Madonna - The Immaculate Collection (1990)

Gedateerd? Schaamrood?
Toch gek dat veel mensen dit altijd over Madonna beweren, maar deze woorden niet terugkomen in recensies over een Springsteen, Queen of Michael Jackson. Alle artiesten maakten destijds 'gedateerde' muziek. Madonna's hits uit de jaren 80 zijn minstens zulke klassiekers als van eerder genoemde artiesten. Je wordt niet zomaar de queen of pop.

Geweldige verzamelaar, één voor één hits waar je niet anders dan vrolijk van kunt worden.
Ja er ontbreken hits, maar dat krijg je wanneer alles wat je tot dan toe hebt uitgebracht een hit wordt. Ze moesten keuzes maken en hebben dat naar mijn idee zeer goed gedaan.

De remix versies zijn voor de fans erg leuk om te hebben en ergens een goede truc van Warner en Madonna, want zo gaan mensen die de album versies ook willen ook nog voor het reguliere album waar deze nummers op staan. Totaal geen straf waar het Madonna betreft, daar alle albums tot dan toe (Madonna, Like a Virgin, True Blue, Like a Prayer en zelfs de Who's That Girl soundtrack) voor de helft uit hits bestaan.

Grappig, de meesten vonden juist deze versie van Express Yourself veel en veel beter dan de albumversie, die ietwat te huppeltruttig klinkt in vergelijking met deze versie of de versie uit de videoclip.

Wat Something to Remember betreft... helemaal met je eens.

Deze Like a Prayer klinkt best ok, iets minder dan het origineel, maar slecht? Nee
Voor de rest leuk verzameldingetje

Toch een goede verzamelaar, ook al staan niet alle hits t/m 1990 erop. Had ook niet gepast trouwens.
In de zgn. Q-sound remix. Dat klinkt fantastisch, ook op een gewone stereo.
Maar van sommige nummers met name de rustige vind ik die remix niet geslaagd. Vooral bij Like A Prayer en La Isla Bonita niet.
Voor de rest alleen maar leuke nummers en de meeste vind ik nu zelfs beter dan vroeger.
Favoriet: bijna allemaal maar Live To Tell, Into The Groove, Express Yourself, Open Your Heart en Like A Prayer (ondanks de remix) net even wat favorieter.
En dus gewoon dik 4 sterren.

Ik zat er nog over na te denken om deze in huis te halen, het lijkt erop dat veel exemplaren hiervan in omloop zijn. Dus er is voor een handvol centen makkelijk aan te komen. Waar staan eigenlijk die bonustracks op, daar ben ik best benieuwd naar. Volgens mij zijn hier nooit echt reissues van geweest, is die met de bonustracks een digitale / gestreamde versie?
Kijk ik zo naar de titel...och, een verwijzing naar de onbevlekte ontvangenis van Maria. Waarom zag ik die niet aankomen? ...duh. Zou ik hem dan nog wel willen hebben? Cherish wordt weinig genoemd, dat vind ik nog altijd een typisch "80s" Madonna hit en een graag gehoorde. Opvallend dat het maar de #13de plaats haalde in 1989.



Ik weet dat Father al een geruime tijd weg is, heb hem hier nog meegemaakt. Het is juist dat..zoals hij het omschrijft..dat ik ontzettend begon te missen aan Madonna. Die jeugdigheid, wildheid en explosiviteit in haar stem. Dat maakte de meezingers extra leuk, altijd geweldig gevonden en daar is niets aan veranderd. Dat was na 1990 ineens verdwenen, voor mij ook een reden waarom ik weinig heb met het vermaarde album Ray of Light uit 1998.

Bedankt Marco!!

Die bonustracks zijn eigenlijk gewoon 2 andere mixen van Lucky star en borderline. Die zijn indd te vinden op de digitale release van dit album.

The Immaculate Collection - Wikipedia - en.wikipedia.org

Destijds geen fan van Madonna. Want haar muziek daar was geen ontkomen aan op de radio. De liedjes waren best leuk maar niet "fifteen times a day for three months" (Sagat). Mijn zus kocht destijds deze verzamelaar en die kopieerde ik op cassette. En vanwege de Q sound waar toen veel over geschreven werd. En nu de cd gekocht in de ramsj voor een euro en met een best wel leuke stereo moet ik zeggen, ja het klinkt erg goed en nee, de beoogde ruimtelijke effecten hoor ik niet echt. Doet er ook niet toe want het gaat om de muziek en die is zeker achteraf best goed te noemen. De hits zijn aanstekelijk en knap hoe Madonna haar niet eens zo geweldige zangstem effectief weet te gebruiken. Aan dit schijfje en Ray Of Light heb ik wel genoeg.

The Immaculate collection heeft ook de beste versie van Vogue, geen idee of dit dezelfde als op I'm breathless is.
Single version van Vogue is zo slecht (met die Whoooo in het begin)

Kijk, hier kan ik ook wel op stemmen, ik ken bijna alle nummers en die zijn me wel 4 sterren waard.

Vanwaar die lelijke (QSound remix) toevoeging bij (zowat) elke titel??

Opdat je je niet bekocht voelt voor die ene euro die je er bij de kringloop voor hebt neergeteld...

Maar waarschijnlijk vooral omdat dit niet de originele versies zijn die je niet op de reguliere albums (of singles!) van Madonna terugvindt. Het zijn remixen, al kan ik me voorstellen dat het je niet eens opvalt als je je niet erg in de muziek van Madonna verdiept hebt. Het is hier (alsook bij de latere verzamelaar Celebration) regelmatig besproken.

Het is overigens niet mijn toevoeging, en voor mij hoeft het ook niet, temeer daar het niet expliciet - in elk geval niet bij elk afzonderlijk nummer - op de LP danwel de CD vermeld staat. Maar als we het wel doen, moeten we het ook aangeven bij Madonna's latere verzamelalbum Celebration. En eigenlijk geldt het dan voor alle (verzamel)albums die remixen van de originele albumversies bevatten. Lijkt me veel werk, en haast niet te doen als je streeft naar volledigheid.

Dan moet ik mijn cijfer weer verwijderen. Ik ken de liedjes veelal van de radio en tv denk ik...

Jammer dat Gambler er niet op staat, een geweldig nummer vind ik dat

De remix van Into the groove vind ik echt waardeloos, de originele versie vind ik prachtig.

Justify My Love vind ik het beste nummer dat Madonna ooit gemaakt heeft.

Grappig, ik vind het het beste nummer dat Lenny Kravitz ooit gemaakt heeft.

QSound was gaaf. Jammer dat niemand het er erg in leek te hebben. Nog steeds niet volgens mij.

Justify my love (de cd single) was een bekend voorbeeld, net als Julian Lennon's Saltwater, maar waren nummers waarbij het effect spectaculairder was.

"Popmuziek bevat duivelse elementen, er wordt onzuivere erotiek in geventileerd. De beat werkt ongunstig op het zenuwgestel, de klierfuncties en het zuurstofgehalte in het bloed. Met name de seksuele hormonenproduktie wordt overmatig opgevoerd, terwijl daarnaast een bewustzijnsvernauwing optreedt." aldus Gerrit Nijhof, enige tijd redacteur van het Nederlands Dagblad en lid van de Gereformeerde Kerken, die tot 1979 artikelen publiceerde waarin hij van leer trok tegen populaire muziek die hij als het Kwade beschouwde.

Madonna, in mijn optiek de best artiestennaam ooit, en nog een eigen naam ook. Eind '90 besloot ze om een overzicht van al haar hits die ze in de jaren tachtig eruit had geperst op een enkel schijfje te zetten. De plaat kreeg de geniale titel The Immaculate Collection en is wat mij betreft nog altijd de meest originele titel voor een verzamelaar.
Het was het symbolische slotstuk van Madonna's jarenlange geflirt met het katholicisme.
Op de b-kant van Justify My Love zette ze de mix van 'The Beast Within', die in feite niet meer is dan het citeren van een gedeelte uit de Openbaring van Johannes, het laatste boek van het Nieuwe Testament.
Hierna zou ze in religieuze zin haar blik meer op het oosten richten, wat al te horen is op William Orbits remix van de single Erotica.
Madonna is befaamd om haar rappe imagoafwisselingen, de grootste transformatie die ze in haar beginjaren ondergaat is van katholiek pop/postpunk-meisje met fluorescerende kruiskettingen en zwarte nethandschoenen naar platinablonde diva uit het oude Hollywood. Ook haar muziek verandert door de jaren heen, van goed in elkaar stekende popsongs met nursery rhyme melodieën naar experimentelere minder hitgevoelige muziek, zoals Rescue Me.

Papa Don't Preach zorgde voor Madonna's eerste grote controverse en dat had alles te maken met de lyrics die ofwel een pro-life ofwel een pro-choice boodschap in zich droegen. Zo op het eerste gehoor gaat het lied over een jong meisje dat zwanger raakt en haar vader smeekt om haar niet te veroordelen, maar haar bij te staan in deze moeilijke tijden.
Of heeft ze het tegen God zelf, de 'Heilige Vader' (You taught me right from wrong), of wellicht de paus, de katholieke kerk die er nogal strenge standpunten op nahoudt als het gaat om tienerzwangerschappen.
Of zoekt ze gewoon raad bij zichzelf, een immanente God?
In La Isla Bonita bezingt ze de Hof van Eden en de collectieve heimwee naar het Paradijs, de hemel: Tropical the island breeze, All of nature wild and free. Dan zingt ze over Adam & Eva: Where a girl loves a boy and a boy loves a girl. Een vrij conservatieve regel voor zo'n progressieve popster als Madonna, maar kan ook uitgelegd worden als: de man houdt van de vrouw in zichzelf en vice versa.

Fraaie artwork ook. Grafisch, op dezelfde manier als Fleetwood Mac deed met hun greatest hits album, 2 jaar daarvoor. Deze keer geen Madonna op de cover, maar desalniettemin majesteitelijk ogend.
Toepasselijk lichtblauw, in de kleur van Maria, met bordeauxrode accenten en verschillende stijlvolle zwartwitfoto's van Madonna in het booklet: met bolhoed en sigaret, of op een herentoilet met handspiegel voor een oog.
Op het cd'tje zelf lichtblauwe stippen die confetti verbeelden.
Althans, zo dacht ik aanvankelijk. Want de grote blauwe stippen zouden ook best eens het HIV-virus kunnen voorstellen die onder een microscoop ook de vorm van rondjes hebben, en dat geeft de titel van het album opeens een heel andere betekenis: smetteloos.

Toch vind ik het jammer dat een verzamelaar niet de originele single versies van de hits bevat.
En als ik het goed heb, zijn enkele van die single versies tot op heden heel moeilijk op CD te vinden.

Bij Holiday vind ik het jammer dat ze niet de originele versie van 6 minuten gebruikt heeft. Ook het weglaten van Who's That Girl vind ik een misser. Ok, dat heeft ze in de zomer van '91 weer goedgemaakt met The Holiday Collection (waar ze ook nog True Blue en Causing a Commotion aan toevoegde0, maar toch... In plaats van Crazy For You had ik dan Who's That Girl gedaan, al snap ik dat ze die erop gezet heeft, want was een nummer 1 hit in Amerika.
Vogue dat opent met "What are you looking at?" vind ik wel een aardige aanvulling.
Ik snap wel wat je bedoelt, het klinkt allemaal te gepolijst, toch heb ik niet zo heel veel tegen die Q-sound mixes, behalve bij Express Yourself, vind ik de originele albumversie toch echt mooier, authentieker klinken.

Bij een goede driehoek opstelling echt wel hoor. Op de cd single van Justify my love, een toffe mix die hier juist ontbreekt, hoor je het gehijg van Madonna en geneurie van Lenny naast/half achter je ipv uit de speakers maar er zijn zat aantrekkelijkere effecten die ik bij Q sound producties heb gehoord. Roger Waters - Amused to Death (het lopen in de sneeuw bijvoorbeeld of geblaf van een hond). Julian Lennon dus en bij The Todd Terry Project - To the Batmobile Let's Go (1988) was het ruimtelijke effect vrij spectaculair in mijn herinnering. Cdtjes die ik, net als deze, niet had vanwege geniale muziek.

Ik vind het fascinerend dat ze het zo kunnen produceren maar het staat volledig haaks op de tijdgeest waar geen aandacht/geduld is voor detail dus het verbaast me niks dat het niet opgemerkt wordt en dat veel mensen volgens mijn denken dat het gewoon een naam van een remix is. Overigens is Madonna natuurlijk geen typische luistermuziek dus hier snap ik het wel.

Dit filmpje uit het Pleistoceen van het internet verduidelijkt dit Q geluid. Werkt zelfs goed op mijn laptop dankzij de ingebouwde speakers aan weerszijden van het toetsenbord. Met ogen dicht luisteren helpt. Er zijn ook zat demo's te vinden zoals deze van een vliegtuig of passerende trein.

Ik heb veel geluisterd naar opnames in Q-sound over diverse (audiofiele) installaties maar opmerkelijk weinig bijzonderheden gehoord. Dat kan natuurlijk aan mij liggen. Soms word ik nog wel eens verrast hoe "los" de weergave van luidsprekers komt zoals vanochtend toen ik naar Eno's Another Green World luisterde. Een ander goed voorbeeld is Ciel Ouvert van Yello van het album Stella.

En ondanks dat ik een behoorlijke audio set heb luister ik uiteindelijk naar de muziek en niet per sé naar de weergave zoals vele audiofielen wel doen, helaas.

Ik heb zelf een veel mooiere set dan de conditie van mijn oren waard is helaas, maar voor q sound voldoet elke set en draait alles om de opstelling: symmetrie (lekker ouderwets midden tussen de speakers dus). En de luisterafstand voor maximaal effect (hoe ver de plaatsing van de geluiden naar voren lijkt te komen) is een beetje experimenteren. Die samples komen er dus ook sterk uit op een MacBook en dat zou ik niet audiofiel willen noemen.
Ook vind ik Q-sound producties niet perse super goed klinken, los van de effecten. Ik ken zat jaren 60 jazz opnamen die me heel wat meer doen verbluffen dan deze vlekkeloze (of moet ik in Madonna's geval zeggen onbevlekte?) collectie. Wel vind ik in z'n algemeen dat goede stereo natuurlijk veel mooier is, ook in ruimtelijkheid en uiteraard in plaatsing, dan welk surround setje ook. Hetzelfde geldt voor een basweergave op een knappe 2 weg monitor speaker t.o.v. een boombox, maar dat is weer een andere discussie.