Madonna - The Immaculate Collection (1990)

who's that girl staat op de holiday collecttion
dat zeg maar een korte versie van The Immaculate Collection op the holiday collection staat holiday true blue who's that girl en causing a commotion zeg maar de 3 nrs die blijkbaar niet meer op het andere album konden staan

dat alles na Erotica door sommigen als "met de tijd mee" etc wordt genoemd en moeilijker komt ook omdat de muziekgenres en produktietechnieken 2000x sneller gaan sinds de 90's.

In de jaren 80 kon je als dans artiest denk ik niet zoveel variatie hebben als nu, de early house sound zoals Shep Pettibone produkties waren dan ook logisch voor Madonna om die richting op te gaan. Ze had ook voor het Hi NRG SAW geluid kunnen gaan wat gelukkig nooit gebeurd is.

Niemand noemt bijna Rescue me, wat ik altijd een aardig nummer heb gevonden (mede door weinig airplay en het ontbreken van een video), alleen is haar vocaal geweld hier wel wat akelig

Het eerste verzamelalbum van Madonna en daarmee ook het eerste album waarbij ik niet zoveel moeite heb om hem uit te zitten. Ondanks dat 99,9% van dit album hopeloos gedateerd klinkt is het toch het jeugdsentiment dat de overhand neemt. Elk nummer zing je met het schaamrood op je kaken vrolijk mee en dat is in dit geval positief te noemen.

Wat ik wel een behoorlijk nadeel vind van dit album is dat alle nummers opnieuw gemixt zijn door Shep Pettibone en het label 1990 QSound Mix hebben meegekregen. Ik heb er altijd moeite mee dat er op verzamelalbums Edits en Mixes worden neergeflikkerd en dat de artiest niet de moeite neemt om dat even te vermelden in het boekje. Vooral Madonna heeft daar een handje van.

Het liefst heb ik een verzamelalbum met de originele albumversies, maar dan krijgen ze waarschijnlijk te maken met ruimtegebrek. Van de twee nieuwe nummers die op dit album zijn geplaatst vind ik alleen Justify My Love met Lenny Kravitz de moeite waard en dat is eigenlijk ook gelijk het beste nummer op dit verzamelalbum. Met het nummer Rescue Me kan ik helaas niet zoveel. Voor dat nummer had ze beter True Blue of Who's That Girl op het album kunnen gooien.

En ik ben juist weer een voorstander van verzamelalbums met de JUISTE singleversie, want die is vaak moeilijker op cd te verkrijgen. Voor de albumversie heb je het album al. Dit vind ik bijvoorbeeld écht een gemis bij 18Singles van U2.

Ik heb het gewoonweg niet op ingekorte versies en als je dan toch voor alternatieve versies kiest als 'artiest', vermeld dat dan ook even. De nummers die op dit album staan zijn namelijk niet de single-versies, maar mixes speciaal voor dit album.

Alles klinkt bijzonder gedateerd maar daar is best overheen te kijken. Voor mij is het geen jeugdsentiment (al heb ik wel het één en ander ooit op de radio gehoord) dus waarschijnlijk nog meer beschamend dat ik dit überhaupt leuk vind, maar eerlijk is eerlijk, het is wel een sterke verzamelaar. Blijkbaar is alles nieuw gemixt voor deze verzamelaar maar daar heb ik niks van gemerkt, ben daarvoor te weinig bekend met de originele nummers.
Er zijn een aantal nummers die ik wat vind onderdoen, waaronder 'Lucky Star' en 'Crazy for You' maar dat mag de pret niet drukken. Afgelopen maanden bracht het weer een lekker warm lente-temperatuurtje en daar paste het gros dit album perfect bij.
Mijn favoriet is met stip 'Papa Don't Preach' (de anderen die ik heb aangevinkt zijn 'Like a Virgin', 'La Isla Bonita' en 'Holiday').

Beschamend?

De gedateerde overduidelijke '80s productie vind ik toch wel een beetje not done, zeker als je niet met de nummers bent opgegroeid. Maar goed, het blijven wel ijzersterke popsongs en misschien ook juist daarom tijdloos ipv gedateerd. Niet dat ik me er nou echt voor schaam overigens. Sinds vandaag officieel toegevoegd aan mijn CD-collectie.

Omdat Madonna uiteraard de ene na de andere hit in de 80's scoorde, had dit een enorme goede verzamelaar kunnen worden, had... want dat is het niet.

Er missen een aantal tracks (who's that girl, true blue, angel) maar afgezien van dit hebben ze om een onverklaarbare reden veel slechte remixen op de cd gezet. Waarom niet gewoon de originelen? De versie van Like a prayer is niet de single versie, want ik weet 100% zeker dat die niet zo gemixt was als deze (misschien in de USA, maar niet hier)

Like a prayer verliest totaal zijn power, en zo ook express yourself.

Live to tell is en blijft een van haar mooiste nummers, maar dan vind ik een verzamelaar als Something to remember een stuk sterker.

Justify my life is en blijft een sterk nummer, uiteraard door de bijdrage van Lenny Kravitz nog een stuk leuker!!

Ik ben geen fan van de periode Borderline en Holiday, en daarom vind ik de verzamelaar zoals deze nu is erg middelmatig.
En inderdaad hebben deze tracks de tand des tijds niet heel erg goed doorstaan. Het klinkt erg gedateerd. Dat geeft niet, maar de composities zijn niet altijd even sterk, en daarom weegt dit wel wat mee.

Intrigerend. Kan me dit niet herinneren.
Ik heb de originele CD uit 1990 (toen nieuw gekocht bij die vermaledijde ECI ).
Nu ga ik hem vanavond nog eens opzetten, tis toch mooi weer.

je hoort t verschil meteen!

de versie van Into the groove hierop met zn koebellen is ook helaas minder dan het origineel

Justify My Love bevat een sample van Security Of The First World van Public Enemy en op de
achtergrond van het nummer is een kreunende Lenny Kravitz te horen.
Het album zelf heeft Madonna opgedragen aan de paus (This album is dedicated to The Pope,
my divine inspiration).

(Ik denk dat de paus destijds blij verrast was toen hij kreeg te horen dat The Immaculate
Collection aan hem was opgedragen en zich daarna met een stuk of twaalf kardinalen heeft
teruggetrokken in zijn slaapkamer om er naar te luisteren.)

Deze compilatie heb ik zo'n 20 jaar geleden ook in mijn bezit gehad en ik moet eerlijk bekennen dat ik Madonna best wel een redelijk goede zangeres vind. Misschien af en toe iets te poppy, maar er staan hier wel degelijk juweeltjes op, zoals Crazy for you, Like a prayer en Live to tell. Who's that girl had er van mij ook inderdaad op gemogen (ooit nummer 1 gestaan).
Toch moest ze naar mijn mening haar mooiste nummers nog maken, te weten Frozen en The power of goodbye (afkomstig van Ray of light uit 1998).

Sorry, vergeet ik haar nog te raten: een 3,5

Leuk dat veel nummers van Madonna in die tijd terug te vinden zijn op deze CD . Natuurlijk,er missen hits,maar verwacht van een Greatest Hits niet alle grootste hits. Die remixen daar word ik ook niet bepaald gelukkiger van. Toch vind ik dit album een mooie in mijn muziekkast
En als je juist van die mixen houd,geniet dan van de nummers en maak je niet druk om de nummers die missen.

Staat nu op in de auto.

Leuk, die quadrofonische mix!
En gelijk ook een stuk beter verteerbaar dan wat eigenlijk de definitieve verzamelaar had moeten zijn, Celebration, vanwege de alleszins acceptabele mix en geluidsniveau.

Half puntje eraf voor het ontbreken van Gambler, Who's That Girl en Dress You Up, vooral omdat juist die singles niet op reguliere albums staan. Met de alternatieve mixen kan ik best leven, al worden de liedjes niet per se beter (van Like A Prayer hadden ze af moeten blijven).
Het is in ieder geval beluisterbaar hier en de kwaliteit van het gebodene staat natuurlijk buiten kijf.

Het Madonna jaren '80 overzicht. Helaas niet compleet en ook nog eens mixen. Had veel beter kunnen zijn.

Madonna is zo iemand waar je nog moeilijk iets objectiefs kan over vertellen, ze heeft zo'n persoonlijkheid en heeft zodanig een hele generatie beïnvloed dat de muziek ook niet los te weken is van haar persoon/imago.
Toch kan je er moeilijk omheen dat op deze vroege verzamelaar heel ingenieuze en hoogstaande popsongs staan, met bitter weinig zwakke momenten.
Material Girl, Borderline, Crazy for You, Into the Groove, Live to Tell, allemaal goeie jeugdherinneringen en even goede popklassiekers.
Spijtig van de vele afwezigen (Everybody, Gambler, The Look of Love, Causing a Commotion....) en van de laatste 2 songs van deze CD, maar verder een hoogstaand album van een vernieuwende en bepalende artieste, hoe je het ook draait of keert.

Ach, in de hoogtijdagen van Madonna waren er twee spelers op de markt. Madonna dus en Prince. Ik vond Prince altijd een heel stuk interessanter, zeker muzikaal. Maar neemt niet weg dat het toch een soort jeugdsentiment is om de vele hits van Madonna zo af en toe eens te horen. Af en toe hoor, niet te vaak!

Hmm, ik zou daar toch op z'n minst Michael Jackson en wellicht ook George Michael aan toe willen voegen. Die waren in die tijd (2e helft jaren tachtig) toch minstens zo 'groot' qua populariteit...

Over dit album: ik heb 'm zowel op dubbel-LP als op CD. Een verzamelaar die nog steeds voldoet, aangezien ik haar muziek uit de jaren negentig en beyond minder interessant vond, op een enkel album na. Natuurlijk ontbreken er aardig wat singles, juist vooral nummers die ook niet op haar reguliere albums staan.
Maar door de bank genomen is dit een verzamelaar met prima popsongs. Die ik tegenwoordig hoger waardeer dan in de tijd dat het hits waren. Toen beschouwde ik veel van deze nummers als hits die er best mee door konden, maar waarschijnlijk niet tegen de tand des tijds bestand waren. Daar ben ik echter wel van teruggekomen. Al komt het ook doordat het simpelweg nummers van Madonna zijn, een artieste die het qua populariteit een stuk langer heeft volgehouden dan ik destijds had kunnen vermoeden.

Wat mij altijd stoort aan dit album is dat veel nummers er niet in de originele single-mix op staan, zoals anderen hierboven al hebben aangegeven. Het zijn soms de flink afwijkende albumversies en soms speciaal voor dit album gemaakte remixen in de toen even populaire Q-sound, een soort quadrofonie, waardoor de nummers soms die typische jaren tachtig-feel verliezen. Met name Like a prayer, een van mijn favoriete Madonna-nummers, is in dit opzicht volledig om zeep geholpen...

Ik hoop nog altijd op een verzamelaar van Madonna die de originele single-versies bevat, maar aangezien Celebration dat ook niet is geworden (daar staan zelfs verschillende nummers in diezelfde Q-sound op, overgenomen van dit album, dus pure gemakzucht) vermoed ik niet dat het daar ooit van gaat komen...

oei, ik heb het album zojuist nog een keer beluisterd en heb het helaas toch nog een half puntje naar beneden bijgesteld. inderdaad, ik mis de originele uitvoeringen.
En ja, hoe kan ik Michael Jackson (en in mindere mate) George Michael vergeten? Dat waren ook bijzonder grote namen uit de hoogtijdagen van Madonna...

Het titelnummer van True Blue is een schandalige omissie.

Ja, leuk liedje, staat helaas op erg weinig verzamelaars.

"True Blue" stond wel op de op de EP uit 1991: Madonna - "The Holiday Collection", met artwork en titel die duidelijk refereren aan "The Immaculate Collection". Een strategie van de platenmaatschapij waarschijnlijk.

Ik ben blij dat ik deze box op mp3 heb kunnen scoren. Madonna - CD Single Collection (CD, Mini, Single) | Discogs

Leuke verzamelaar van Madonna , indrukwekkende gitaarsolo's moet je niet verwachten op dit album , gewoon lekker luchtige korte liedjes met pakkende melodietjes.
Deze verzamelaar laat ook meteen het beste werk van Madonna zien , in de jaren 90 was haar stem misschien wat sterker , ze had een wat meer volwassen sound in haar stem , haar liedjes vond ik in de jaren 90 daarentegen wat minder , ze blijven mij op een of andere manier niet zo bij dan de liedjes uit de jaren 80

Madonna leuk vinden, dat kan natuurlijk niet. Toch heb ik in de jaren 80 een hoop op haar beste hits gedanst en kan alles nu nog mee zingen. 'Borderline' was ik eerste nummer waarbij ik dacht, hier zit toch wel iets in. 'Into The Groove' het dansnummer dat mij echt wist te pakken.

Mijn Madonna collectie beperkt zich tot een paar singles en deze verzamelaar. Inderdaad, ik merk nu dat 'Who's That Girl' er niet op staat. Dat was toch echt een van de leukste.

Zingen kan ze natuurlijk niet echt, maar alles er omheen is zo goed verpakt dat dat totaal niet zo belangrijk meer is. Ze kon net zo makkelijk glamour girl zijn als het buurmeisje waarmee je nog geknikkerd had. Overigens heb ik geen idee wat ze na 'Music' gemaakt heeft. Dat is toch 20 jaar ondertussen. Haar spannendste nummer is 'Frozen', maar dat staat hier ook niet op. Het sterkste nummer vind ik 'Express Yourself', maar dat had ik op een bandje in een of andere remix. Nooit meer gehoord sinds de cassette recorder in de auto stuk ging en vervangen werd door een cd speler. Er zit zoveel kracht in dat nummer.

Madonna is nostalgie geworden, maar van veel nummers op deze plaat word ik toch echt vrolijk. Ook al mocht ik het niet mooi vinden.

Eén van de geniaalste verzamelaars aller tijden dit, klaar. Madonna leuk vinden, dat kan natuurlijk wel, sterker nog, dat moet zelfs. Vooral haar eighties periode dan.

Ik mis Causing a Commotion en True Blue ook altijd op dit album. Dan was wat mij betreft de jaren tachtig-Madonna compleet geweest.