Sinéad O'Connor - The Lion and the Cobra. (1987)

Vandaag pas op cd, voor 1 Euro. Geweldige cd voor en prijs, na ja daar hebben we het niet over.
Ik ken dit album al heel lang, heb dit jaren op tape gehad.
Een geweldig debuut van Sinead wat ook nog een prima vervolg kreeg.
Daarna ben ik haar uit het oog verloren.

Dit album begint met het ingetogen Jackie (later door Placebo helaas gecoverd), gevolgt door het zeer dansbare en een v/d hoogtepunten Mandinka. Dit nummer heeft deze Dj ook veel zweetdruppels bezorgt op de dansvloer.
Jeruzalem is weer zo'n mooi ingetogen nummer, waar ze helemaal tot haar recht komt.
Just Like U Said It Would B en Never Get Old zijn 2 nummersdie minder blijven hangen maar zeker niet slecht zijn.
Troy het bekende meesterwerk van haar, blijft nu bijna 25 jaar later nog beklemmend mooi.
I Want Your (Hands on Me) , disco-achtig nummer wat echter totaal niet misstaat hier.
Drink Before the War weer een prachtig ingetogen nummer, ook een hoogtepunt.
Just Call Me Joe, waardige afsluiter van deze pracht-plaat.

Hopelijk verschijnt er ook van dit album og een 2CD uitgave.

Blijft genieten, met name van 'Troy', 'Never get old' en 'Just like U said it would B'.

ik was gelijk helemaal weg van sinead. gelijk de plaat op cd gekocht en daarna elk verder wapenfeit. ook nog een tijdje geprobeerd elk gastoptreden van haar op andermans platen te bemachtigen, maar daar ben ik toch mee opgehouden. wat was en is ze populair bij andere muzikanten! in eerste instantie had iemand anders de productie gedaan van dit album; elk nummer had een traditioneel iers sausje. sinead was 19 of net 20 en zei er niets van, tot men het haar ging vragen en ze tenslotte zelf de productie op zich nam. elk nummer is fantastisch mooi tot troy, dat meer dan fantastisch mooi is. daarna halen de laatste 3 nummers weer het niveau van de eerste 5. een magistraal album dus!

Vinden jullie die 80s-beat van I Want Your Hands on Me ook altijd zo misplaatst na het waanzinnige Troy? Ik beleef dat nummer echt, ga er helemaal op in... en dan krijg je ineens dat I Want Your Hands on Me. Erg jammer.

Prachtige en bovenal eerlijke plaat van O connor. De borderline feel in Jackie is schroeiend!

Geweldig sterk debuut met uitsluitend sterke en mooie nummers. Die stem is intens en gevoelig. Fantastische artiest.

Zeker niet slecht, maar moet hem nog eens (een aantal keren) opnieuw beluisteren voor helemaal correct te kunnen beoordelen.
Op de mega straffe nummers als 'Just like u said it would B' en 'Troy' afgaand zal de algemene beoordeling van het album dan nog wel stijgen;-)

Aangenaam verrast werden wij in 1987 door Sinead O'Connor, die klonk als het jongere en bozere zusje van opperkol Siouxsie Sioux.
Weliswaar zonder de jagende gitaren en beklemmende bassen, maar toch.
Ook ene Bjork, zal dit album vast in bezit hebben, lijkt me.
IJzersterk debuut, even beklemmend als beklijvend.

Van Troy (gewoon Top5 eind 1987) krijg ik nog altijd kippevel.
Een andere enigszins manische uitschieter is Jerusalem.
De meezinger Mandinka werd ook nog een hit.
Andere chicken skin nummers zijn Drink Before The War en Just Like You Said It Would Be.
Enige minpuntje is het precies als 1987 klinkende I Want Your Hands On Me.
Met de spookachtige afsluiter Just Call Me Joe eindigt een van de beste vrouwelijke debuten van eind jaren 80.
Niet echt voor de zomer dit trouwens, maar wel heel goed.

Jerusalem ingetogen mooi en Just like U said it would B blijft minder hangen?
Hebben wij wel naar dezelfde nummers geluisterd:d?

Hij heeft de nummers waarschijnlijk omgedraaid, Just Like... is voor mij toch een erg mooi nummer,op een plaat die me zeker wist te boeien. De lange run van Nothing Compares in de hitlijst indertijd heeft bij mij toch emotionele littekens achtergelaten(was 12 toen), waardoor ik mijn hele verdere leven Sinead links heb laten liggen. Gelukkig is er nu de kringloop en kan ik de schade wat inhalen. Want eerlijk gezegd, gedownload had ik dit nooit, maar voor een euro wil ik de lp wel meejatten!

Eén ding valt op, de gespleten persoonlijkheid. Het ene moment zingt ze je lieflijk in slaap, het volgende bijt ze de oren van je kop! En eigenlijk maar 1 misser hierop,I Want Your (Hands on Me) . Misschien omdat het na Troy volgt dat het er wat bekaaid vanaf komt,maar veel indruk maakte het niet. Just Call Me Joe is een waardige afsluiter. Ken weinig van het genre, maar kan je dit shoegaze noemen?

Is "Dummy" van Portishead niet meer shoegaze? (je nummer 5 in je top 10) Maar dit is toch geen genre, eerder een omschrijving van een bepaald stuk muziek. Ik heb O'Connor altijd gevolgd vanaf dit debuutalbum, maar helaas nog nooit in levende lijve mogen aanschouwen.

Overrompelende emotievolle debuut plaat van Sinead O"Connor.
Hoewel ik de opvolger I Do Not Want What I Haven"t Got wat evenwichtiger vind is dit een bijzonder album met Troy als absoluut meesterwerk.
Enkel afsluiter Just Call Me Joe had voor mij niet gehoeven.
Woede en berusting zoeken op deze plaat een uitweg, ze bleef zich door de jaren heen controversieel opstellen en om eerlijk te zijn heb ik haar muziek na 2 albums niet echt meer gevolgd.
Wel moest ik direct na de doorbraak van The Cranberries aan haar denken want de stemmen van Dolores O" Riordan & Sinead O"Connor hebben behoorlijk wat raakvlakken.

puur door Troy en Mandinka. Verder niet zo mijn album...

Troy al bijna te vaak gehoord maar zag net deze live versie, alleen Sinead met gitaar op pinkpop 1988, Wat een emotie!

Eens in de zoveel tijd komt er een artiest(e) voorbij, waar niemand omheen kan. Positief of negatief eenieder had wel een mening over de verschijning van Sinead O' Connor, haar fratsen en haar stem. Duidelijk was dat deze dame haar ei kwijt moest en gelukkig voor mij als muziekliefhebber deed ze dat middels dit debuut. Haar opvolger gooide welliswaar hogere ogen met de klassier Nothing' Compare 2 U en de clip met die traan, maar Troy is voor mij toch wel de uberklassieker van O'Connor. Ze heeft de brutaliteit en gevoeligheid ineen, die ook een Nina Hagen had. Muzikaal sterk geproduceerd met een helder geluid, dat op vinyl mooi tot zijn recht komt. The Lion and The Cobra, Sinead heeft van beide altijd wel een beetje bij zich gehouden.

Vandaag kwam ik de lp tegen met een andere hoes...

Wel van dezelfde shoot, maar een waar veel meer rust uit straalt. Gaat om de Canadese persing. Mooie hoes

Een mooi album van een bijna vergeten zangeres, hoewel de vrij recente cd met reggae covers ('Throw Down Your Arms') haar gelukkig weer wat in het positieve muzieknieuws bracht.

Ik heb bijna 30 jaar niet meer naar deze cd geluisterd, en dat heeft te maken met een toenmalig, wat triestig buurmeisje dat dit album eeuwig draaide totdat zij op een kwade dag de hand aan haarzelf sloeg... Dit album is voor mij sindsdien dus te veel gekoppeld geweest aan haar en aan dat noodlottig gebeuren.

Toch dacht ik een paar dagen geleden weer aan Sinead O'Connor en haar prachtalbum toen zij onverwacht in het nieuws kwam nadat zij na een concert in de VS vermist was geraakt (ja, gelukkig teruggevonden). Met dat album opnieuw in mijn hoofd, is een bestelling van haar bekende cd op Marktplaats maar een klein stapje.

En dus na een lange periode vandaag dit album door mijn speakers getrokken, en... opgelucht adem gehaald, want het is nog steeds een mooi en spannend album dat nauwelijks is verouderd, hoewel een song 'I Want Your Hands on Me' net iets teveel wordt bepaald door het gebruik van een saaie drummachine. Voor de rest dus wonderschoon en met een goede afwisseling van soorten songs.

Misschien dat het voor mij nu ook eens tijd wordt om haar reggaealbum (<mooi woord voor galgje) op te snorren....?

Waarom staat er een punt achter de titel?

Daarmee heb je wel een punt.
Staat ook zo op de albumhoes, moet je Sinead vragen.

OK, heb je haar nummer?

Ja, Troy en andere stukken.

Troy was voor mij aanleiding genoeg om dit album aan te schaffen. Troy was tevens de enige aanleiding, de andere nummers had ik nog nooit gehoord. Het was daarom wel even schrikken toen ik een aantal eenvoudige popdeuntjes langs hoorde komen. Ik had zwaardere kost verwacht.

Begrijp me niet verkeerd: Een licht verteerbaar album is The Lion and the Cobra zeker niet. Sommige liedjes (o.a. Mandinka en I Want Your Hands on Me) mogen op het eerste gehoor dan eenvoudig klinken, uiteindelijk ben ik er achtergekomen dat ieder liedje heus wat interessants te bieden heeft. Soms is het de tekst, soms de songstructuur, soms de opbouw, maar vaak een combinatie. Het zorgt ervoor dat ieder nummer iets eigenzinnigs heeft en een duidelijk Sinéad O'Connor-stempel met zich meedraagt.

Is The Lion and the Cobra interessant? Dat zeker. Zijn alle liedjes even goed? Nee. Persoonlijk vind ik Never Get Old niet muzikaal genoeg, I Want Your Hands on Me te eenvoudig en Just Call Me Joe ronduit vervelend. De andere liedjes bevallen me wel en over de gehele linie heeft Sinéad O'Connor hier een boeiend en kwalitatief zeer behoorlijk album afgeleverd. Het mag dan geen 42 minuten muziek van het kaliber Troy zijn, de moeite waard is het zeker.

Troy is inmiddels al een aantal jaar mijn all time favoriete nummer. Wat ik vaker heb bij nummers waar ik enorm van hou is dat ik wat huiverig ben om het album waarop het staat te luisteren, omdat ik bang ben dat het nummer ver boven de rest uittorent. Aangezien ik laatst Mandinka toevallig ergens hoorde kreeg ik er toch wel vertrouwen in dat het me niet tegen ging vallen. En dat doet het dus ook niet, de stem van Sinéad O'Connor, die zoveel emotie bij me opwekt in het nummer Troy, is niet enkel aanwezig in dit nummer. Haar stijl, van lieflijk naar zuiver naar enorme en rauwe uithalen blijken in elk nummer wel ergens aanwezig te zijn. In combinatie met de ijzige instrumentatie klinken al haar nummers erg indrukwekkend. Sinéad O'Connor is een badass maar tegelijkertijd ook een lief en gevoelig meisje dat nog maar net uit haar puberteit is. Dat resulteert in een van de meest eigenzinnige debuutalbums op die ik gehoord heb. Ondanks dat Troy, haar meesterwerk, van ongeëvenaard niveau blijft.

Voor de geinteresseerden: de opvallende gitaarriff in Mandinka wordt gespeeld door Marco Pirroni, o.a. bekend van Adam and the Ants. Ook op latere platen van Sinead heeft hij meegespeeld en in een aantal gevallen meegeschreven aan nummers.

Ik was erbij toen. Klein kaal meisje met gitaar en wat een stem. Onvergetelijk!

Veel mooier kan "lelijkheid" niet zijn. Prachtige performance.

Momenteel heeft ze zich bekeert tot de islam.

Met een jesus tattoe op hair borst

Veel succes gewenst voor haar bij het verlaten van de islam ?

Is een kwestie van tijd.