R.A. the Rugged Man - Legends Never Die (2013)

Pff wat een album is dit zeg. Geniet erg hiervan, mede doordat ik de producties ook erg goed vind. Underground Hitz hoor ik al niet eens meer . Ik hou het op een 4.0 voorlopig

Over het algemeen ben ik groot voorstander van een artiest die zich zichtbaar ontwikkeld en vernieuwd. R.A. the Rugged Man, die jarenlang hetzelfde trucje doet, verveelt echter nooit. Vanaf het moment van kennismaking (Uncommon Valor) rapt hij altijd met dezelfde eenvoudigheid collega's er uit. Zijn snelheid is niet de enige reden dat hij zowel gastartiesten als gastheren in zijn schaduw laat staan. Het gemak waarmee hij rapt is altijd indrukwekkend. Of hij het nou heeft over serieuze onderwerpen als oorlog of extreme grof- en smerigheden, zijn ratelende flow is foutloos.

Ik heb echter nooit het gevoel gehad dat hij een klassieker kon maken. Simpelweg door zijn soms te kinderachtige houding. Qua rap heb ik er niet eens zoveel problemen mee, maar zijn eerste album werd gekenmerkt door tergend melige en kinderachtige producties die het geheel kapot maakten. Op Legends Never Die schijnen deze eigenschappen nog steeds door, maar op een hoger niveau. De beats zijn gewoon stuk voor stuk goed. Het betrekken van Mr. Green in dit project was ook zeker geen verkeerde keuze.

Over R.A.'s aandeel kan ik weinig zeggen, het is wederom sterk tot briljant. Het trucje wat hij herhaalt is gewoon zijn manier van rappen en zoals ik al zei: het verveelt nooit. Zijn teksten zijn ijzersterk en ondanks dat zijn verse op Learn Truth niet meer zo verrassend is als op bijvoorbeeld Uncommon Valor, wordt hij er zeker niet uitgerapt door de even sterke Talib Kweli. Ook Brother Ali en Masta Ace vind ik het erg goed doen. Ze hebben alle drie een duidelijke eigen stijl op The Dangerous Three, maar het valt allemaal op zijn plaats. Evenals alle andere artiesten. Zelfs de keuze voor Eamon snap ik.

Na het luisteren van dit album heb ik nog steeds niet het gevoel dat dit een klassieker wordt. Het is een geniaal album, dat vrijwel zeker de eindlijstjes haalt, maar niet legendarisch. R.A. zelf blijft legendarisch, dus in die zin klopt de titel. Ik blijf echter altijd met het gevoel zitten dat hij niet het maximale uit zichzelf haalt.

Ik snap, op de voorproefjes na, niet dat mensen hoge verwachtingen hadden hiervoor.

RA heeft met zijn vorige album heel netjes laten zien dat iemand die ik toch beschouw als een van de beste rappers aller tijden, een belachelijk slecht album kan maken.

Zal deze binnenkort ook in zijn geheel beluisteren.

Definition of a Rapflow vind ik wel een geslaagde verwijzing naar old school hiphop. Refreintje is wat jammer, ja. Verder weinig mis mee.

Op facebook kan je feedback geven als je wilt,wie weet antwoordt hij terug.

Schot gewaagd

Ik heb dit album inmiddels een keer of 3 in zijn volledigheid beluisterd en het klinkt mijns inziens gewoon goed. Er is genoeg variatie, over het algemeen goede producties, R.A. is weer sterk zoals vanouds en de gastoptredens vind ik ook zeker genoeg toevoegen. Natuurlijk zijn er wat nummers die ik minder vind, maar dat geldt voor nagenoeg elk album.

Vet album, dat ik zeker nog vaak ga beluisteren maar het is wat te braaf en te weinig vernieuwend (het is gewoon RA zoals hij altijd is, niks mis mee, maar ik word er niet door omver geblazen) om echt een classic te worden. Ik denk dat dit voor mij een 4 wordt maar ik had op meer gehoopt...

Ik heb 'm op continue repeat, ik tel 8 hele goede tracks en de rest is gewoon dik in orde. Al zitten er enkele tussen die me niet echt kunnen boeien (media midgets, underground hitz). Jammer dat het niveau van de eerste vier tracks niet volgehouden wordt, anders was het de klassieker geworden waar we allemaal op hoopten.

Damn, wat is Bang Boogie toch veel te kort. Net zoals de intro btw.

Eamon is verrassend aangenaam. Had niet echt verwacht die man ooit nog eens tegen te komen, eigenlijk...

Eigenlijk is dit gewoon een prima album, er zat meer in dat wel (qua originaliteit vooral) maar dat neemt niet weg dat er weinig mis is met dit album. Een aangenaam en constant niveau, met enkele uitschieters zoals Learn Truth (Talib is gewoon ), The Dangerous Three en Bang Boogie.

Haha, jezus. Was deze vent volledig vergeten, Fuck It. Wat een classic.. Moet zeggen dat de twee tracks waar hij op mee doet bij de betere helft van het album horen. Al is dit eerder ondanks dan dankzij zijn toevoeging, maar dat terzijde.

Dat ik het album in een betere en mindere helft kan opdelen vat voor mij een beetje de essentie samen. Ik had na het horen van The Dangerous Tree en met name Learn Truth misschien te hoge verwachtingen (wat een tracks!), want de rest valt me wat tegen. Veel toeters en bellen in de beats, en de toch wel erg snelle flow van R.A. maken het wat onrustig. Ik zal nog regelmatig wat losse tracks opzetten maar 52 minuten luisteren is mij wat te lang.

3*

Ik vind Eamon trouwens erg goed passen bij R.A. Hij valt mij 100% mee!


(De gevaarlijke boom? )

Ja, sommige bomen zijn nou eenmaal erg gevaarleik

Haha!

Dit album is nog steeds dagelijkse kost. Ondanks hetzelfde trucje blijven de tempoverversnelleing ongelooflijk indrukwekkend. Definition of a Rap Flow

Elke track heeft een nice hook en lekkere raps. Fijne hiphop plaat, relax sfeertje ook nog

Ik ben net begonnen met luisteren Hij is binnen .

Dit hele album is gewoon De Definitie Van Een Rap Flow

Eindelijk maakt R.A. d.m.v. een album waar dat hij een van de betere rappers van (minimaal) de afgelopen tien jaar is. Zijn rapniveau is van een ongekend niveau op deze plaat en wellicht wel een van de beste rap-prestaties op een hiphopalbum ooit. Ook heeft hij de juiste producties op deze plaat en zijn de refreinen vaak origineel en niet het zoveelste standaard hiphoprefrein. Van de gastartiesten kunnen alleen Talib Kweli en Brother Ali hem enigsinds bijhouden; van de Tech N9ne op deze plaat ben ik geen grote fan en Masta Ace leek er niet veel zin in te hebben. Daarnaast kan Hopsin ondanks zijn goede bijdrage beter dat dat hij hier laat horen. Alleen Holla-Loo-Yuh en Media Midgets vind ik wat mindere nummers, maar de rest van de tracks luister ik allemaal graag terug (ja, ook Underground Hitz). De producties zijn nooit echt geniaal/werelds o.i.d. maar bieden R.A. vrijwel altijd de juiste ondersteuning waardoor dit album een hiphop-extravaganza is geworden. Over dit album is lang gedaan, maar na meerdere luisterbeuren wordt alleen maar duidelijk dat hier ook daadwerkelijk veel tijd is ingestoken en dat R.A. dit album tot in het kleinste detail perfect wilde hebben. En volgens R.A. komt er nog veel en veel meer werk aan, dus is het hopen op meer hiphop van de puurste vorm op zijn Rugged Man's.

4,5*

Ik vind de refreintjes geregeld best vervelend, eigenlijk... Die koortjes, vooral. Ook niet alle beats liggen mij evenzeer. Over R.A.'s raptechniek hoeven we het verder natuurlijk niet te hebben, die is vrij fenomenaal, en er staan enkele knallende gastbijdrages op: Vinnie Paz - maar ook Talib Kweli en Brother Ali, trouwens. Enkele hoogtepunten, een enkel dieptepunt (Underground Hitz is wel een heel hevige) en een aantal tracks die best goed zijn, maar dan een beetje ontsiert worden door zo'n jammerlijk refrein. Al met al absoluut een voldoende, maar ik word er niet zo heel erg warm van, eigenlijk.

Hier bewijst Vinnie tegenwoordig weer een vette gastartiestrapper te zijn. Zelfde idee als bij Eraserheads van Celph. Toch vind ik een heel album van de tegenwoordige Vinnie (ook als hij afgewisseld wordt door Jus) echt teveel.

SiHKiH is natuurlijk nog wel goed te doen.

RA is gewoon echt de man en Eamon mag ook genoemd worden (Luv to Fuck is echt hilarisch)

Wel toevallig, dit zat in de laatste Mad Men aflevering:

YouTube - Reach Out of the Darkness - Friend and Lover

Wel heel lui gesampled zeg.

Gewoon geloopt eigenlijk. Had ook niet meer verwacht en ik vind het hier eigenlijk ook niet zo erg.

Ondanks enkele mindere punten is dit gewoon een lekker album. Hoogtepunt is wat mij betreft nog altijd de track met Vinnie Paz, ook dankzij de heerlijke beat (dat gitaartje op gegeven moment ook). Gewoon zo'n track die helemaal klopt. Die knalt hier heel vaak door de boxen/oortjes/koptelefoon

Vind die beat nou zo'n typische Stu-Bangas beat (geen idee wie het geproduceerd heeft, trouwens), waarvan je er wel driehonderd hebt, allemaal door Stu-Bangas.

De beat is an sich niet zo bijzonder, maar dat geldt imo voor een groot deel van dit album. Typisch zo'n album dat draait om de raps, niet de beats. Ook dat nummer, inderdaad. Maar dat gitaartje, of het nou al honderd keer is gedaan of niet, komt bij die track gewoon heerlijk binnen

Typische C-Lance beat van C-Lance.

R.A. the Rugged Man is zonder meer een van de populairste rappers binnen de undergroundhiphopscene. En toch laat zijn debuutalbum Die, Rugged Man, Die in 2004 nauwelijks indruk achter: voornamelijk vanwege de vele fillers en de te kale producties. Negen jaar later komt zijn tweede plaat Legends Never Die uit, wederom gevuld met vliegensvlugge raps, maatschappijkritische teksten - geen Amerikaanse politicus is veilig bij hem - en zelfspot. Is dit dan wel een voltreffer?

Lees mijn korte recensie hier verder (KindaMuzik).

Typische C-Lance beat van C-Lance die je eigenlijk niet hoeft te horen...

Ik zelf heb een erge afkeer gekregen van die beats, eigenlijk. Komt altijd weer een zucht als ik zulke beats hoor. Jammer genoeg doen RA en Vinnie het zo goed op die track.

@R&P, ik denk dat ik jouw recensie het liefst oversla, en je vraag in de inleiding maar beantwoord met een 'ja'. Heel vet album, dit.