The Boxer Rebellion - Promises (2013)

Overigens doet de sfeer op dit album mij denken aan de laatste releases van zowel The Killers als Coldplay.

Staan een groot aantal vrij toegankelijke songs op dit album, soms op het gladde af.
Dat heldere en hemelse gitaargeluid is duidelijk naar de achtergrond verdrongen en de zang van Nicholson klinkt minder bezield.
Het is duidelijk, dat co-producer Billy Bush (o.a. Garbage, Naked and Famous, Foster the People en incidenteel Muse) een behoorlijke vinger in de pap heeft gehad.
Op zich kan ik er best naar luisteren, nummers als Dream en Promises hebben zelfs een ontzettende potentie in zich, alleen vind ik het dan weer jammer, dat juist deze nummers een theatrale bombast hebben, waar Muse zelf bijna jaloers op zou worden.
Nee, het oude Rebellion geluid vond ik ze iets beter staan, maar ze zouden met dit album best wel eens kunnen doorbreken.

Niet verwacht om al zoveel reacties te lezen op het hele album, helaas zijn die niet al te positief. De albumcover is trouwens wel schitterend. Doet mij denken aan de geniale film The Return uit Rusland.

Ik maakte me toch grote zorgen als een van je favoriete bands vergeleken wordt met The Killers. The Killers waarvan ik alleen het debuut nog kan pruimen en waarvan hun laatste album mij braakneigingen oplevert.
Begon dus met een bepaalde spanning aan Promises. Het zal toch &%##% niet waar zijn!!

Vooropgesteld dat dit hun minste album van de 4 is, valt de schade voor mij best wel mee.
Bij Always hoor ik inderdaad wat Killers invloed maar blijft de track uiteindelijk voor mij toch overeind staan. Safe House eindigt met wat ooo-tjes en aaa-tjes van Coldplay maar daar blijft het dan wel bij qua gelijkenissen.
New York is een nietszeggend nummer maar met Diamonds, Dreams en Promises laat TBR nog steeds zien veel in hun mars te hebben.
De overige nummers zijn wat mij betreft prima. Geen topnummers, maar kwalitatief nog steeds ruim voldoende.
Tsja....is dit een poging tot commerciele doorbraak? Dat dacht ik al met The Cold Still en moet het eerst allemaal nog maar eens zien gebeuren.
Het geluid is gladder en gepolijster inderdaad en natuurlijk is er een kleine teleurstelling omdat met name het rauwe van het debuutalbum Exits mij zo aanspreekt. Hopelijk zijn ze nog ver verwijderd van het uitbrengen van bagger à la The Killers.

Ben blij met jouw recensies Starsailor . Heb dit album al 2 weken in de pre-order staan begon me ook zorgen te maken. Bij mij is Exits ook nog de absolute uitblinker.

Damn, dat simpele gitaarriffje van Diamonds zit nu al dagen tussen mijn beide oren. Oorwurm...

Hier het album in zijn geheel te beluisteren, gekregen via een mail van de heren zelf:

The Boxer Rebellion: Promises - Album Preview on KCRW

Primeur: ik plaats mijn eerste bericht! Zou dat eigenlijk bij mijn favoriete band moeten doen (Avatar), maar TBR wordt eveneens erg gewaardeerd. Heb zoëven mijn eerste luisterbeurt gehad (stream KCRW) en ben enthousiast. Met "Diamonds" opent het album sterk, de gitaarriff zweept lekker op, Todd galmt als vanouds en Nathan is wél "good next to diamonds". Dit is het geluid van TBR! "Always" heeft inderdaad een "Killers"mood door m.n. de synth´s, maar dat stoort me niet.
"Take Me Back" blijft wat vlak, ondanks Nathan´s stemwisselingen. "Low" haalt de vaart er even uit zonder te dissoneren en "Keep Moving" zorgt voor een energieke doorstart. Bij dit nummer moest ik even denken aan Ozark Henry ("The Sailor Not The Sea"). So far so good. Tja, "New York" roept een beetje weerzin op, omdat de associatie met Bastille bij me opkomt, maar daarna weten de mannen van TBR me toch in te pakken, met in stijgende lijn de laatste 4 nummers van het album. Zeker "Dream" en het titelnummer zijn van grote (epische) klasse!
Ik ga op zeker naar Nijmegen in september en hoop op een goede mix uit hun gehele oeuvre.

Duurde echt lang eer ik mee was met 'Diamonds' (nummer werd nogal gepusht door mensen die ik ken) maar ik val er nu ook als een blok voor. Gewéldig rustgevend nummer met heerlijke gitaarlaagjes. Het is echt 'a special' song, heeft iets magisch. Muziek op zijn best:)

Bij zo'n nummer stel ik me maar 1 vraag: "Waarom breekt dit niet commercieel door? Dat nummer is groots."

Dat vraagt iedereen zich af die de heren heeft beluisterd en/of gezien. Het antwoord: geen idee.

Op MuMe gaat het in ieder geval de goede kant op.
Bij iedere albumrelease meer dan een verdubbeling van aantal stemmers.

The Cold Still was 1 van mijn favoriete albums van 2011 en na het horen van Diamonds was ik behoorlijk enthousiast en benieuwd naar het nieuwe album.

Nu na wat luisterbeurten vind ik dat er behoorlijk wat zwakke nummers op deze cd staan. Misschien moet de plaat in zijn geheel nog wat rijpen maar ik heb toch het idee dat de heren van TBR een gooi doen naar het grote publiek en dat haalt toch de X factor die op de vorige albums wel aanwezig was behoorlijk naar beneden.

De zang is ook vlakker en minder emotioneel en de rauwe randjes zijn overal weggepoetst. Het doet mij qua productie zelfs denken aan de laatste van Coldplay en daar was naar mijn gevoel echt alle emotie uitgeramd door Eno.

Vooralsnog zijn Diamonds, Low en Dream mijn favorieten maar 3 nummertjes zijn voor mij te weinig voor een voldoende. De hoes kan daar ook weinig aan goedmaken.

Behoorlijke tegenvaller dus. Jammer.
Ik wacht nog maar even met een score.

The Cold Still is mijn favoriet uit 2011 dus kijk ik hier enorm naar uit.
De reacties en het stemgemiddelde tot nu toe valt tegen (waar hebben jullie het album geluisterd??) en vergelijkingen met The Killers en Coldplay doen mij vrezen voor het ergste.
Toch heb ik er zin in, laat maar komen!!!

10 mei uitgekomen op iTunes.

Of via de stream van KCRW, zoals Miepsch al eerder had aangegeven. Enjoy, en vorm vooral je eigen mening!

Diamonds is wel erg fijn.

Doe ik altijd...
Maar heb het gevoel dat het altijd psychologisch doorwerkt.
Als je de nieuwe National opzet en je vind het de eerste keer niks geef je hem toch eerder nog een 2e kans ivm het stemgemiddelde.

Maargoed ik vind TBR geweldig dus zal deze plaat alle kansen geven...

Hoe meer ik het album beluister hoe meer ik het vermoeden krijg dat er heel veel naar Mylo Xyloto is geluisterd door de Boxers.

The Boxers geef ik altijd een tweede kans ivm hun magistrale vorige albums niet om een hoog gemiddelde of zo.
Diamonds is zo'n nummer dat je wil blijven draaien en ik moet zeggen dat You Belong to Me nu ook een favoriet je is geworden samen met Dream en Low.
Het begint langzaam te komen voor mij bij dit album al blijf ik van mening dat de hele Coldplay productie en aanpak de Boxers weinig goed heeft gedaan.

De melodieen zijn wel behoorlijk veel sterker dan die op Mylo Xyloto dus het gaat voor mij een leuk draaiplaatje worden maar geen gekoesterde favoriet zoals The Cold Still.

Voor eerst een drietje dan maar.

Kan na 3 keer luisteren niet in de buurt komen van The Cold Still. Goede vlakke nummers, met New York als negatieve uitschieter. (Nog) geen fan.

Na het fantastische The cold Still had ik zeer hoge verwachtingen van deze opvolger.
Na de eerste luisterbeurten moet ik helaas zeggen dat deze (voorlopig ?) nog niet waargemaakt worden.
Het album begint met een prima (maar wel vergeetbare) openingstrack Diamonds.
Daarna kakt het wat mij betreft behoorlijk in tot "Low", wat me wel weer wat meer kan bekoren.
De 2 volgende nummers, met als dieptepunt "New York" doen me helemaal niks.
Gelukkig trekken de laatste 4 songs het niveau weer wat naar boven waarbij ik vooral Safehouse en Dream kan waarderen.
Voorlopig 3 sterren van mij.

the cold still was natuurlijk subliem en moeilijk te evenaren.
ik ga echter geen vergelijk trekken.
Mijn oordeel is heel simpel. Blijft het hangen?, zet ik de volumeknop hoger?, zeg ik tegen mijn vrouw "even stoppen met praten" ? , dan vind ik de muziek interessant en ga ik het nogmaals op mijn gemak in alle rust terugluisteren. Zo ook bij dit album.
En conclusie: Ook dit is heel mooi en verveelt niet.

Grootste teleurstelling van het jaar.

Bah, met kwaliteit kregen deze mannen niet de aandacht die ze verdienden; nu komen ze na 3 prachtige albums met dit gladde emo werk op de proppen. Toegankelijker wellicht, af en toe hoor je nog wel het oude TBR, maar naar het einde toe neemt de ergernis toe over de bombastische leegheid.

Overslaan, en genieten van de eerste drie.

Aan jouw stem te zien overheerst de teleurstelling het rationele denken.
Kom op man....1*

Snap niet goed waarom mensen zo negatief zijn over dit album. Alsof dit totaal anders is dan The Cold Still. En was The Cold Still al niet een stuk 'gladder' dan Exits. Was dat al geen stap richting een commerciëler geluid en had niemand het geluid van dit nieuwe album ook maar een klein beetje zien aankomen?

Nogmaals het is een minder album dan de vorige 3 maar Diamonds, Fragile, Dreams, Keep Moving, Promises en ja, toch ook Always bevallen mij uitstekend.
Low en Safe House zijn ook prima te pruimen en New York en You Belong to Me hadden er voor mij niet op hoeven te staan. Take me Back is een dertien in een dozijn nummer.
Ik weet het, meningen zijn subjectief maar dit album 1* geven riekt naar een proteststem.

Zelfde kun je wel een beetje over jou zeggen. Een album met 3 overbodige nummers geef ik bijvoorbeeld al nooit 4 sterren. Heeft natuurlijk ook een deel met verwachtingspatroon te maken, omdat men weet dat deze band beter kan.

Maar om dan 1* te geven is wel weer erg overdreven, niet ?

The Cold Still was al toegankelijker dan Exits en Union.
Dan verbaast het mij ook niet dat Promises eveneens toegankelijk is.
Ik heb Promises nog niet beluisterd ivm levertijd van het album.
Hoe dan ook geef ik ook de voorkeur aan de rauwe TBR.

Om eerlijk te zijn had ik dit wel een beetje zien aankomen. Maar dan toch had ik het gevoel van, misschien maken ze gewoon een plaat die The Cold Still evenaard.
Dat is niet het geval. Zoals ik al eerder schreef riekt dit wel erg naar een Coldplay (Mylo Xyloto) imitatie. beetje zielloos waar je van The Boxers verwacht dat het juist muziek is met een ziel.
The Cold Still klonk inderdaad al een stuk gepolijster dan b.v .Exits maar dat zal ook een stukje ervaring rijker van de muzikanten zelf zijn.
The Cold Still was een plaat met een ziel. Dat staat voor mij buiten kijf.

Om nou een 1 te geven. Dat lijkt inderdaad op een protest stem. Deze plaat heeft nog wel wat in zijn mars.

Die vergelijking met Mylo Xyloto of iets dergelijks vind ik een beetje makkelijk. 1* is ook wat overdreven, maar de teleurstelling snap ik wel. Zoals venderkets zegt, ze kunnen veel beter en dat is de grootste tegenvaller.

Ik wacht nog even met mijn waardering, het middenstuk van Safe House is trouwens wel uitstekend

Leg de platen eens naast elkaar en vergelijk de productie en de aanpak van de arrangementen.

Ik vond Hewitt altijd een zeer creatieve drummer maar ik hoor nu de boem boem boem drums van Will Champion wel erg vaak terugkomen.