Status Quo - Bula Quo! (2013)

Bij voorganger Quid Pro Quo schreef ik dat dat Rick Parfitts laatste elektrische studioplaat met Quo was, maar ik zag deze soundtrack over het hoofd.
In de zomer van 2014 ging ik niet op vakantie en heb ik Bula Quo! (de film) op een zonnige middag thuis bekeken. Ik vond 'm oubollig, traag en flauw. De actie was niet spannend, de humor niet leuk en het acteerwerk houterig. Wat ook niet hielp, was het titellied dat vooruit ging als single én de verrassende reünie van de Frantic Four, kort daarvoor, die veel meer opwinding opriep.

Inmiddels zijn we tien jaar verder. Parfitt is niet meer, wat alleen al een trigger is om me voor te nemen de film opnieuw te bekijken. Nostalgie... Maar wat vooral helpt: cd1 is helemaal niet onaardig en bevat de nodige muzikale verrassingen.
Opener Looking Out for Caroline, geschreven door de maatjes Rossi en Bob Young is best okay en Gogogo, van de hand van Parfitt en Wayne Morris (van de band Morris, destijds populair in Duitsland) is ronduit verrassend: in de gitaarpartijen klinkt iets door van indierock, de toetsenlijn in het refrein lijkt, passend bij de film, een knipoog naar James Bond en iets verderop zit een knipoog naar de gitaarlick van klassieker Rockin' All over the World.
Ook Run and Hide (The Gun Song) heeft weg van indierock, zeker met die gitaarsolo. Het werd geschreven door bassist John Edwards met regisseur Stuart Paul en toetsenist Andy Bown legt er een aangenaam toetsentapijtje bij. Quo klinkt hier anders maar wel fris-stevig.
Running inside My Head is van de hand van drummer Matt Letley, die de groep bij het verschijnen van de plaat en film inmiddels had verlaten na twaalf jaar trouwe dienst. Het nummer rockt aangenaam, nét anders dan Quo normaal gesproken doet met die gitaarpartij en melodielijn.

Die bijna denderende start is meer dan ik me herinnerde. Daarna echter wordt het twee nummers wat saai met muziek van opnieuw Parfitt en Morris, al heeft All That Money een lekkere "indie" gitaarsolo. Never Leave a Friend Behind van Bown met Paul is dankzij de melodie en de elektrische piano een lekkere uptempo poprocker. In Fiji Time klinkt zelfs ska en met dat orgeltje en die vrolijke melodie werkt dat ook nog. Met Bula Bula Quo (Kua Ni Lega) sluit cd1 af, ik kan er nog steeds weinig mee.

De tweede cd begint met de Fijiversie van Living on an Island. Grappig hoe de oorspronkelijke tekst (1979) over de belastingvlucht naar het eiland Wight zo een nieuwe context krijgt, maar muzikaal... Vervolgens klinkt oudere muziek: een "Bula Edit" van Rockin' All over the World en vooral werk van voorganger Quid Pro Quo en de bonus-cd daarbij.

Francis Rossi legt uit wat goed en minder goed ging rond dit project en concludeert onderaan pagina 270 in biografie I Talk Too Much (2019): "(...) what we got was a ninety-minute cringe-fest". Bula Quo valt me echter als soundtrack alleszins mee: dankzij de (gast)schrijvers klinken frisse invloeden en voor mij werken ze vaak. Een dikke 7 als schoolcijfer.