Jon Anderson - In the City of Angels (1988)

Tegenvallende soloalbums van Anderson. Zijn debuutalbum Olias of Sunhillow is tot nu toe de enigste soloalbum die ik kan waarderen. Dit album is matig.

Wow, lage waardering. Ik ken alleen de single "Hold on to love" (hey, foutje in de tracklist, zal ik gelijk herstellen). Dat nummer maakt me wel nieuwsgierig naar de rest.

Hold On To Love, wat een vreselijk nummer is dat toch...

Is dat ooit nog wat geworden?

Zo nee, dan is er verder geen man over boord als je de cd hebt gemist. Ja, het is de plaat van Hold on to love. Jon Anderson had hier nog de geest om met een beetje pop/rock plaat te komen. Ja, niet al te stevig maar in ieder geval nog wel van deze wereld.

Als je het vergelijkt met het toch vrij harde geluid van Big generator, een Yes cd van een jaar eerder, dan vraag je je af of Jon Anderson zich daarin eigenlijk wel thuis voelt, in die soort muziek.

Jon Anderson is zelf ook buitengewoon ambivalent, in het samenstellen van zijn cd's. Het is een beetje pop, een beetje rock, latijnse invloeden, wereldmuziek.
Het neigt allemaal tot erg veel skippen, ergernis en weinig punten in de beoordeling.

Jammer. Ik wacht braaf af, tot Jon Anderson met een cd komt waaruit blijkt waarom zijn deelname aan Yes zo essentieel is. Hij wil juist altijd wat anders doen.

Voor mij blijven daarom alleen de eerste drie solo-cd's interessant. Maar je blijft hopen.

Ik heb het geprobeerd met dit album maar het kan weinig overtuigen.
Het heeft weinig van doen met Yes en dat is logisch, anders kun je net zo goed niet solo gaan.
Met Vangelis kan Anderson goed uit de voeten. Deze toetsentovenaar voelt prima aan waar hij goed in is , en vult hem goed aan.
Hier zwalkt Anderson nogal. Het is goed bedoeld maar elke spanning die ontbreekt. Dat is in wezen opmerkelijk want hij is juist een man van sferen. Spiritualiteit)(althans, dat draagt hij uit) zweverig en muzikaal grenzen verleggend.
Niets van dat alles kom je hier tegen. Het is een poging tot moderne pop en eigentijdsere mainstream.
Te krampachtig en te makkelijk voor een artiest die zo'n verleden met zich meedraagt.
Ik zou niet willen beweren dat Anderson alleen goed functioneert bij Yes, maar dit soort albums kan hij beter achterwege laten.

Dan te bedenken dat hij heel TOTO in de begeleiding heeft en topgitaristen als Michael Landau en Dann Huff (GIANT)

Dat heeft dus kennelijk niet gewerkt. Het nadeel met werken van dit soort sessiekrachten is dat hun muzikale hart niet klopt.
Daarmee bedoel ik dat het een zoveelste klus is van dit soort musici.
De jongens van Toto hebben zoveel albums ingespeeld en die zien dat puur als iets zakelijks.
Dat hoeft echt niet altijd zo te zijn, maar op dit album hoor ik een band die gewoon hun ding doen.
De aalgladde produktie is ook een blokkade trouwens.

Vreemd hoor dat dit album zo laag gewaardeerd wordt, maar ja, over smaak valt niet te twisten. Ik vind zelf Hold on to Love wel een mooi nummer, destijds de single van dit album dat een bescheiden hit is geweest. Maar ook de daarop volgende nummers vind ik echt niet verkeerd. Het is gewoon een prima pop-album geworden, weliswaar niet meer met dat zweverige waar Jon patent op bleek te hebben, maar echt niet verkeerd.

Steeds wanneer ik de stem van Jon Anderson hoor realiseer ik me weer hoe belangrijk de "vormende" rol van de muziek van Yes voor mij is geweest en nog altijd ís. Ook bij zijn solowerk besef ik dat, maar bij dít album wordt er wel een èrg sterke wissel op mijn sympathie getrokken, want de enorme gedateerdheid van de sound en de arrangementen maakt het voor mij bijzonder moeilijk om hier naar te luisteren. Die Level 42-achtige "Doo doo doo" in tandem met een keyboardriedeltje op het openingsnummer, die synthesizers die als een soort Caraïbische blazers klinken op Sundancing (en die bijvoorbeeld ook Teakbois van het Anderson-Bruford-Wakeman-Howe-album uit het jaar hierna ontsieren), die kale drums en pseudo-zware gitaar op Betcha – het is allemaal foeilelijk, en in combinatie met Andersons opgewekte teksten ("spiritual outer space" zoals de All Music Guide het treffend formuleert) en het werkelijk verschrikkelijke slotnummer kom ik uit op een album waar ik weinig goeds over kan zeggen. Is it me? is nog het beste nummer (hoewel ook daar weer zo'n overstuurde saxsolo in zit), het openingshitje is ook goed te doen en Anderson zelf klinkt als een klok, maar als geheel is deze plaat door de niet meer dan doorsnee-degelijke composities en de vreselijke 80s-sound absoluut niet aan mij besteed.

Ik moet zeggen, ik draai het album niet vaak, maar als ik het weer beluisterd heb, krijgt het toch wel steeds meer waardering.

Het zit 'm met name toch in de songs die eigenlijk nergens slecht zijn, een laag gehalte aan wereldmuziek kennen. En het geheel is muzikaal erg goed verzorgd. Ja, dat we nu kunnen zeggen dat het eighties trekjes heeft qua productie is misschien niet gek voor een album uit 1988.

Maar in de basis is het best een goede pop/rock plaat geworden, waarbij voor mij Anderson meer heeft gelet op de schoorsteenpijp, die ook voor hem moet blijven roken, dan op veel van zijn latere solo-albums.

Anderson had even zijn eigenwaarde en individualiteit ingeleverd om dit popperige amerikaansige gedoetje door wat toto-achtige figuren in elkaar te laten flansen.
Bijna grappig hoe een poging tot commercialiteit precies het tegendeel oplevert want hier zat destijds natuurlijk niemand op te wachten en nu nu al helemaal niet.

Jemig wat is dit vreselijk slecht, bij In a Lifetime krijg ik bijna een hartverzakking van ellende.