Jack Bruce - Songs for a Tailor (1969)

Eerste LP (CD) naar the Cream voor Jack Bruce. Eerste nummer met bijdrage van George Harisson. Laatste nummer "The clearout" gaat over zijn frustatie over het vervolg van the Cream namelijk Blind Faith, hij mocht niet meedoen. Eric Clapton en Ginger Baker gaan verder met Steve Winwood en Rick Grech.

Heel goede debuut plaat als solo artist maar toch blijft hij zijn leven lang zoeken naar een tweede Cream....tot vandag. Met de de group West, Bruce & Laing was er verdammt dicht in de buurt van zijn droom.

The Clearout gaat helemaal niet over Blind Faith. Dat nummer bestond al in 1967, dat is zelfs als demo voor Disraeli Gears opgenomen. Je kunt bij deze link kijken: http://twtd.bluemountains.net.au/cream/gears/lost_session.htm

Weird of Hermeiston is trouwens ook als demo voor Disraeli Gears opgenomen.

Allebei die demo's staan op de Those Were The Days box bijdeweg.......

Chronologies zijn dit ook niet de 1e solo opnames van Jack Bruce na Cream want Things We Like werd eerder opgenomen maar pas later uitgegeven.

Blijft ik Songs Of A Taylor na al die jaren nog steeds Bruce's beste plaat vinden. Wat een karrevracht aan geweldig song materiaal staat erop ! Als zanger is hij gewoon uniek ( ook al doet Clapton daar nog zo laatdunkend over in diverse docu's, vocal kan hij natuurlijk niet eens in de schaduw van ome Jack staan ) en zijn Gibson EB-3 bas knort, reuteled en giert nog als in zijn beste Cream dagen kortom die is een aanrader !

Geweldige plaat, maar 'Theme From An Imaginary Western' vind ik mooier in de versie van hardrockgroep Mountain. Verder zijn 'Never Tell Your Mother She's Out Of Tune' en 'Ministry of Bag' hoogtepunten. binnenkort speelt Bruce samen met Robin Trower in Nijmegen. Ik denk dat ik wel even ga kijken. Toch twee briljante muzikanten.

De Mountain uitvoering is ook niet te versmaden, maar mijn fave versie is van Colosseum. Op Daughter Of Time gaat Chris Farlowe loos op dat nummer en hoezeer ik Bruce ook respekteer als zanger, ome Chris staat nog net een trapje hoger ..........

Ik had SFAT gister toevallig weer eens in de spelert en ging er voor de zoveelste keer van uit mijn dak. Wat een power had die man .......

Op de website van Jack Bruce wordt de titel verklaard : het is een verwijzing naar Jeannie Franklyn, kostuumontwerper voor Cream en vriendin van Richard Thompson, die omkwam bij een verkeersongeluk toen ze in de Fairport Convention-bus zat op het moment dat de roadie achter het stuur op de snelweg in slaap viel. "She died on 12 May 1969 in England. Jeannie used to enjoy the way Jack sang the "high" notes."
 

Yep ! Bij hetzelfde ongeluk kwam Martin Lamble, Fairport's drummer, ook om het leven.

Het knappe van deze plaat is eigenlijk dat de muziek op een bepaalde manier tegelijkertijd toegankelijk en onorthodox klinkt, want de melodieën zijn nooit voorspelbaar (bijvoorbeeld Weird of Hermiston) en de arrangementen wijken vaak nèt af van wat je zou kunnen verwachten of van wat "traditioneel" is. Naast de evidente kwaliteiten van zang, "musicianship" en gedrevenheid lijkt me dat een belangrijke oorzaak waarom dit album na 43 jaar nog altijd fris en messcherp klinkt. Een enkel minpuntje (voor Boston ball game, 1967 ben ik niet altijd in de stemming, en de tweede helft van To Isengard schiet mij persoonlijk in het verkeerde keelgat) neem ik dan graag voor lief.

George Harrison, L'angelo misterioso...

En op die site van JB blijkt dat hij op 8 mei warempel weer een nieuw album getiteld Spectrum Road gaat uitbrengen, en wie wil kan hem op 6 juli op het North Sea Jazz Festival gaan bekijken. Still going strong dus.
 

Indrukwekkende, veelzijdige plaat. Muzikaal gezien is dit van een hoger niveau dan Cream. Het is origineler, veelzijdiger, creatiever en gelaagder. Bruce laat echt heerlijke eigenzinnige baslijnen (en composities in het algemeen) horen, vaak met jazzy inslag.

Ik ben echter niet zo'n fan van zijn stem (al komt hij op 'Never Tell Your Mother She's Out of Tune', 'To Isengard' en de afsluiter vocaal goed voor de dag). Zijn stem gaat me vrij snel tegenstaan. Wat dat betreft scheelt het voor mij dat Songs for a Tailor maar een halfuur duurt.

Ik vind 'Theme for an Imaginary Western' ook beter in de versie van Mountain en 'Rope Ladder to the Moon' verbleekt bij de versie van Colosseum, maar verder kan ik weinig negatiefs zeggen.

Deze plaat klink typisch eind jaren 60 stijl, tijdsgebonden, Delaney and Bonny sfeertje, Blanke soul, veel blazers en koper.
Maar voor mij blijft Bruce toch vooral verbonden aan het superduo Cream. Ik mis hier toch Baker en Clapton die zijn stem en composities naar een hoger plan tilde met hun muzikale oorlog. Ik vind Songs for a Tailor best goed, maar veel anoniemer en minder powerfull dan zijn werk met Cream.
Jack Bruce solo is nooit echt succesvol geworden.

Als je hier een vervolg van Cream verwacht ga je deze plaat natuurlijk nooit met open oren beluisteren .......... Jon Hiseman is een drummer van dezelfde klasse als Baker, maar heeft natuurlijk wel een eigen stijl ....... De muziek heeft een avontuurlijkheid die Cream allang kwijt was op Wheels Of Fire, met uitzondering van Deserted Cities Of The Heart na dan ........ maar dat is dan ook wel zo kamerbreed Jack Bruce dat het naadloos op SFAT gepast had .........

Cream was volgens mij te groot én te klein voor Jack Bruce. Te groot door het predikaat supergroep en de daarmee gepaard gaande druk en egoperikels.Te klein omdat hij maar een deel van zijn muzikaal bereik en talent erin kwijt kon. Ik vond hem de muzikale spil van de band. Hoewel ik een fan was van Cream vind ik het posthuum niet zo erg dat ze als band geen langer leven waren beschoren. De rek was er uit. Er ontstond toen ruimte voor één van mijn favoriete muzikanten en zo heb ik mijn honger naar meer Jack Bruce kunnen stillen met vooral Songs For A Tailor, Harmony Row en Out Of The Storm. Dat zijn tijdloze albums die me nogsteeds muzikaal boeien en ik nog regelmatig beluister. Niet in de laatste plaats vanwege zijn bass en fantastische zang. Maar vooral omdat ik de composities en arrangementen fijn en gedurfd vind. Tja, en dan die muzikanten om hem heen. Wat wil een mens nog meer? Thuiskomen voor mij.

De 3 albums die jij noemt kistenkuif, zijn ook mijn favorieten. Wat me wel opvalt, is dat er maar zo weinig mede users op deze albums gestemd hebben. Alsof we hier met een of andere obscure singer-songwriter te maken hebben en niet met, hallo, Jack Bruce!! Muzikale spil van Cream, zoals je terecht aangeeft, al was het maar om de vele composities van zijn hand. Post-Cream lijkt er nauwelijks interesse voor de verrichtingen van Jack Bruce, hoewel zijn solo albums niet mijlenver van Cream af zitten. Hoe zou dat toch komen?

En na Out Of The Storm storten de weinige albums die het tot op MuMe gehaald hebben kwa aantal waarderingen ook nog eens in een peilloze afgrond........ terwijl albums als How's Tricks en Jet-Set Jewel voor mij nauwelijks acherblijven bij OOTS IMO .........

Songs For A Tailor blijft voor mij, ook binnen Bruce's "recorded output," een aparte plaats houden.

Hier ben het ik het volledig mee eens. Als je Cream beluistert en vervolgens zijn solowerk dan hoor je dat hij in muzikaal opzicht meer potentie heeft dan hij bij Cream kon laten zien. Baker en Clapton zijn niet de minsten, maar bluesrock is vaak geen genre waarin je eindeloos inventief kan blijven. Als Bruce solo meer diversiteit opzoekt, lukt hem dat wel. Hij heeft daar ook de composing skills voor waar ik Clapton niet op heb kunnen betrappen.

Op zich was het daarom wel interessant geweest om Bruce binnen Blind Faith te horen. Blind Faith was muzikaal net iets verfijnder en diverser dan Cream. Al was de breuk al niet meer te lijmen en heb je met Winwood nóg een extra songwriter.

Had Bruce niet ook banden met Colosseum? Daar had hij ook wel gepast, denk ik. Ben geen groot liefhebber van Bruce, maar ik heb wel bewondering voor zijn muzikale visie en basspel.

Geen hits, geen uitgesponnen "signature"-albumtracks à la Stairway to Heaven, geen gesloopte hotelkamers, geen spectaculaire stageshows, geen critics' darling, geen door Live Aid nieuw leven ingeblazen carrière, geen Rick Rubin of Jack White die zich over hem ontfermde, geen samples in moderne hiphophits, niet jong overleden… hij is er kortom in geslaagd om overal nèt naast te vallen. Zonder het digitale tijdperk was hij misschien wel helemaal in de vergetelheid geraakt.

Overigens leerde ikzelf Jack Bruce niet eens via Cream, zijn solocarrière of West Bruce & Laing kennen, maar via een andere muzikale aktiviteit van hem. In de tijd dat Lou Reed mijn god was, was Berlin mijn Nieuwe Testament, en toen ik het benauwende basgeluid van Oh Jim hoorde dacht ik: wauw, zo kan het dus óók, wie is dat? (Sowieso een plaat met enkel onbeduidende muzikanten: Bob Ezin, Dick Wagner, Steve Hunter, Aynsley Dunbar, Tony Levin, Steve Winwood, B.J. Wilson van Procol Harum, Jon Pierson van Ars Nova, Michael en Randy Brecker…)
 

Zijn eerste soloalbum (het in 1968 al opgenomen Things we Like) schijnt anders veelvuldig door hiphop artiesten gesampled te worden lees ik net, maar dat kan ik niet met voorbeelden onderbouwen.

Bruce had natuurlijk al een enorme staat van dienst bij o.a. John Mayall en Manfred Mann, voordat hij in het Cream avontuur stapte. Het werd niet voor niets een superband genoemd. Na Cream is hij bij zoveel verschillende kortstondige projecten betrokken dat de man moeilijk te volgen was. Daarbij vond hij het ook niet zo belangrijk om op de voorgrond te staan. Dit i.t.t. John Mayall en Eric Clapton, die dat "beter" deden. Denk dat het daar ook wel mee te maken heeft.

Dat wist ik niet (ik ben ook geen echte Jack Bruce-kenner, pas recent geïnteresseerd geraakt n.a.v. Cream), maar het is ongetwijfeld waar. Maar ja, toen Public Enemy For what it's worth voor He got game samplede mocht in de bijbehorende videoclip opeens Stephen Stills met z'n gitaar voor de camera komen...


Absoluut waar. En voor alle duidelijkheid, het doet voor mij natuurlijk niets af aan Bruce's waarde, maar ja, ik ben zelf ook altijd wel benieuwd of het nou echt alleen maar door de kwaliteit komt dat de één veertig jaar later nog steeds volle zalen trekt (Clapton, Van Morrison, Roger Waters, Dylan, om een paar van de belangrijkste survivors te noemen) en de ander in achterafzaaltjes staat te spelen – gelukkig vaak met evenveel plezier.
 

Ik denk toch echt dat het vooral door de muziek komt. Die vind ik minder ééndimensionaal en meer gelaagd en complexer dan het werk van Cream en is daarom simpelweg minder makkelijk verkoopbaar. Maar er is imo ook een andere reden. Als zogehete supergroep had Cream destijds een grote schare fans van verschillend pluimage. Ik vermoed dat na Cream's laatste adem de bluesrockfans (en de gebruikelijke trendmeelopers) zich verder voornamelijk op Clapton (Blind Faith, Derek & the Dominoes) hebben gericht. Dat was de mediamagneet van de groep. Bruce heeft nooit die sterstatus gehad en heeft dat ook niet geambieerd. Hij was en is voor alles muzikant. Komt nog bij dat zijn 'jazz'-album Things We Like veel Creamfans én potentiële Bruce-liefhebbers de bomen in joeg. Mezelf incluis. Jack Bruce moest dus na Cream eigenlijk gewoon weer opnieuw beginnen. Overigens ben ik het met Droombolus eens dat de latere albums How's Tricks en Jet Set Jewel weinig onderdoen voor zijn vroeger werk.

(Vraagje: weet iemand of Vertical's Currency van Kip Hanrahan met Jack Bruce nog ergens is te vinden?)

Zijn basspel is natuurlijk markant, niemand speelt zoals bij, maar ik ben toch meer gecharmeerd van zijn zang en zijn songs.

Dick Heckstall-Smith en Jon Hiseman spelen mee op dit album en Hiseman was een enorme fan van Bruce's mix van rock en jazz. Rope Ladder To The Moon stond dan ook zo'n beetje vastgespijkerd op hun setlist en staat dus ook in een geweldige uitvoering op Colosseum Live ( met Chris Farlowe achter de mikrofoon )
If memory smurfs probeerde Hiseman Bruce ook in te lijven toen Tony Reeves de band verliet. Mark Clarke, die de baan uiteindelijk kreeg, moest verplicht op een Gibson EB-3 ( Bruce's wapen van keuze ) spelen .........

Zie je wel! Colosseum Live heb ik inderdaad ook in de kast staan, fenomenale plaat. Bruce had Colosseum misschien net wat meer allure kunnen geven, dan was het met de juiste promotie misschien een win-win situatie geweest.

Wie is George Harisson?

Dat is een pseudoniem voor Hari Georgeson.

Dit kan ik echt met de beste wil van de wereld geen soul noemen. Bruce mixte jazz met rock en krejeerde met die elementen een geheel eigen geluid, als je dat als anomiem ervaart zou ik nog maar eens een paar keer naar deze wereldplaat luisteren .....

Clapton wist niet wat hij wou. Toen Cream uitelkaar ging verklaarde hij tegen een journalist ( zie de Uncut van deze maand ) dat hij terug wou naar de blues, zijn oude liefde, maar in plaats daarvan liftte hij eerst lekker mee met Steve Winwood bij Blind Faith en daarna met Delaney & Bonnie zonder ooit een duidelijk eigen smoel te ontwikkelen. Ook z'n eerste solo plaat staat stijf van Delaney's R&B invloeden.

Kortom, ik ben het van geen kant met je eens .........

Dit is natuurlijk een album dat je op je moet laten inwerken, een groeibriljant, net zoals Harmony Row en Out of the Storm. Vereist een andere manier van luisteren dan naar Cream en Derek and the Dominos en allerlei steengoede bluesrock. Ik was op dit trio albums van Bruce bij eerste beluistering reeds verliefd, en vond de albums best wel toegankelijk (heb altijd veel naar 20e eeuwse klassieke muziek en jazz geluisterd, dat helpt misschien een beetje).

@:Kistenkuif: Ook mij kon Things We Like maar matig boeien, maar Vertical Currency van Kip Hanrahan, waarop Bruce meedeed, vind ik schitterend. Ik vrees alleen nog tweedehands te verkrijgen..... Bijvoorbeeld bij bol.com, maar ik heb daar nog nooit wat gekocht, dus ik weet niet of of dat verstandig is.

Mijn hele recentie maar even weggehaald. Ik zal wat aandachter luisteren voordat ik iets zinnigs kan melden. Het liep me wat door de vingers, oor in oor uit zeg maar.

Gelezen wat je schreef. Kan gebeuren in je enthousiasme....Klasse dat je zo reageert. Zeldzaam op MuMe. Gewoon nog wat verder luisteren, dan lezen we daarna wel wat je er van vindt. Ik ben benieuwd....

@ devel-hunt: Als je je belofte van minimaal 4 sterren maar inlost, ook al heb je je bericht verwijderd...

Deze stond al heel lang op mijn lijstje voor beluistering en dit nu ook maar eens gedaan.
Zijn debuutplaat na het uiteenvallen van Cream en ik kan de positieve reacties alleen maar beamen.
Overigens is het zo dat zijn 2e plaat Things We Like uit 1970, eigenlijk zijn 1e opgenomen plaat is, maar die werd doorgeschoven.
Bruce laat in ieder geval horen wat een veelzijdig musicus en songsmid hij is. Dat hij een begenadigd zanger is helpt ook zeker mee.
Hij stoeit namelijk ook met soul hierop en dat past hem echt perfect, net als Steve Winwood ( nog wel wat beter trouwens) er goed raad mee wist.
Maar Songs For A Tailor gaat verder dan dat; uitstekende liedjes die uitblinken door de veelzijdigheid. Scheutjes jazz, jazzrock, een snufje psychedelia en een beetje folk ook.
De bluesrock die hij met Cream maakte schittert best wel door afwezigheid. Het is vooral bondiger, songmatiger en veel minder gericht op individuele krachtpatserij.
En dat is op dit werkje een zegen. Misschien is Bruce her en der net wat te kort van stof, vooral omdat je net lekker in een song zit en het al weer snel afgelopen is.
Voor uitsmeren geen plaats hier.

Volgens velen de beste schijf van Jack Bruce. Hoewel er best wat kritische geluiden waren. Maar dat moet dan meer gebaseerd zijn op het feit dat hij een vrij drastische switch maakt. Ik zou zeggen gedurfd en geslaagd. En die mening delen velen.
Een parel in zijn verder wat grillig gebleken carrière.
Grillig ja, maar Jack deed net als Ginger Baker wat zijn hart hem ingaf.

Deze moet ook op mijn luisterlijst.
Ik ken Theme for an Imaginary Western via Mountain, en zie ook dat leden van Mountain op de plaat meespelen.

Met deze afdeling van Rock heb ik niets. Daarbij komt dat Ik tamelijk allergisch ben voor blaasinstrumenten. En die spelen in een aantal van de songs een vooraanstaande rol. Ik heb het album uitgezeten en ik werd nergens heel blij van. Hooguit een beetje blij van de eerste helft van To Isengard, En hoezeer ik de bas in het tweede deel van dit nummer kan waarderen, het album in zijn geheel blijft toch echt steken op 2,5*.
55 in de 100 Greatest Albums of 1969, #132 in de 1969 chart van Best Ever Albums.