The Strokes - First Impressions of Earth (2006)

is clear skies geen bonus track?

uiteindelijk is dit album toch gegroeid tot op gelijke hoogte met Is This It en Room on Fire. stiekem toch een meesterwerk.

Aardig album, maar duidelijk een stuk minder dan zijn voorgangers. You Only Live Once, Heart in a Cage en Juicebox zijn sterke nummers, maar er staan ook een paar echt zwakke nummers op de plaat. Hierdoor is de cd als geheel niet heel bijzonder.

Redelijke plaat, met goeie en slechte nummers. 'Heart In A Cage', 'On The Other Side', 'Vision of Division' en 'Juicebox' zijn erg goeie nummers, maar er staat ook wel wat rommel op, met name 'Ask Me Anything', 'Hawai Aloha' en 'Evening Sun'

3.5 sterren

Het derde album van The Strokes nu ook beluisterd. Helaas weer minder als het vorige album.
Het album opent wel sterkt maar helaas zijn de eerste drie nummers veruit de sterkste.

3,5*

Een album met negen goede tot fantastische nummers verdient toch wel 4 sterren.
Omdat ze toevallig een verpletterende debuutalbum hebben gemaakt waar ze nooit en te nimmer overheenkunnen (en anderen ook niet) zeuren veel mensen nu dat het allemaal minder is, maar je moet het daar eigenlijk niet mee vergelijken en het album op zich beoordelen.
En als we toch vergelijken: wat mij betreft in zijn geheel beter dan Room on Fire want een gevarieerder geluid cq gebruik van instrumenten.
Je moet het alleen eerst wat vaker horen.
De inktzwarte teksten spreken me ook wel aan.

Vindt dit echt een briljante plaat. Kan er niet aan doen...

15 minutes.... wat is dat verschrikkelijk mooi.

Toch grappig, '15 minutes' vind ik dan weer zo nietszeggend. En dat is kenmerkend voor dit album, dat voor de helft bestaat uit in mijn ogen (of oren) ongeinspireerde muziek. En als de felheid en scherpte er niet is bij The Strokes, dan wordt het snel vervelend. Ze kunnen er natuurlijk wel wat van, want songs als 'Ize Of The World', 'Vision Of Division' en 'Heart In A Cage' en 'Juicebox' ademen wel weer urgentie uit. Na 3 albums is mijn conclusie dat het vooral een hele wisselvallige band is.

Ik kan er eigenlijk ook alleen maar mee instemmen met de (meeste) reacties hierboven; het is gewoon wederom een sterk album. Naar mijn idee is dit album flink ondergewaardeerd. Waar The Strokes bij de eerste twee albums eigenlijk op het zelfde pad bleven probeerden ze hier iets anders. Muzikaal is het sowieso sterker. De productie is wat meer gelikt dat vind ik persoonlijk wel jammer maar ach op een nummer als Juicebox zaagt Julian toch weer lekker verder. Niet alleen maar lof; het album is naar mijn idee iets te lang, vooral de eerste helft is erg sterk bij het tweede gedeelte blijft mijn aandacht minder goed hangen.

Maar voor de die-hard fans: er is een nieuwe uit! Under Cover Of Darkness is hun nieuwe hit en de release ervan was gister avond wereldwijd. Heb hem nu al wel een aantal keer zien staan op Youtube.

Deze CD is een duidelijke poging om 'groot te groeien'. Grotere productie, duurdere clips, geliktere instrumentatie. Waarschijnlijk om een groter publiek te bereiken, wat niet is gelukt. De CD is goed, klink lekker maar hetgeen wat de band karakteriseerde met de eerste twee CD's is een beetje verdwenen. Het geluid is wat anoniemer.

Een achttal maanden geleden postte ik hier al eens een berichtje. Mijn mening over deze plaat is inmiddels behoorlijk veranderd. Mijn stem ook. Ik besloot om maar eens een stukje te schrijven over deze plaat, om het één en ander uit te leggen.

De derde van The Strokes, ‘First Impressions Of Earth’, is voor mij vooral een plaat van hoogtes en laagtes. Er staan enkele erg goeie songs op, maar helaas ook enkele missers.

Het openingstrio van de plaat is alvast goed. Het aanstekelijke ‘You Only Live Once’ doet het hier erg goed, ‘Juicebox’ is een leuke single, en ‘Heart In A Cage’ kan zich wat mij betreft toch wel meten met het betere werk van The Strokes (met in de hoofdrol die geweldige gitaarriff! En toch ook wel de door merg en been gaande snerpzang van Casablancas).

‘Razor Blade’ is al meteen een pak minder. Ik vind het een saai nummer, weinig pakkend, onaangenaam slepend. Op een gegeven moment dacht ik dat Casablancas ‘Mandy’ van Barry Manilow ging inzetten..

‘On The Other Side’ en ‘Vision Of Division’ zijn weer twee goeie nummers, vooral dat tweede dan. ‘On The Other Side’ is ook weer vrij slepend, maar in tegenstelling tot ‘Razor Blade’ irriteert het me hier niet; het lijkt bij te dragen tot de sfeer van dit nummer. “Nobody’s waiting for me; on the other side”, dat soort teksten moet toch een wat zwaar op de maag liggende, zoniet slepende sfeer hebben? En ‘Vision Of Division’ is een erg pittig nummer, het hoge niveau qua gitaarriffs wordt weer even opgepikt (zie ‘Heart In A Cage’). Het nummer ademt ook iets dreigends uit, alsof het gevaarlijk is.

‘Ask Me Anything’ is een nummer dat ik in het begin erg goed vond, maar dat me meer en meer is gaan tegenstaan. Waar dat aan ligt, tja. Waarschijnlijk is het te wijten aan een bepaalde evolutietrend in mijn smaak. Ik vind het nu suf klinken, en lamlendig. ‘Electricityscape’ heeft wel iets, maar is toch ook niet veel beter dan het vorige nummer. Het is net wat vlotter, maar klinkt gewoon als een opvuller.. Jammer. Waarom moest het ook zo nodig een klein uur duren, deze plaat? Toch zitten er enkele mooie stukjes in. ‘Killing Lies’ is ook weer zo’n enorm slepend nummer (de stem van Casablancas leent zich daar ook uitstekend toe), maar dit spreekt me vreemd genoeg wel aan. Is het de louterende bijklank in ’s mans stem? De opzettende gitaar? Hoe dan ook, dit vind ik best een goed nummer. Ik vind ook dat Casablancas meer gevoel en intensiteit in zijn stem legt.

Hierna is het wel even wachten op nog een knaller.. als die nog komt. ‘Fear Of Sleep’ vind ik maar gewoontjes, niets mis mee. ’15 Minutes Of Pain’ vind ik persoonlijk een lichte kwelling om door te komen. Al is het tweede deel van de song wat sneller, en ook wat aangenamer om naar te luisteren. Zo mondt een vervelend nummer toch nog uit in iets aardigs. ‘Ize Of The World’ is, net zoals ‘Fear Of Sleep’, best wel leuk, maar ook niet meer dan dat. Dit soort nummers wordt al zoveel gemaakt, kwalitatief steekt het zeker niet uit boven de middenmoot. ‘Evening Sun’ is ook zo’n nummer dat ik aanvankelijk erg goed vond, terwijl ik het nu nauwelijks nog te pruimen vind.

Met ‘Red Light’ hebben The Strokes op de valreep dan toch nog een sterk nummer op de plaat weten te persen. Erg vermakelijk nummer, dat ik vrij dikwijls meezing, als ik het hoor. ik vind het gewoon een heerlijk relaxed nummer, met erg goed drumwerk ook. ‘Hawaii Aloha’ is een aardige afsluiter, misschien een beetje te carnavalesk. Maar ik kan me voorstellen dat nummer het wel goed doet bij liefhebbers van het luchtigere genre. Ik vind het in ieder geval zeker geen hoogvlieger, maar het is wel te doen.

De eindconclusie is dat hier een handvol sterke songs opstaan, nog eens een handvol degelijke songs en een handvol zwakke songs. Als ik dan een optelsom maak, kom ik uit op de helft. Vandaar ook mijn score.

2,5 sterren

Dit is een typische Strokes plaat, maar hij duurt een kwartiertje te lang. De eerste vier nummers zijn top. Nummer 7,8 en 12 ook, maar al de rest vind ik matig tot slecht waardoor vooral de tweede helft van het album mij snel verveelt. Blijkbaar hebben ze zelf gemerkt dat dit album te lang was, want hun nieuwste is opnieuw een dik halfuur en is daardoor een stuk beter in mijn ogen.

Beluister hem nu voor de eerste keer en ik vind er niet zo heel veel aan. Het is mij allemaal een beetje te gelikt, wat ik niet graag zie bij the Strokes. Oh, en ode aan Ask Me Anything, die hier even mij van mijn voeten zwiept!

Het derde album van deze band die ik aan het beluisteren ben en vind het persoonlijk wat beter dan de twee vorige. Het geluid is hier wat voller en het klinkt allemaal beter. Alleen jammer van de lengte, want dat is toch wel abnormaal voor een The Strokes plaat. De drie meest in het oog springende nummers zijn Heart in a Cage, You Only Live Once en Juicebox.

Hier proberen ze het tenminste weer! Het lijkt net of ze er weer zin in hebben. Pakkende gitaarlijntjes, goede teksten maar het toch toch net niet zo geniaal als het eerste album. Net wat minder kwalitatief. Al is het wel prima, misschien ben ik ook wel een zeurkous.
Absolute toppers; You Only Live Once, Juicebox, Ize of the World.

En laten we niet On The Other Side vergeten.

Lang geleden dat ik dit album heb beluisterd. Uiteraard wil Is This It nog wel eens op de draaitafel liggen maar blijven vooral deze plaat en hen nieuwste in de kast. En nu ik hem zo beluister hoor ik nogal veel Muse. De gitaarpartijen, de composities... Ik weet het niet, maar iets doet me aan die andere befaamde band denken. Nog even luisteren.

Zo goed het album start, zo matig eindigt het. Uitschieter in negatieve zin vind ik Evening Sun, echt geen leuk nummer om te luisteren imo. Staan genoeg goede songs op om een voldoende te geven, maar over het algemeen stelt dit album toch zeer teleur na de eerste 2 fantastische albums.

Vanaf hier begon The Strokes wat meer te experimenten met hun muziek en kreeg de digitale instrumenten de boventoon. Iets wat in 2006 de trend begon te worden als je kijkt naar de platen van diverse bands uit dat jaar. Het resultaat is wel aardig te noemen, maar werd terecht niet positief ontvangen door het publiek. Ook ik vind dat maar een redelijke plaat en vind het ontzettend jammer dat ze afscheid nomen van hun punk attitude en volwassen trachten te zijn. Het enig lichtpuntje is dat deze plaat stukken meer divers is, maar dit ging jammer genoeg dus ten koste van de kwaliteit en de onafhankelijkheid van deze band.

Heerlijk album van The Strokes, ik hoor niet echt de slechte nummers. Het is niet zo goed als de eerste 2 albums, maar het dendert lekker door met wat rust momenten.

De tweede ronde van de Strokes-KO is begonnen! Allen daarheen!

Dit schijfje na lange, lange tijd weer eens opgezet in de auto. En ik stuiterde lekker over het wegdek, wat een lekkere plaat toch, de beste - jawel - van the Strokes! Het voelt soms wat ongecontroleerd en chaotisch, maar juist daardoor is het een genot om de plaat steeds weer op te zetten.

Het eerste deel is al goed, maar vanaf Electricityscape is het genieten geblazen. Vooral Ize of the World is magistraal.

Denk dat ik de plaat ooit nog eens verhoog naar 4,5*.

Qua stijl volledig in het verlengde van de vorige 2 platen, maar wel een klein tikkeltje minder. Al kan hij wel nog groeien. Er staan zeker een hoop goede nummers op, maar hij duurt misschien ook een beetje te lang om de aandacht vast te houden.

Favorieten zijn You Only Live Once, Juicebox en Fear of Sleep.

Een dikke 3,5*

Ik moet m'n mening, nadat ik de plaat een week aan een stuk non-stop geluisterd heb in de auto, toch bijstellen. Voor mij haalt deze echt wel het niveau van Room On Fire en staan er eigenlijk weinig mindere nummers op.

De openingsnummers worden hier vaak als favorieten aangehaald, maar ik vind de 2e helft van het album minstens even goed. De absolute toppers op de plaat zijn voor mij Fear Of Sleep en 15 Minutes, beiden echt heerlijk! Als 3e favoriete hou ik opener You Only Live Once aan, al waren daar ook enkele andere kanshebbers.

4*

Pffff, niet doorheen te komen.

Was ze aan tijdje uit het oor verloren maar had hiervoor Is this it opstaan (leuk om weer eens te horen) en daarna deze. Nummer 1 is leuk, 2 gaat ook nog, 3 is geweldig maar daarna wordt het me toch een moeizame zeurplaat van heb ik jou daar!

Langzame slome zeikerige lang uitgesponnen zang. Oh, wat moet ie een pijn hebben gehad. Ik weet niet eens meer welke nummers nou precies, ik was op de pc bezig en zapte ze stuk voor stuk door.

Om niet ongefundeerd over te komen zocht ik ze even op, de zapnummers: Nummers 7 t/m 11 in ieder geval. En het vervelendste is; ze beginnen stuk voor stuk veelbelovend. Gitaartje, drumroffel en gaan! Denk je..... tot je een halve minuut verder bent en vol verwachting je hart nog klopt maar het bloed uit je oren sijpelt.

Ik zet Heart in a cage nog een keer op en onderdruk de neiging om SHIFT-DELETE in te drukken voor de overige nummers

Zonder verwachtingen aardig verrast door You Only Live Once, Heart in a Cage, Vision of Division en Electricityscape. De afsluiter Red Light mag nog in de twijfelbak