last time verbaast me elke keer weer. Enige tegenvaller die bij mij echt niet binnen wil komen is Hard to Find, wat mij betreft een nummer dat niet op deze plaat had moeten staan en het slechtst nummer van hun sinds hun 1e album.

Ik lees regelmatig reacties dat mensen het fijn zouden vinden als de rauwe randen weer eens te vinden zouden zijn. Ook ik deel deze mening maar weet uit ervaring dat dit live zeker het geval is. Al met al 4.5 en geen 5 vanwege Hard to Find

Het kwartje begint plots te vallen. Of het is misschien het geluid en sfeer van dit album. De andere kunnen me, vooralsnog, niet bekoren. Maar indien je een soort verslaving voelt om bv een Demons of Pink Rabbits op te zetten, dan begint het virus je te pakken te krijgen lijkt mij..

Mooi, meeslepend, hypnotiserend en (volgens mij voornamelijk) verslavend!

Dit album pakt me. Ik dacht nu kan ik met terugwerkende kracht van heel het oevre van the National gaan genieten, maar niets is minder waar. Zijn er nog meer mensen die dit album veruit het lekkerste vinden? En zo ja, welk eerder album ligt het meest in de buurt van deze?

Ik denk dat je de andere albums ook even de tijd moet gunnen. Het kwartje viel bij mij ook bij sommige albums pas na 5 luisterbeurten of langer.
Het album dat het dichst bij deze in de buurt komt? Moeilijk, misschien High Violet?

Ja, ik vind deze wel het beste. Niet veruit, maar wel het beste.

Ik denk dat de rustige nummers op High Violet nog het dichtste bij Trouble Will Find Me komen.

I Should Live In Salt is een goede opener, maar zeker geen topper. Demons vind ik al een stukje beter, een stijging die bij de twee daaropvolgende nummers wordt doorgezet met als voorlopig hoogtepunt Fireproof. Sea Of Love is ook nog van een hoog niveau, maar daarna zakt het bij mij even ineen. Net op het moment dat ik begin te vrezen dat het niet meer goed komt, is er dan het absolute hoogtepunt: Graceless. Dit is wel van korte duur, gelukkig staat er tussen de laatste 5 nummers nog Pink Rabbits, dat het einde van het album wat recht kan trekken.

Een drietal zeer goede nummers (Fireproof, Pink Rabbits & vooral Graceless)
Een handvol goede nummers (Demons, Don't Swallow The Cap,..)
Maar jammer genoeg toch ook wel wat mindere nummers (ik denk in eerste instantie aan Heavenfaced & Hard To Find)

Ondanks de wisselvalligheid voorlopig toch 4*

What's the fuzz about? Ik ben een groot liefhebber van melancholische muziek maar deze band heeft me nooit weten in te pakken. Ik geef elk album meerdere draaibeurten de kans maar...het is té saai. Droevigheid ten top zonder hoop. Ligt waarschijnlijk ook aan zanger Matt Berninger, goede stem an sich maar godsamme, het lijkt net of ie 2 biertjes te veel op heeft. Muzikaal ook niet heel uitdagend. Misschien is het voor velen een mix van muziek en tekst. Maar songteksten zijn voor mij inferieur, dan lees ik wel een goed boek. Het bejubelde Pink Rabbits doet mij alleen maar verlangen om Radiohead's Pyramid Song of Codex op te zetten. Waar deze nummers mij helemaal wegvoeren naar een andere wereld, doet de muziek van The National mij denken een die zielige dronkenlap aan de bar van het café op een druilerige zondagavond...

The National "voel" je of voel je niet, Godan, ik denk dat het gewoon zo simpel is. Als je Matt Berninger al een mompelende dronkelap vind, wat denk je dan wel niet van Stuart Staples? Die kerel versta je de helft van de tijd gewoon niet

Voor jouw informatie; de meeste geniale platen zijn gemaakt onder invloed van drugs en/of alcohol. De beste muziek (imo) is muziek die zich kwetsbaar opstelt, niet de muziek die strak is geregisseerd.
Daarom vind ik Alligator en Boxer ook beter dan de laatste 2 albums. (met een minimale marge)

Haha, of wat dacht je van Shane MacGowan, Vinck? Nee, ik was ook alleen maar een beetje aan het provoceren en je hebt gelijk, ik "voel" het gewoon niet. Alle fans, geniet!

Dat is toch juist het briljante eraan?

Ik kan me volledig vinden in je laatste zin! En dat is nog altijd beter dan sociofoob Yorke die thuis met de gordijnen dicht een beetje emo zit te vertellen over de tientallen keren dat hij tevergeefs geprobeerd heeft zelfmoord te plegen.

Laat vanavond maar een goede fles chambreren, Chev, met deze zin heb je me echt aan het lachen gekregen - 4 dat gerust 'ns!