The National - Trouble Will Find Me (2013)

Dan zal ik maar nooit aanBright Eyes beginnen. Die gozer is al helemaal een sociale nul.

Wat een heerlijke plaat. Voor mij gaat the National over verlies: het passeren van de tijd en het wegdrijven van hen die dichtbij je stonden. Zo is het leven, zo genadeloos en onvermijdelijk. Lekker melancholisch gebracht, maar met een sfeer die blijft boeien, zonder te hoeven grijpen naar bitter cynisme (zoals the Smiths, van wie dat juist weer het sterke punt is). Fantastisch.

Op naar de 4,5!

Ik raad je aan om eens te zoeken op YouTube naar 'Tiny desk the national'. Durf te wedden dat je na het bekijken van dit intieme optreden, dat je iets van je uitgesproken mening bij moet draaien
Hier krijgt the National een (symphatiek) gezicht. En proef je het gevoel wat makkelijker dat wel degelijk in de muziek van hen zit. Enfin, kijk zelf even..

Het zullen eerder twee wijntjes dan twee biertjes zijn, Godan. Of een heleboel meer, liefst.
Ik luister er graag naar, dat gebrabbel en gemompel van Berninger. Maar het is je ding of helemaal niet, dat is uiteraard het hele eieren vreten. Ik luister dan weer veel liever naar 'Pink Rabbits' dan om het even welk nummer van Radiohead.

Dat 'het is je ding of helemaal niet' vind ik niet kloppen, ik heb genoeg mensen (waaronder ikzelf) gehoord dat ze pas na meerdere kansen de band konden waarderen.

Maar na vele luisterbeurten ben ik er inmiddels ook over uit dat ik deze plaat minder vind dan de vorige twee. Het komt allemaal niet zo oprecht meer over lijkt het.
This is the Last Time en Graceless staan mij tegen, daar is teveel gezocht naar een catchy hook om m te laten opvallen. Ook de 'boem boem, tak tak, boem boem, tak tak' drum valt me teveel op om er van te genieten.
Absoluut geen slecht album, maar wel een stap terug t.o.v de vorige.

Ik vind dat Godan wel veel tegenwind krijgt. Hij houdt niet van The National, en geeft daar een aantal heel goeie redenen voor, respect. Het is niet dat hij het album niet beluisterd heeft of gewoon een cijfer komt neerdroppen met als commentaar: klerezooi dit album!

De zielige dronkelap metafoor vind ik wel goed gevonden, maar het is inderdaad net die metafoor die vele van ons wel kunnen smaken in de muziek van The National denk iK.

Volgens mij valt het wel mee met die tegenwind, hoor. Ik heb geen onredelijke of felle reacties gezien op Godans bericht. Niks aan de hand.

Ik ook niet, de mijne is alvast niet bedoeld als kritiek op zijn beoordeling. Komt zo ook niet over, denk ik.

Ik heb bij bepaalde albums die fel bejubeld worden, al meer "tegenwind" gezien als er eens iemand het niet goed vindt, hoor.

Ik vind de "tegenwind" ook erg meevallen, hoor. En al zou het, daar is dit forum toch ook voor?
Misschien ligt het ook aan het intellect van The National fans dat ze mijn mening niet meteen neerslaan met scheldpartijen.

Overigens heb ik deze band nog niet aan de kant geschoven. Ik zal komende herfst nog wat albums opzetten, met een goede fles wijn AOVV!

kan ik me perfect in vinden wat graceless betreft en die boem boem, tak tak..het vorige album was weergaloos, in deze heb ik tot vandaag nog niet eens goesting gekregen, zegt genoeg? slecht is het allemaal niet, maar opwindend is wat anders

Vorige album steunde toch veel meer op instant-catchy "obvious" en dus een tikje voorspelbare hooks. De climax van England bijvoorbeeld is The National op zijn meest populistisch.

ja, wordt veel gezegd. maar ik heb ze pas echt leren kennen met dat album. dikwijls is het liefde met het album waarmee je ze leert kennen.

muziek is ook gevoel. ik sta niet hard stil met die zogezegd voorspelbare hooks. dat album heeft me enorm geraakt, iets wat de 4 singles van de nieuwe totaal niet doen. raar? is het omdat de nieuwigheid weg is?:) is het omdat ik 'high violet' te goed vond dat dit alleen maar voor mij kon tegenvallen? dat ik het zelf niet goed weet:)

boxer kende ik vaagweg, dat heb ik onlangs eens beter beluisterd. daar staan prachtige nummers (the national-classics zelfs) op, maar als geheel is high violet gewoon perfect.

Weer een zeer degelijk album van The National. Persoonlijke favoriet is "fireproof'.
Ze doen nog steeds hun eigen zin en dat is maar goed ook,zeker als het telkens zulke mooie cd's oplevert,de 4de voltreffer op rij voor mij.

Ik ben fan geworden van The National ten tijde van 'Alligator' Lang geleden dat een groep de perfectie bijna wist te benaderen met een mix van pop en rock en dat met een vleugje melancholie erbij. Heerlijk! 'Boxer' was zelfs nog beter en nog meer breekbaar. 'High Violet' is een meer up tempo album van hoge kwaliteit maar minder breekbaar en met een stapje naar het grote publiek.

Toen dacht ik, dit magisch trio kan The National niet meer overtreffen? Ik begon eigenlijk met weinig verwachtingen aan het album 'TWFM' ook al omdat de eerste single 'Demons' me niet echt kon bekoren. Ik vind het trouwens nog altijd het minst sterke nummer
De eerste beluisteringen vielen wat tegen en ik vond het eerst ook een saai album. Ik miste eerst een nummer als 'bloodbuzz ohio'. Maar na een tijdje begonnen de nummers toch vorm te krijgen en bleken er héél sterke gevoelige nummers op te staan. Uitschieters zijn 'Fireproof' 'Sea of love' 'Heavenfaced' 'Sipped' 'I need my girl' maar het meest gevoelige, prachtsong is met verve 'Pink Rabbits' De tekst en de melodie van dit nummer passen zo goed samen. Wie heeft dit nog niet meegemaakt? Een onbeantwoorde liefde die dan toch plots toenadering zoekt terwijl je juist hebt leren leven met het gemis en hebt afgezien? 'So surprised you wanna dance with me now, i was just getting used to live my life without you around.' 'you didn't see me i was falling apart, i was a television version of a person with a broken hart' Maar dan toch hoop op het einde van het liedje. 'Now i only think about LA when the sun kicks out'. Alleen al voor dit nummer een dikke 5. Leve The National!

Wow, 7 november live gezien in HMH, wat een schitterend concert, ik was daar met mijn 15-jarige dochter die slechts één nummer van The National kende. Zij is nu totally flabbergasted en wil de band achterna gaan reizen naar de plaatsen waar zij optreden. Helemaal super dit optreden, kan niet wachten op een live registratie op DVD.

Je beschrijft precies wat dit nummer zo goed maakt. De live uitvoering kan nog wel wat beter, in tegenstelling overgrote meerderheid van de andere nummers vind ik de studioversie overtuigender, mooier gezongen vooral. Doet me live helaas nog niet zoveel als die talloze keren van CD.


Mooi verhaal. Het wordt inderdaad eens tijd voor een bijzondere live DVD.

Het concert in de HMH was echt geweldig.
Veel nummers van de laatste cd die ik (samen met High Violet) ook de beste vind.

Ik genoot echter ook van de oude nummers met van die heerlijke krijsen van Matt. De manier waarop hij als een wezenloze over het podium liep en bij sommige liedjes bijna zijn microfoon opvrat. Schitterend gewoon.
Het podium was wat klein maar met geweldige projecties op die video wall en goede belichting. Het geheel droeg echt bij aan de muziek.

Net als Jowi & Gretz hoop ik ook op een live registratie..Dan wel graag op blu-ray met Dolby TrueHD PCM 5.1.

Wat was Hard to FInd live mooi! Op het album vind ik em weinig interessant, live kwam ie binnen!

OMG ze hebben Available live gespeeld in Amsterdam...gelukzakken!
Dat mogen ze in België aanstaande zaterdag nu ook wel doen hoor!

Ik vind misschien I need my girl nog wel mooier dan pink rabbits

Zeer mooi optreden in Vorst Nationaal gisterenavond. Zoals verwacht.
In tegenstelling tot de meesten vond Hard To Find niet zódanig bijzonder, maar vooral Humiliation live heel wat beter uit de verf komen dan op album. De Berningerschreeuw ging weer door merg en been.

YouTube - The National: NPR Music Tiny Desk Concert

In een intiemere setting zijn de nummers net nog even wat mooier. Bij Pink Rabbits kan ik mijn tranen bijna niet bedwingen.

Dit vond ik ook.

Wat een heerlijk optreden in club 69!
Geweldig album, alleen Hard To Find weerhoudt me van de volle 5 sterren voor dit pareltje te geven.

Sowieso vind ik The National eerder een live band. Waar de albums soms iets te afgelikt en opgepoetst klinken, schuurt er live wel eens een ruwe braam je vel open, of krijg je hier en daar een welgemikte rechtse in je gezicht.

Eens. Maar daarnaast, Heavenfaced blijft het mooiste nummer van het album in mijn oren. Blijf me verbazen dat ik hier zo weinig medestanders in heb.

Had 'Pink Rabbits' niet op de plaat gestaan dan was 'Heavenfaced' of 'Slipped' (héél moeilijke keuze, ben er nog niet uit ) mijn favoriet nummer.

Het klinkt somber, dat The National. Het is niet slecht. De drums zijn erg eenvoudig, met weinig gevoel. Een beetje vlak. En ik krijg geen energie van deze muziek. Het raakt me helaas niet zo, deze muziek. Ik weet niet hoe dit komt. Maar het is altijd nog beter dan wat Thom Yorke tegenwoordig maakt. Ik zal niet stemmen op de muziek van The National. Ik wil jullie gemiddelde niet verpesten.

Het duurde erg lang voordat ik pas de nummers van The National begon te waarderen, maar het slaat nu echt in als een bom. Ik draai dit album de laatste paar weken echt non-stop. De oudere albums beginnen ook alweer in waardering te stijgen. Geweldige muziek