R.A. the Rugged Man - Legends Never Die (2013)
mijn stem
59 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Nature
-
Still Diggin' Wit Buck (Legends Intro) (1:34)
-
The People's Champ (3:53)
-
Definition of a Rap Flow (Albee 3000) (3:29)
met Amalie Bruun
-
Learn Truth (3:16)
met Talib Kweli
-
Bang Boogie (1:55)
-
Tom Thum (3:12)
-
Holla-Loo-Yuh (3:12)
met Tech N9ne en Krizz Kaliko
-
Media Midgets (3:43)
-
Shoot Me in the Head (3:54)
-
Legends Never Die (Daddy's Halo) (3:21)
-
The Dangerous Three (3:58)
met Brother Ali en Masta Ace
-
Luv to Fuk (4:19)
met Eamon
-
Underground Hitz (2:49)
met Hopsin
-
Laugh, Clown, Laugh (2:55)
-
Sam Peckinpah (3:18)
met Vinnie Paz en Sadat X
-
Shuko Outro (0:32)
-
Still Get Through the Day (3:36)
met Eamon
-
Make You Famous * (4:07)
met Block McCloud
-
Complex Superiority * (3:27)
-
It's Gone * (4:10)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
52:56
(1:04:40)
1
geplaatst: 1 mei 2013, 11:48 uur
Over het algemeen ben ik groot voorstander van een artiest die zich zichtbaar ontwikkeld en vernieuwd. R.A. the Rugged Man, die jarenlang hetzelfde trucje doet, verveelt echter nooit. Vanaf het moment van kennismaking (Uncommon Valor) rapt hij altijd met dezelfde eenvoudigheid collega's er uit. Zijn snelheid is niet de enige reden dat hij zowel gastartiesten als gastheren in zijn schaduw laat staan. Het gemak waarmee hij rapt is altijd indrukwekkend. Of hij het nou heeft over serieuze onderwerpen als oorlog of extreme grof- en smerigheden, zijn ratelende flow is foutloos.
Ik heb echter nooit het gevoel gehad dat hij een klassieker kon maken. Simpelweg door zijn soms te kinderachtige houding. Qua rap heb ik er niet eens zoveel problemen mee, maar zijn eerste album werd gekenmerkt door tergend melige en kinderachtige producties die het geheel kapot maakten. Op Legends Never Die schijnen deze eigenschappen nog steeds door, maar op een hoger niveau. De beats zijn gewoon stuk voor stuk goed. Het betrekken van Mr. Green in dit project was ook zeker geen verkeerde keuze.
Over R.A.'s aandeel kan ik weinig zeggen, het is wederom sterk tot briljant. Het trucje wat hij herhaalt is gewoon zijn manier van rappen en zoals ik al zei: het verveelt nooit. Zijn teksten zijn ijzersterk en ondanks dat zijn verse op Learn Truth niet meer zo verrassend is als op bijvoorbeeld Uncommon Valor, wordt hij er zeker niet uitgerapt door de even sterke Talib Kweli. Ook Brother Ali en Masta Ace vind ik het erg goed doen. Ze hebben alle drie een duidelijke eigen stijl op The Dangerous Three, maar het valt allemaal op zijn plaats. Evenals alle andere artiesten. Zelfs de keuze voor Eamon snap ik.
Na het luisteren van dit album heb ik nog steeds niet het gevoel dat dit een klassieker wordt. Het is een geniaal album, dat vrijwel zeker de eindlijstjes haalt, maar niet legendarisch. R.A. zelf blijft legendarisch, dus in die zin klopt de titel. Ik blijf echter altijd met het gevoel zitten dat hij niet het maximale uit zichzelf haalt.
Ik heb echter nooit het gevoel gehad dat hij een klassieker kon maken. Simpelweg door zijn soms te kinderachtige houding. Qua rap heb ik er niet eens zoveel problemen mee, maar zijn eerste album werd gekenmerkt door tergend melige en kinderachtige producties die het geheel kapot maakten. Op Legends Never Die schijnen deze eigenschappen nog steeds door, maar op een hoger niveau. De beats zijn gewoon stuk voor stuk goed. Het betrekken van Mr. Green in dit project was ook zeker geen verkeerde keuze.
Over R.A.'s aandeel kan ik weinig zeggen, het is wederom sterk tot briljant. Het trucje wat hij herhaalt is gewoon zijn manier van rappen en zoals ik al zei: het verveelt nooit. Zijn teksten zijn ijzersterk en ondanks dat zijn verse op Learn Truth niet meer zo verrassend is als op bijvoorbeeld Uncommon Valor, wordt hij er zeker niet uitgerapt door de even sterke Talib Kweli. Ook Brother Ali en Masta Ace vind ik het erg goed doen. Ze hebben alle drie een duidelijke eigen stijl op The Dangerous Three, maar het valt allemaal op zijn plaats. Evenals alle andere artiesten. Zelfs de keuze voor Eamon snap ik.
Na het luisteren van dit album heb ik nog steeds niet het gevoel dat dit een klassieker wordt. Het is een geniaal album, dat vrijwel zeker de eindlijstjes haalt, maar niet legendarisch. R.A. zelf blijft legendarisch, dus in die zin klopt de titel. Ik blijf echter altijd met het gevoel zitten dat hij niet het maximale uit zichzelf haalt.
* denotes required fields.