Saxon - Solid Ball of Rock (1991)

Uitstekend studio-album van Saxon, naar mijn bescheiden mening zelfs het allerbeste. Saxon was al dood en begraven tot deze plaat uitkwam, maar ze wisten te herrijzen, dankzij fantastische songs als het geweldige Altar of the Gods en het opzwepende Lights In The Sky. Dit album is enorm gevarieerd en voor Saxon-begrippen erg vernieuwend en origineel.

Eens...
Lekker vette ouderwetse hardrock...

Destijds een goede comeback plaat. Alleen wel jammer dat de NWOBHM sound begin jaren 90 niet populair was.

Absoluut een stuk beter dan voorgaande albums, die allemaal wat onevenwichtiger waren. Deze zit overal ongeveer op hetzelfde niveau qua nummers. Vette produktie ook.

Na het slappe Destiny is het een opluchting dat ze hiermee kwamen aanzetten. De eerste cd met bassist Nibbs Carter en dat valt te horen aan het songmateriaal. Carter komt niet echt met originele riffs aanzetten maar weet wel pakkende songs te schrijven. Nigel Glockler is ook weer terug in de band en Byford/Oliver/Quinn komen ditmaal ook met sterker songmateriaal. Er staan wel wat iets minderen op,maar ook weer iets beteren. Vier sterren volstaat voor deze geslaagde come back.

Ik weet nog dat bij het intro van "solid ball of rock" de koude rillingen over mijn rug liepen....dit is de Saxon zoals ze horen te klinken, geweldige opbouw. Niet alle nummers zijn even sterk, maar het was wel weer terug op het goede pad in ieder geval.

Het is inderdaad weer richting het goeie pad. Persoonlijk vind ik het geen topper, maar dat is persoonlijke smaak, maar het is gelukkig weer heel wat sterker dan de drie voorgaande albums.

Een schitterend album wat je wel als een comeback kunt bestempelen. Een comeback naar de stevigere sound uit de beginperiode. De produktie staat als een huis! Een muur van gitaren en de drums komen aan als mokerslagen. Opener en titelsong Solid ball of rock knalt er gelijk goed in en is één van de toppers op dit album. Altar of the Gods, Lights in the sky, I just can't get enough, Baptism of fire en I'm on fire zijn sterke songs. Refugee is een erg goede ballad trouwens voor Saxon begrippen!! Requiem is echter het absolute pareltje op dit album!! Na een intro waar je kippevel van kriigt komt het nummer langzaam maar zeker op stoom. De tekst is ook schitterend; een eerbetoon aan overleden helden uit de rock en metalwereld. Enkel het afsluitende Crash dive is wat aan de melige kant. Voor het overige is het genieten geblazen!!

Een erg ondergewaardeerd Saxon-album, kan me bij Vielip aansluiten.
Requim en het Tietelnummer zijn zeker de beste nummers, maar ook I'm on Fire
en Baptisme of Fire mogen van mij een keer op de setlist.
Productie is lekker vol, pak de CD nog regelmatig om in de auto te draaien.

Uitstekend album na drie om te janken platen.

Er staan mijn inziens 2 minder nummers op:
-Lights in the Sky en I just can't get enough

Daarin tegen behoren
Requiem
Altar of the Gods
Ain't gonna take it
Oveture in b-minor
tot de beste nummers van Saxon

Ik blijf het vreemd vinden dat Saxon erin geslaagd is om te midden van een hoop wisselvallige (niet noodzakelijk barslechte) releases op de proppen te komen met zo een sterk album. De echte 'comeback' van de band begint voor mij pas bij Unleash the Beast in 97 (want ook Forever Free / Dogs of War vind ik veel te veel zwakke songs bevatten) - maar deze plotse heropleving van de band behoort ook wat mij betreft tot de betere Saxon cd's. Met het titelnummer hebben zo zo maar even een echte klassieker geschreven, Requiem behoort tot de beste ballads van de band en ook Altar of the Gods, Lights in the Sky en AIn't Gonna Take it en I'm On Fire zijn nog altijd topnummers.

Niks aan toe te voegen Sinner. Een klassieker wat mij betreft, dit album!

Hmmm...dat weet ik niet, ik vind de 2e helft van de plaat niet zo bijzonder. Maar bij de intro van Solid Ball Of Rock kreeg ik destijds gewoon tranen in mijn ogen.

Ik vind de nieuwe plaat Sacrifice ook een knaller, eerlijk gezegd beter als deze, en ik ga ze zien 9 mei

Ik trek Saxon echt niet meer vanaf...laten we zeggen Lionsheart ongeveer. Ze gaan me veel teveel richting powermetal en laten dat typische Saxon geluid dat zo kenmerkend is/was nog maar zelden horen. Unleash the beast is, zo uit m'n hoofd, geloof ik het laatste album dat ik in z'n geheel te gek vind.

Vielip, dat vond ik ook. Maar probeer Sacrifice eens, die ga je goed vinden ! Ik vind dat die behoorlijk terug gaat naar de oude sound met een spetterende productie.

Hm oké, ik zal 'm eens downloaden als ik eraan denk...

Na alle lof uitingen toch één minpuntje en wel. Bavarian Rhapsody. Waarom in hemelsnaam?

Het geldt zeker als intro voor Crash Drive? Dat vind ik ook al niet zo'n goed nummer. Voor de rest een prima album.

Ben ik het wel mee eens ja. Bavarian Rhapsody dat dan overgaat in Crash Drive is de zwakste schakel op dit verder prima album.

Dit album kon ik echt wel weer waarderen van Saxon. Gewoon solide nummers zoals ze altijd in feite al waren. Herkenbare sound met Byf Byfford (feestelijke naam) op zang.

Intro van het titelnummer doet mij denken aan Faithhealer van The Sensational Alex Harvey Band trouwens, Verder een prima nummer overigens wat wel lekker doordreunt op die SAHB-beat.

Dat nummer hoorde ik laatst voorbij komen op Baars Classic Rock en ik dacht gelijk aan Solid ball of rock! Dus ja, die intro's lijken verrekte op elkaar.

Ik houd echt van dit album. Het was de eerste Saxon die ik kocht en dat soort albums zijn sowieso wel een beetje speciaal. Een tijd lang was ik deze sound gewend dat zelfs Wheels Of Steel wat vreemd aanvoelde. Solid Ball Of Rock is namelijk geen terugkeer naar die geweldige albums van tien jaar eerder. Een hergeboorte is het wel. Misschien is heruitgevonden een beter woord. Saxon maakt het geluid van de late jaren tachtig zich eindelijk eigen en komt sinds jaren weer met goede songs. Slechts I Just Can't Get Enough blikt nog enigszins terug naar de vorige drie albums, maar door de rest van de songs straalt Saxon weer van zelfvertrouwen. Het grappige is dat Nibbs Carter, de nieuwe bassist destijds, de band de juiste richting in duwt. Ik kan moeilijk favorieten aanwijzen, want het zijn er veel. De ballads zijn prachtig (Requiem), maar de rockers zijn ook fantastisch. I'm On Fire, Baptism Of Fire en de titeltrack: stuk voor stuk geweldig. Sterker nog: ik vind deze beter dan de meeste klassiekers.



Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Crusader
8. Rock The Nations
9. Innocence Is No Excuse
10. Destiny

Een gedateerd album done right! Eindelijk klinkt de band nu alsof ze iets doen dat een beetje modern is en niet oubollig. Kijk, alsnog is dit album nu een slachtoffer van zijn tijd (klinkt nog steeds als zo'n overgangsalbum van jaren 80/90), maar het is geen vervloekte hairmetal/cockrock/suikerzoete AOR zoals Destiny dat wel was. Het rockt en heeft nog steeds een klein beetje dat klinische in de productie, maar het is vooral weer echt stevig. De ballads als Requiem (We Will Remember) en Overture In B-Minor Refugee klinken fantastisch, maar vooral de rockende songs doen het op zijn best. Altar Of The Gods en Crash Drive als geschikte voorbeelden. Grappig hoe dit dan toch meer doet dan een Wheels Of Steel. Ook benieuwd of dit dan toentertijd wel in smaak viel bij de fans.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Rock The Nations
8. Innocense Is No Excuse
9. Crusader
10. Destiny

Sterke comeback van de band rondom Biff Byford, die na een aantal matige platen hier weer ouderwets van leer trekt. Altar of the Gods, Requiem en het epische titelnummer behoren voor mij tot de absolute hoogtepunten op deze plaat. Ik twijfel tussen 3,5* en 4*, maar laat ik de band dan maar het voordeel van mijn twijfel geven.

Bavarian Rhapsody ? Ha. Grappig gevonden. Maar op mijn cd staat toch echt Bavarian Beaver. Neem aan dat dit een geintje is ivm Bohemian Rhapsody.

Ook deze vandaag sinds lange tijd weer eens gedraaid. Fok! Wat een geweldig album is en blijft dit toch. Absoluut één van de beste die de band ooit opnam. Vanaf de opener en titelnummer is het genieten geblazen. De energie en bravoure knallen uit de groeven. Ik ga er gewoon 5* van maken. Kan mij het schelen.

Ooit kende ik - behalve een aantal losse nummers als Wheels Of Steel en Motorcycle Man - alleen het album Forever Free van deze band, tot het geweldige laatste album Hell Fire & Damnation op mijn spoor kwam. Sindsdien ben ik toch een beetje verder in het verleden van deze band aan het duiken. En laat ik nu vorige week de mooie boxset Eagles & Dragons zomaar tegenkomen bij mijn frequent bezochte platenzaak! Deze boxset bevat al hun platen uit de jaren '90 en '00. Een mooie aanleiding om eens serieus werk te maken van die duik in het verleden.

Solid Ball Of Rock is de eerste plaat uit deze box en klinkt alvast uitstekend! De productie laat nog wat sporen uit de jaren '80 horen dankzij de typische gated reverb op de snare, maar klinkt als een klok. Ook de nummers zijn uiterst genietbaar.

Het titelnummer - een redelijk clichématig midtemporocker - opent de plaat en doet me nog niet gelijk opveren, maar op Altar Of The Gods doet de band waar ik ze het sterkst vind: stevige uptempo metal spelen. Dit doet de band nog eens dunnetjes over op andere geweldige nummers als Lights In The Sky en Baptism Of Fire.

Maar ook als het tempo naar beneden gaat, komt Saxon hier sterk voor de dag. Het beste voorbeeld hiervan is wat mij betreft Ain't Gonna Take It, waar het motief uit Led Zappelin's Kashmir op smaakvolle wijze wordt eigengemaakt. Ook Overture in B-Minor en Refugee in Requiem worden overtuigend neergezet.

Solid Ball Of Rock is zijn titel meer dan waardig en een plaat die me erg benieuwd maakt naar wat de band nog verder te bieden heeft in deze boxset.

Gisteren las ik het bericht dat zanger Biff Byford aan de chemo is, na een operatie vanwege prostaatkanker. Reden voor mij om na twee jaar de draad van hun discografie weer op te pakken, waarbij ik bij Solid Ball of Rock was gebleven.

Ik ben het eens met de berichten hierboven dat dit hun comeback was, al was de wisselvalligheid nog niet voorbij. Maar in 1991 was het weer hoorbaar dat de groep afkomstig was uit de New wave of British heavy metal. Dit met een Duitse producer (Kalle Trapp) in een Duitse studio met een stevige productie. De komst van bassist Nibbs Carter zorgde voor nieuwe energie waardoor dit album meteen landt, in tegenstelling tot de vier voorgangers.

Opvallend is dat het midtempo titellied, tevens opener, mede door Bram Tchaikovsky werd geschreven. Die ken ik uit de pubrock en new wave. Met de dubbelebasstamper Altar of the Gods en het wat weemoedige Requiem is het wederom raak. Tot en met instant klassieker Baptism of Fire bevalt het album me goed tot zeer goed.
De tweede helft is iets minder, afgezien van powerballade Overture in B/Minor Refugee en slotlied Crash Dive. Bassolo Bavarian Beaver is aardig voor een keertje en benadrukt het belang van Carter voor deze heropleving. Een krappe vier sterren, op naar Forever Free.