Rage Against the Machine - Evil Empire (1996)

Ik ken zijn vriend niet, dus daar kan ik niet over oordelen, maar hij kan wel goed gitaar spelen.

Deze moet echt niet veel onderdoen voor het debuut, dit album is bijna even goed. Het openingssalvo met People of the Sun en Bulls On Parade komt zeer hard binnen, en het tweede hoogtepunt vinden we wat later op het album met de nummers Revolver-Snakecharmer-Tire Me, 3 voltreffers wat mij betreft.

Begin bericht//

Net als het titelloze debuutalbum, zal ook Evil Empire worden geremastered en (eind december) worden uitgebracht door het audiofiele label Audio Fidelity (AF).

Het album dat door de bekende master engineer Steve Hoffman wordt geremastered, verschijnt als een hybride cd/SACD, dus is ook af te luisteren op een gewone cd-speler.

//Einde bericht

Meer van hetzelfde t.o.v. het debuut, maar dan net iets minder. Blijft een uitstekende beukplaat. Je moet de eerste 2 albums van RATM alleen niet achter elkaar draaien, want dan wordt het wel heel monotoom.

Het debuut en deze heb ik helemaal grijsgedraaid in de jaren negentig, heerlijke agressieve muziek en vooral live een feest (pinpkop o.a). Het was inmiddels wel een hele tijd geleden dat ik Evil Empire geluisterd had maar vandaag had ik er weer eens zin in. En ja hoor, ik ken het nog van voren naar achteren, riff voor riff enz, en dit blijft ook wel een sterk album, niet zo goed als het debuut maar tot en met track acht erg goed, daarna wordt het wel iets minder.

Heerlijk recht voor zn raap dit! Ik kan dit in 2019 nog steeds waarderen! Niet te vergelijken met het eerdere werk..... Lekker los gaan! Rage against the machine! ??

Hoewel ik op de eerste plaat vooral de minder harde nummers kon waarderen en de rest al snel zat werd, vind ik de harde nummers hier een stuk dynamischer in elkaar zitten. Zo vind ik Vietnow en Revolver best catchy, en het refrein van Snakecharmer slaat nergens op maar dat waardeer ik wel.

La Rocha klinkt voor mij minder als een dronken skate-tiener, en ik heb het idee dat de band een stuk beter heeft geleerd dat niet elk nummer hoeft te beuken als je toch steeds hetzelfde punt probeert te maken.

Op Down Rodeo klinkt de band in de eerste paar seconden als My Bloody Valentine, en op het andere moment rapt La Rocha over een moog-achtige G-funk beat. Without a Face klinkt als een rockband die een Cypress Hill-track covert, met een van de meest funky en psychedelische gitaarsolo's die door een rock/metal-band is opgenomen. Om over Morello's sounds op The Wind Below nog maar te zwijgen.

Stukken beter dan het debuut als je het mij vraagt, die vind ik een stuk gedateerder.

Meer van hetzelfde. Meer kan ik er niet van maken. Al zijn People Of The Sun, Bulls On Parade en Tire Me best okee. Geloof dat ik dit album al 25 jaar niet meer heb beluisterd. Ik hou het bij het debuut en Renegades, vooral vanwege hun versie van Devo's Beautiful World.