Testament - The New Order (1988)

Een jaar na het debuut en vreemd genoeg knalt de productie wederom niet, het is echter niet dermate vervelend dat het luisterplezier er door wordt ontnomen.
De songs op de The New Order klinken op het eerste gehoor iets verzorgder en daarnaast speelt niet alles zich af op de hoogste versnelling. De eerste 2 nummers laten een prima indruk achter, waarbij met name de titelsong in het oog springt. Wat een fijne groove bevat deze song. Trial By Fire is afwisselend en bevat wederom fijne tempowisselingen. De cover van Aerosmith's Nobody's Fault leent zich natuurlijk uitstekend om in een trash jasje gestoken te worden, het swingt net zoveel als het origineel, knap gedaan. A Day of Reckoning is ook weer weer vrij degelijk. De groei van de band en de zelfverzekerdheid hoor je ook terug op afsluiter Musical Death, een fraaie semi-akoestische instrumental uitmondend in enige bombast.
The New Order klinkt in mijn ogen en oren verzorgder, is afwisselender en nog belangrijker maar dat is persoonlijk; het schijfje bevat iets meer midtempo materiaal en dat komt het luistergenot ten goede.

Tussenstand:

1. The New Order
2. The Legacy

Man, ik kan bijna niet kiezen tussen de eerste 2 van deze geweldige band. Chuck heeft een perfect passende stem met die diepe growls die verder in zijn carriere alleen maar beter werden. New Order, Trail by Fire, Into the Pit en Disciples spelen ze nog regelmatig live en dan is het elke keer raak.
Letterlijk een muntje moeten opgooien, kan morgen weer anders zijn.

1. The Legacy
2. The New Order

Deze is net als het debuut in een geremasterde versie verschenen dit jaar. Dus het knalt iets harder en sluit meer aan bij overige hedendaagse luide producties.

Heerlijke thrash plaat. Goed vervolg ook op het lekkere debuut. Deze vanavond weer is uit de kast getrokken. Vroeger heel vaak gedraaid, en nummers als into the pit ,trial by fire en Disciples of the Watch laten je de vuisten in de lucht gooien,headbangen met dat beetje haar wat er nog van over is door de jaren heen, en mee schreeuwen. En heel de plaat houd dit niveau moeiteloos vast. Lekker beukende 80s thrash.

Ik zit er nu naar te luisteren. hoor niet zoveel verschil met het origineel. Het blijft een raar, rommelig geluid door de enorme bak reverb. Hier en daar lijken bepaalde details beter door te komen, zoals de baspartijen.

Blijft verder wel een enorme bazenplaat dit. Ik vind deze net iets beter dan The Legacy, die nu een beetje gedateerd overkomt. Daar heb ik op The New Order minder last van. Er hangt een lekker occult sfeertje door de cleane intermezzo's. Afsluiter Musical Death is ook bijzonder fraai. Jammer dat ze dit soort eigenwijze uitstapjes op de volgende platen achterwege lieten.

Vreemde eend in de bijt is de Aerosmith cover Nobody's Fault. Qua stijl breekt het te veel met de rest vind ik. Had daarvoor in de plaats liever Reign Of Terror gehad. Een erg vet thrashnummer dat het album vreemd genoeg niet haalde. Volgens mij namen ze het nummer verschillende keren op. Het staat op hun eerste demo. Ze wilden het gebruiken voor hun debuutalbum en daarna ook voor The New Order. Uiteindelijk kwam de 1988 versie terecht op de EP Return To Apocalyptic City.

Ik ben altijd nogal verbaasd geweest over dat praktisch iedereen The New Order beter vind dan The Legacy. Laat ik voorop stellen dat Testament's tweede worp nog steeds een geweldig album is, maar zelf vind ik 'm een flink slag minder dan het overrompelende debuut die van de eerste tot de laatste seconde vol staat met vlammende thrash-klassiekers van het eerste uur.
De energie, de compositorische krachtpatserij, het waanzinnige gitaarwerk vol met razende riffs en solo's, een maniakaal klinkende Chuck Billy: The Legacy heeft het allemaal! Misschien qua productie een tand minder dan The New Order, maar dat is qua essentie een factor die ik niet essentieel genoeg vind. Daarnaast heeft de ietwat primitieve productie ook zeker zijn charme.

Gelukkig staan er ook regelrechte thrash-klassiekers op The New Order, laat ik dat absoluut voorop stellen. Maar helaas halen een aantal nummers flink de vaart uit het album, waaronder de instrumentaaltjes "Hypnosis" en "Musical Death (A Dirge)". Alhoewel goed gespeelt en er fantastisch gesoleerd wordt door Alex Skolnick, zorgen beide nummers ervoor dat het album inkakt. Compositorisch missen ze ook een bepaalde impact.
Laat ik voorop stellen dat er niets mis is met tussendoor een instrumentaal nummer op een thrash-plaat te zetten, maar dan verwacht ik ook vuurwerk. Vergelijk afsluiter "Musical Death (A Dirge)" eens met "The Call of Ktulu" van Metallica's Ride the Lightning; dáárop is sprake van vuurwerk. Dit doet de afsluiter op The New Order helaas niet. De vlam in de pan is weg!
Tevens vind ik de Aerosmith-cover van "Nobody's Fault" misplaatst t.o.v. de rest van het album. Testament heeft wat mij betreft geen cover nodig om een album te vullen. Als B-kantje was ie beter geslaagd geweest.

Eigenlijk had The New Order een veel korter en beter plaatje kunnen zijn, als zowel de twee instrumentale tracks als "Nobody's Fault" volledig weggelaten waren. En dan had ik persoonlijk "Disciples of the Watch" en "A Day of Reckoning" omgedraaid. "Disciples of the Watch" was dan een nét even meer overtuigende afsluiter geweest dan "A Day of Reckoning".
Als bonus had natuurlijk "Reign of Terror" gewoon op de plaat gemoeten en dan had deze als extraatje na "Disciples of the Watch" mogen komen als de definitieve afsluiter.

Dus concreet had de tracklist er dan als volgt uitgezien:

1. "Eerie Inhabitants"
2. "The New Order"
3. "Trial by Fire"
4. "Into the Pit"
5. "A Day of Reckoning"
6. "The Preacher"
7. "Disciples of the Watch"
8. "Reign of Terror" (bonus)

Welnu: dát had een perfecte thrash-plaat opgeleverd en dé perfecte opvolger op het perfecte debuut.

Maar goed, dit neemt niet weg dat The New Order nog steeds een fijne Testament-plaat is. Echter door de genoemde factoren niet zo goed als het debuut. Gelukkig doen de nummers die er absoluut toe doen, werkelijk een hoop goed. Immers bevat deze plaat een aantal van de beste Testament-nummers ooit, namelijk "Into the Pit" en het al eerder aangehaalde "Disciples of the Watch".

Blijft over dus een plaat met oprecht heel veel toppers maar ook een aantal momenten waarop de kracht van de plaat helaas wat onderuit wordt gehaald. Maar als geheel gezien toch nog een zeer fatsoenlijke vier punten voor deze The New Order.

Is dat echt zo? Het gemiddelde op deze site laat het omgekeerde zien. En terecht, als je het mij vraagt.

Je hebt gelijk, ik baseerde mijn reactie puur op de berichten die hier geplaatst zijn, niet op het aantal stemmen. The Legacy is terecht de vaandeldrager, maar het valt me in zijn algemeenheid wel op, ook als je ranking-lijstjes afspeurt op internet, dat toch vaak The New Order gezien wordt als de absolute topper.
Het is absoluut een goede plaat, maar in mijn optiek is ie iets te overschat.