Sinéad O'Connor - The Lion and the Cobra. (1987)

En bevalt het album nog steeds?

Ik kwam tot de verrassende conclusie dat ik anno nu dit album toch wel beter vind dan I Do Not Want What I Haven't Got. Die was vroeger altijd mijn favoriet. Maar door smaakverandering trek ik deze veel meer eigenlijk. Haar andere blijft ook wel goed hoor, daar niet om, maar dit is wat rauwer allemaal en echter lijkt het... Een nummer als Troy zou ze nooit meer maken, maar wat een emotie zit er in dat nummer... Poeh!

4,5*

En opeens was ze daar, ontdekt door The Edge van U2.
Op de soundtrack van Captive zong ze het thema Heroine.
Hier klonk ze nog vrij schuchter.
Een jaar later is er het sterke debuut The Lion And The Cobra.
De mysterieuze teksten vragen om een uitleg.
Dit is zoals ik ze ervaar.

Jackie is gewoon een zeemanslied, waar we er in Nederland meer dan genoeg van hebben.
Maar hoe Sinead O'Connor het brengt is van een ander nivo.
Zij is weduwe die niet tot rust komt.
Zelfs 20 jaar na haar dood blijft ze als geest langs de kusten dwalen; op zoek naar haar geliefde.
De dramatiek van haar stem raakt je diep in je ziel.

Het rockende Madinka laat horen waar Dolores O'Riordan door beïnvloed is.
Zonder Sinead duidelijk geen The Cranberries.
Madinka komt op mij over als een song over een vrouw die binnenkort in het huwelijk zal treden.
Er straalt blijdschap van af.
Sinead heeft al vanaf het begin een haat/liefde verhouding met het geloof gehad.

Jeruzalem; de eenmalige bedevaart naar het beloofde land.
Ik blijf dit nummer zien als antwoord op Israel van Siouxsie And The Banshees.
Het besef dat Marco Pirroni, de eerste gitarist daarvan, op dit album mee speelt, zal daar zeker een rol in gedragen hebben.

Just Like U Said It Would B is het verlangen naar geborgenheid bij een hogere kracht.
Al kan het ook verklaard worden als een ongeboren kind dat wil leren van zijn moeder.
Hoe zal de zwangere zangeres haar kind opvoeden.
Wat is het belangrijkste?
Geloof?
Geborgenheid?

Never Get Old.
Jeugdigheid zit van binnen.
Open je hart ervoor.
En je zult eeuwig jong blijven.
Sinead als soort van Ierse Fado zangeres.

Troy.
Het brandende Dublin zal als een Feniks herrijzen.
Aangetast door een godsdienstelijke strijd met politieke lading.
Al zal ze moeten vluchten, zal ze altijd terugkeren.
Ierland als overspelige, leugenachtige minnaar.

I Want Your Hands is het verlangen van warmte door een geliefde.
Of de eerste aanraking van moeder en kind.

Drink Before The War.
Laat de eeuwig durende oorlog je leven niet geheel bepalen.
Probeer niet alleen het verdriet te verdrinken.
Maar drink ook als viering van het leven.

Just Call Me Joe doet me aan Pixies denken.
Ze kwamen rond dezelfde tijd met hun debuut album.
Maar de vraag blijft.
Wie is Joe?
Een vervelend stemmetje in haar hoofd?
Big Brother Is Watching Us?
John De Mol?

Vandaag pas op cd, voor 1 Euro. Geweldige cd voor en prijs, na ja daar hebben we het niet over.
Ik ken dit album al heel lang, heb dit jaren op tape gehad.
Een geweldig debuut van Sinead wat ook nog een prima vervolg kreeg.
Daarna ben ik haar uit het oog verloren.

Dit album begint met het ingetogen Jackie (later door Placebo helaas gecoverd), gevolgt door het zeer dansbare en een v/d hoogtepunten Mandinka. Dit nummer heeft deze Dj ook veel zweetdruppels bezorgt op de dansvloer.
Jeruzalem is weer zo'n mooi ingetogen nummer, waar ze helemaal tot haar recht komt.
Just Like U Said It Would B en Never Get Old zijn 2 nummersdie minder blijven hangen maar zeker niet slecht zijn.
Troy het bekende meesterwerk van haar, blijft nu bijna 25 jaar later nog beklemmend mooi.
I Want Your (Hands on Me) , disco-achtig nummer wat echter totaal niet misstaat hier.
Drink Before the War weer een prachtig ingetogen nummer, ook een hoogtepunt.
Just Call Me Joe, waardige afsluiter van deze pracht-plaat.

Troy was voor mij aanleiding genoeg om dit album aan te schaffen. Troy was tevens de enige aanleiding, de andere nummers had ik nog nooit gehoord. Het was daarom wel even schrikken toen ik een aantal eenvoudige popdeuntjes langs hoorde komen. Ik had zwaardere kost verwacht.

Begrijp me niet verkeerd: Een licht verteerbaar album is The Lion and the Cobra zeker niet. Sommige liedjes (o.a. Mandinka en I Want Your Hands on Me) mogen op het eerste gehoor dan eenvoudig klinken, uiteindelijk ben ik er achtergekomen dat ieder liedje heus wat interessants te bieden heeft. Soms is het de tekst, soms de songstructuur, soms de opbouw, maar vaak een combinatie. Het zorgt ervoor dat ieder nummer iets eigenzinnigs heeft en een duidelijk Sinéad O'Connor-stempel met zich meedraagt.

Is The Lion and the Cobra interessant? Dat zeker. Zijn alle liedjes even goed? Nee. Persoonlijk vind ik Never Get Old niet muzikaal genoeg, I Want Your Hands on Me te eenvoudig en Just Call Me Joe ronduit vervelend. De andere liedjes bevallen me wel en over de gehele linie heeft Sinéad O'Connor hier een boeiend en kwalitatief zeer behoorlijk album afgeleverd. Het mag dan geen 42 minuten muziek van het kaliber Troy zijn, de moeite waard is het zeker.

Wat een sterk album! Debuutalbum op haar 21e met een heerlijk evenwichtig album dat zweeft tussen de 80s poprock en de emo jaren '90. Klassieker Troy is natuurlijk gekend en ondertussen al een evidentie in tijdloze hitlijsten. Misschien wat teveel gespeeld, maar dat heb je altijd wel wat met klassiekers. De rest van het album is ook best goed. Het succes heeft ze nooit kunnen herhalen.