Eddie & The Hot Rods - Life on the Line (1977)

Een album dat inmiddels op YouTube staat, geen zwak moment kent en tomeloos doordendert. Zéér aanbevolen voor liefhebbers van powerpop uit die generatie als van The Jam, The Knack en The Romantics. Als bijzonderheid: liefhebbers van de soleerkunsten van gitarist Michael Schenker zullen hier eveneens vrolijk van worden. Daarover meer aan het slot.

Eddie and the Hot Rods, megaveel energie op de viersprong van powerpop, pubrock, new wave en punk. Na het sterke debuut is Life on the Line nóg een tandje beter. Verschenen in december 1977 bevat het sterke composities, waarbij de groep zich in het zweet werkt en Barrie Masters menig hart-onder-de-riem-tekst zingt; ze maken de muziek extra bijzonder. Veel van de teksten zijn van producer Ed Hollis, de broer van Mark, de latere frontman van Talk Talk. Als technicus zat Steve Lillywhite achter de knoppen; deze maakte later furore bij de eerste albums van U2, waarvan ik het brede gitaargeluid herken.

De plaat begint enkele seconden met stemmig kerkorgel, waarna het uptempo Do Anything You Wanna Do. Het ging als single aan de elpee vooraf en werd #9 in het VK in september '77, waarbij de groep op de hoes onder de naam Rods gaat. De vlotte single blijkt warempel het één na langzaamste nummer op de plaat.
Op Quit This Town wordt het iets sneller, als single #36 in het VK in januari '78. Dankzij de melodie moet ik aan The Jam denken.
Met Telephone Girl is er hakkend gitaarwerk á la Dr. Feelgood, wat nog intenser wordt met What's Really Going on. Hier zitten we in punkland met als verschil de zingende, dan weer knallende gitaarsolo's van Graeme Douglas en Dave Higgs. En altijd weer lekkere melodieën. Kant 1 sluit af met Ignore Them (Still Life), waar de gitaristen nogmaals hun vingervlugge spel etaleren met spetterend gitaarwerk en hun furieuze slagspel doet denken aan dat van Rick Parfitt ten tijde van On the Level (1975).

Kant 2 opent met titelnummer Life on the Line waarop de gitaristen alweer mogen excelleren. Ook zo lekker: het melodieuze basspel van Paul Gray en vinnige drumwerk van Steve Nicol, die regelmatig roffelt en zijn frequent bekkens teistert.
Onverminderd uptempo is (And) Don't Believe Your Eyes, waarbij de gitaren voor een keertje clean zijn. In het poëtische epistel zit levensadvies voor (jonge) mensen: ”Ignore the things I tell you (…) Don’t believe your elders and don’t believe your eyes”.
Pas met het korte, instrumentale We Sing...The Cross wordt een tandje teruggeschakeld. Dan is het tijd voor slotlied Beginning of the End, dat uptempo een dikke acht minuten doordendert.

Ook bij dit nummer wil ik liefhebbers van Michael Schenker nogmaals attenderen op het spel van de twee gitaristen. Natuurlijk is dit geen kopie van Der Michael, maar deze tijdgenoten wisten in hun genre dezelfde magnifieke versmelting van melodie en snelheid te bereiken.
Op JijBuis staat de extended edition uit 2007 met negen bonusnummers, waaronder drie liveversies. Waar bonussen nogal eens van mager kaliber zijn, geldt dat hier zeker niet.

Mijn reis door wave & co kwam vanaf Mink DeVille, ik vervolg bij de Amerikaanse punks van Dead Boys.