The National - Trouble Will Find Me (2013)

Dat is iets wat bij velen gebeurt denk ik. Ik vond The National een tijd lang een 'ietwat saaie' groep met 'ok nummers', maar niet meer dan dat. Vandaag is het zonder twijfel één van mijn favoriete artiesten. Hét prototype van een 'groeiband'.

Ik zal het blijven draaien dan. Misschien dat ik het ooit ineens heel mooi ga vinden. Dat zou leuk zijn. Tot nu toe vind ik het een lange zit om een cd van The National af te luisteren.

Moet je zelf weten natuurlijk, ik verplicht je nergens toe.
Als je het album trouwens volledig beluisterd hebt, mag je gerust 2* geven als het je niet aanstaat. Het feit dat je aangegeven hebt waarom dit album je (nog) niet veel doet, zal er zelfs voor zorgen dat er niet rap iemand je zal aanvallen daarop

Sowieso, zou dat niet een vertekening geven van alle muziek die op Musicmeter staat als iemand niet zou stemmen om gemiddeldes te verpesten?

Een gemiddelde is toch informatie, geen doel?

Hangt er allemaal vanaf waar je voorkeuren liggen natuurlijk. Ik ga ook niet beginnen stemmen op het enige album waar KoosKonijn tot nu toe op gestemd heeft omdat ik weet dat dat soort muziek mij toch niet ligt. Dus in plaats van elk Marco Borsato album eens te beluisteren en vervolgens een lage stem te geven onthou ik me maar om uberhaupt op Marco te stemmen.

Nuja, iedereen moet in eer en geweten voor zichzelf uitmaken in hoeverre dit iets is dat je zou kunnen smaken natuurlijk.

Ik neem aan dat je enkel dit album beluisterd hebt? Niet dat je op de vorige albums ineens een totaal andere National te horen krijgt, maar het is wel zo dat dit album hun minst geïnspireerde is, o.a. wat drumritmes betreft. Die steken op de vorige albums bij momenten ingenieus in elkaar.
En ook: hier staat Bryan Devendorf maar mooi tussen: THE DRUM THING by Deirdre O'Callaghan — Kickstarter

Dit album is nochtans veel geïnspireerder dan de voorganger. Als je voorspelbare drumritmes wil horen die songs bij het handje leiden tot een voorspelbare climax moet je evenwel inderdaad vooral naar High Violet luisteren. Matt Berninger bedenkt er speciaal ook lyrics bij die je zelf ook zou kunnen bedenken! Maar ik heb al gemerkt dat ik zowat de enige persoon ben op deze site die nog effectief belang hecht aan de kwaliteit van de teksten.

Maar Bryan Devendorf zijn hoogtepunt was inderdaad op Boxer, al presteren de Dessner broertjes daarop mijns insziens weer niet iets minder dan op Alligator. Het probleem is echter dat als je Devendorf zijn gang laat gaan als op Boxer je als band riskeert uiteindelijk gelabeld te worden als "die band met die prominent aanwezige drummmer". Dus ik snap wel waarom ze hem hier op de meeste nummers wat meer aan de leiband houden, al hoop ik uiteraard met je dat dat niet eeuwig blijft duren want daarvoor heeft hij wat teveel talent.

Dit is de 1e van The national, die ik luister.. En deze plaat bevalt me goed!
Heerlijke stem! sfeervolle plaat.. iedere luisterbeurt wordt hij beter!

Veel luisterplezier Denz! Deze plaat moet zeker niet onderdoen voor het vroegere werk van The National. Als volgende plaat zou ik je zeker 'Boxer' willen aanraden. Beschouw ik als hun meesterwerk, en klinkt wat mij betreft wat 'broeieriger' dan TWFM

Dank je wel Vinck.. Boxer zet ik op mijn verlanglijst.

Dat belooft, want de andere albums zijn beter! High Violet gaat meteen je hoofd binnendringen en niet meer naar buiten te kloppen zijn, en Boxer gaat je zowaar nog harder te pakken krijgen. Nadien ben je klaar voor de rest, Alligator, Sad Songs for Dirty Lovers. Vergeet dan zéker ook hun debuut niet, want dat wordt wel eens onrechtmatig genegeerd, alsof het nooit bestaan heeft.

Hun debuut is dan ook enorm wisselvallig en duidelijk niet opgenomen met het grootste budget. Al staan er wel een paar leuke lyrics op - op dat vlak scoort hij toch hoger dan High Violet. Maar het is sowieso niet meteen iets dat ik zou aanraden aan een beginner, eerder materiaal voor die-hard fans.

Misschien dat High Violet wel de beste volgende is om naar te luisteren voor Denz omdat het geen slechte instapplaat is maar hij op langere termijn toch een beetje licht en voorspelbaar uitvalt ten opzichte van de rest, dus dat zou ik sowieso niet voor het laatst houden. Je kan dan omgekeerd chronologisch te werk gaan.

Ik ga tijd te kort komen
Leuk al die positieve berichten over The National, ik ga me zeker meer in deze band verdiepen!

Ik vind Pink Rabbits het mooiste National nummer tot nu toe. Ben ik de enige?

Met 149 voorkeursstemmen denk ik niet dat je de enige bent.

Het wordt tijd om de handdoek in de ring te gooien. Ik laat me niet meer verleiden door kennissen die The National geweldig vinden. Die zeggen dat het album nog beter is dan de vorige. Waardoor ik me door een album ga worstelen dat me na drie luisterbeurten nog steeds niet raakt. De melodieën zijn me te voorspelbaar, de manier van zingen te vlak. Gewoon niet mijn muziek, kan gebeuren. Toch zou ik niet onder de 3* stemmen, er wordt zoveel slechtere muziek gemaakt.

Rijkelijk laat is het kwartje gevallen. Verhoogd naar 4*

Als je al drie keer geluisterd hebt, waarom dan niet gewoon stemmen op het album? Als alleen de diehard National-fans (en daarvan zitten er veel op MuMe) gaan stemmen, geraakt het gemiddelde ook vertekend, nietwaar? Ik vind The National een goede groep, maar een gemiddelde van 4,08 tot 4,26 voor de afgelopen vier platen is me wel aan de hoge kant. Muzikaal is het naar mijn mening allemaal zo speciaal niet; het durft soms namelijk nogal futloos te klinken. Verder heeft de zanger een toch vrij eentonige manier van zingen. Voor mij zijn de troeven van de band: de sfeer die wordt opgewekt, de (meestal) sterke teksten en een creatieve drummer die verder niet echt opmerkelijke nummers meer dan eens toch in het gehoor weet te doen springen.

Ik vind Pink Rabbits zelfs een van de mindere nummers op dit album. Doet me echt helemaal niets. Het verguisde Hard to Find weet mij veel meer te raken.

Idem wat Pink Rabbits betreft; een aangenaam nummer, maar voor mij evenmin een echt hoogtepunt. Dat zijn de opener, Fireproof, Sea of Love en I Need My Girl in mijn boekje. Ik snap ook niet waarom Hard to Find zo laag in de rangschikking staat. Voor mij een meer meeslepend nummer dan bijv. Demons of Slipped, al stoor ik me wel een beetje aan die constante "biep" op de achtergrond. Geen idee welk instrument dat is, maar het leidt af van de schoonheid van het nummer zelf, wat jammer is.

Done .

.
Uitschieters zijn 'Fireproof' 'Sea of love' 'Heavenfaced' 'Sipped' 'I need my girl' maar het meest gevoelige, prachtsong is met verve 'Pink Rabbits' De tekst en de melodie van dit nummer passen zo goed samen. Wie heeft dit nog niet meegemaakt? Een onbeantwoorde liefde die dan toch plots toenadering zoekt terwijl je juist hebt leren leven met het gemis en hebt afgezien? 'So surprised you wanna dance with me now, i was just getting used to live my life without you around.' 'you didn't see me i was falling apart, i was a television version of a person with a broken hart' Maar dan toch hoop op het einde van het liedje. 'Now i only think about LA when the sun kicks out'. Alleen al voor dit nummer een dikke 5. Leve The National!

Je valt in herhaling Elbow. Ik vind het aandoenlijk dat je Pink Rabbits zo verdedigd, maar een van mijn favorieten van het album gaat het ondanks de mooie tekst niet worden.

Kan iemand mij vertellen of bij alle albums vanaf Alligator tot deze een cd boekje zit waarin de lyrics staan? Zit te denken om ze alle 4 te kopen.

Bij deze in elk geval wel, en bij High Violet niet. Je kan ook gewoon even bij de platenboer kijken natuurlijk.

Bij Alligator zit ook geen boekje met lyrics

Sorry voor mijn copy paste Maar ik dacht dat je het vorig berichtje van mij misschien niet had gelezen? Het is natuurlijk je volste recht om Pink Rabbits niet als jouw favoriet nummer te aanschouwen, ondanks mij verwoede pogingen

Eerste luisterbeurt achter de rug maar ben nog allerminst overtuigd.
Vrij vlakke, voortkabbelende muziek waarbij de zanger een beetje inspiratieloos overkomt.
Paar aardige nummers ('I Need My Girl' als uitschieter) maar voorlopig voor mij een raadsel
waarom dit zo hoog scoort.
Hoor ook weinig pakkende melodieën, het doet me nog het meest denken aan
een beginnend festivalbandje dat nog driftig op zoek is naar een eigen geluid.

Geef het even de tijd. Kan me voorstellen je ook even aan Elbow moest wennen? Ik begreep op het begin ook niets van alle hoge waarderingen, totdat plots.. Nu ben ik er helemaal aan verknocht. Net zoals ik enkele jaren geleden elbow ontdekte en ik een hele rits aan albums kon ontdekken. Deze verslaving lijkt heel erg op die van toen. The National kruipt onder je huid. Mits je ze de kans geeft. En misschien nog een herkansing..

Nee, aan Elbow heb ik weinig moeten wennen.
Eerste luisterbeurt heb ik zelden dat ik iets geweldig vind maar toen ik
The Seldom Seen Kid voor het eerst opzette had ik wel meteen een gevoel
dat het hele bijzondere plaat was, en het raakte me ook wel meteen.

Wil nog niet te vroeg conclusies trekken maar ik denk dat deze plaat voor mij
wat te zwaarmoedig is. Ga het nog maar eens draaien...