Testament - The New Order (1988)

Een jaar na het debuut en vreemd genoeg knalt de productie wederom niet, het is echter niet dermate vervelend dat het luisterplezier er door wordt ontnomen.
De songs op de The New Order klinken op het eerste gehoor iets verzorgder en daarnaast speelt niet alles zich af op de hoogste versnelling. De eerste 2 nummers laten een prima indruk achter, waarbij met name de titelsong in het oog springt. Wat een fijne groove bevat deze song. Trial By Fire is afwisselend en bevat wederom fijne tempowisselingen. De cover van Aerosmith's Nobody's Fault leent zich natuurlijk uitstekend om in een trash jasje gestoken te worden, het swingt net zoveel als het origineel, knap gedaan. A Day of Reckoning is ook weer weer vrij degelijk. De groei van de band en de zelfverzekerdheid hoor je ook terug op afsluiter Musical Death, een fraaie semi-akoestische instrumental uitmondend in enige bombast.
The New Order klinkt in mijn ogen en oren verzorgder, is afwisselender en nog belangrijker maar dat is persoonlijk; het schijfje bevat iets meer midtempo materiaal en dat komt het luistergenot ten goede.

Tussenstand:

1. The New Order
2. The Legacy

Man, ik kan bijna niet kiezen tussen de eerste 2 van deze geweldige band. Chuck heeft een perfect passende stem met die diepe growls die verder in zijn carriere alleen maar beter werden. New Order, Trail by Fire, Into the Pit en Disciples spelen ze nog regelmatig live en dan is het elke keer raak.
Letterlijk een muntje moeten opgooien, kan morgen weer anders zijn.

1. The Legacy
2. The New Order

Deze is net als het debuut in een geremasterde versie verschenen dit jaar. Dus het knalt iets harder en sluit meer aan bij overige hedendaagse luide producties.

Heerlijke thrash plaat. Goed vervolg ook op het lekkere debuut. Deze vanavond weer is uit de kast getrokken. Vroeger heel vaak gedraaid, en nummers als into the pit ,trial by fire en Disciples of the Watch laten je de vuisten in de lucht gooien,headbangen met dat beetje haar wat er nog van over is door de jaren heen, en mee schreeuwen. En heel de plaat houd dit niveau moeiteloos vast. Lekker beukende 80s thrash.

Ik zit er nu naar te luisteren. hoor niet zoveel verschil met het origineel. Het blijft een raar, rommelig geluid door de enorme bak reverb. Hier en daar lijken bepaalde details beter door te komen, zoals de baspartijen.

Blijft verder wel een enorme bazenplaat dit. Ik vind deze net iets beter dan The Legacy, die nu een beetje gedateerd overkomt. Daar heb ik op The New Order minder last van. Er hangt een lekker occult sfeertje door de cleane intermezzo's. Afsluiter Musical Death is ook bijzonder fraai. Jammer dat ze dit soort eigenwijze uitstapjes op de volgende platen achterwege lieten.

Vreemde eend in de bijt is de Aerosmith cover Nobody's Fault. Qua stijl breekt het te veel met de rest vind ik. Had daarvoor in de plaats liever Reign Of Terror gehad. Een erg vet thrashnummer dat het album vreemd genoeg niet haalde. Volgens mij namen ze het nummer verschillende keren op. Het staat op hun eerste demo. Ze wilden het gebruiken voor hun debuutalbum en daarna ook voor The New Order. Uiteindelijk kwam de 1988 versie terecht op de EP Return To Apocalyptic City.