Status Quo - The Frantic Four Reunion 2013 (2013)

Ik kan me het optreden van Judas Priest tijdens de turbo tour nog herinneren, waar het geluid in de IJsselhal destijds geweldig was. En mijn eerste echte concert was tenslotte Status Quo in de IJsselhal tijdens hun End of the Road Tour, en ik kan me niet herinneren dat het geluid toen slecht was. Aangezien het mijn eerste echte concert was, ervaarde ik het toen wel als hard

Dus Hans, zie maar of je alsnog gaat.

Ik ga een aantal dagen eerder ook nog naar TheFrantic Four in Oberhausen, maar ik kon dit extra concert in de IJsselhal, wat voor mij vrij dicht bij huis is, zeker niet laten liggen.

2 dagen na Zwolle komen ze in Antwerpen, waren nog volop kaarten verkrijgbaar.
Ga er in ieder geval heen.

Zwolle en 2x Hammersmith deze ronde. Ik had er nog een hele rits bij aan kunnen plakken maar ik vind het mooi zo.

Ik kan mij de drive wel voorstellen, de vier mannen die het oude succes van de jaren '70 als kwartet nog eens over wilden doen. Het ging om de concerten, de lol van het muziek maken.

Vooral nu vrij plotseling Rick Parfitt recent is overleden, bleken de optredens eigenlijk ook gelijk het definitieve einde van de band in te luiden.
Wat het mooi maakt, dat ze het toch nog hebben gedaan.

Hoewel muzikaal er verder weinig aan de hand is, het enthousiasme aanwezig en er voor Quo liefhebbers natuurlijk veel te halen, verbaas ik mij er een beetje over, dat de set nogal overeen komt met Status Quo Live (1977).

Sterker nog, ik haal daar een puntje voor af. Want als je dan toch denkt voor het laatst in deze samenstelling te zullen spelen, en je hebt zoveel geweldige hits gehad in de jaren '70, dan mis ik er eigenlijk nogal wat.

En had de originele live dubbelaar dan nog tenminste Roll over lay down, hun grootste klassieker schittert hier door afwezigheid.
En dat geldt natuurlijk ook voor Paper plane, Mean girl, Caroline, Break the rules, Mystery song, Rockin' all over the world, Again and again en Whatever you want. Als kleine greep uit het immense oeuvre aan hits.

Daar hadden de trouwe fans wel een beetje recht op en als al natuurlijk niet alles kon worden gespeeld is daarentegen een herhaling van zetten van het Live album uit 1977 bij mij in ieder geval niet favoriet: die LP's hadden we al in huis en, tegen elkaar afgezet, waren ze toen iets beter ook.

Ik denk dat je gemist hebt dat het uitgangspunt voor de setlist van deze tournees het Live! album was. Dus dat het veel overeenkomsten heeft met dat album.....tsja
Verder vond ik, als best wel Quo fan zijnde, het juist een verademing dat ze eigenlijk maar 1 of 2 hits speelden; Down down en Rain (de tweede tour in 2014 speelden ze ook Caroline maar eigenlijk is dat hier nooit een echte hit geweest). Toegegeven; Roll over lay down had wat mij betreft ook gespeeld moeten worden. Maar verder? Dat ze nummers als Blue eyed lady en Oh baby (nooit eerder live gespeeld), April, spring, summer and wednesdays, Railroad en Most of the time (begin jaren 70 voor het laatst gespeeld) en DE combi Backwater/Just take me (in 84 voor het laatst gespeeld) deden maakte het voor de trouwe fans juist tot een groot genot.
Rossi en Parfitt zeiden destijds ook; als je alle hits wilt horen dan ga maar naar de huidige Quo.

Maar wat is dan de toegevoegde waarde van dit album ten opzichte van het Live album dat al was uitgebracht in 1977?

Dusdanig, dat het een beoordeling oplevert van richting de 5*****?
"Dan ga je maar naar de huidige Quo" geldt dus eigenlijk omgekeerd ook voor de cd The Frantic Four Reunion: niet nodig, want reeds een beter en echt in de tijd passend live-verslag uit 1977

Dit album is een leuke souvenir voor diegenen die bij de concerten aanwezig waren. Niks meer niks minder wat mij betreft. Natuurlijk is het Live! album beter. Maar daarop staan dus een handvol nummers niet die je hier weer wel krijgt. En dat is dan gelijk de toegevoegde waarde in mijn beleving; een aantal nooit eerder of zelden live gespeelde nummers. Je kon trouwens ook van elk concert gelijk na afloop een 2cd kopen bij de merchandise. Die opnames waren naar mijn mening beter dan deze officiële release. Maar dat terzijde...

In 2012 was daar de documentaire Hello Quo! als opwarmer voor wat te gebeuren stond: de reünie van de 'Frantic Four' zoals de succesvolle bezetting uit de jaren '70 werd genoemd. Zonder toetsenist, dus geen Roy Lynes (tot eind 1970 bij de band) en ook geen Andy Bown (vanaf '77 in de coulissen). Nadruk op de jaren '71-'76.

De docu kon ik downloaden en die smaakte naar meer. In 2013 kocht ik de aprilspecial over Status Quo van tijdschrift Classic Rock, waarin de mannen (dan 63-66 jaar) vertellen over de bruuske totstandkoming ervan. Niks begroeten en rustig bijpraten. Bassist Alan Lancaster: "I walked into Shepperton and there we were on a fully lit concert stage with 14 bloody cameras in our faces." Het viel mij als kijker op dat Lancaster moeilijk bewoog, maar geruchten over MS werden weersproken. Dit wordt in het interview benoemd, met de constatering dat hij broos oogt.
Wie het interview met de heren nauwkeurig leest, vraagt zich bovendien af of de onderlinge plaagstootjes eventueel (oud?) venijn bevatten. Zoals deze: Lancaster: "We're gonna do a lot of disco moves". Frontman Francis Rossi: "That's why it's not gonna be a very long tour, folks."

Live uit '77 fungeerde als "blueprint", maar zoals de tracklist van The Frantic Four Reunion 2013 laat zien staan er gaandeweg de nodige extra's op, wat het voor mij extra leuk maakt. Indruk maakte het hergebruik van de opzwepende elpeeaankondiging van Jackie Lynton; de man was inmiddels te oud en ziek om dat zelf te komen doen.
Tegelijkertijd valt op dat de mannen er niet meer in slagen de muziek zo intensief neer te zetten als toen, wat met name voor drummer John Coghlan geldt. Slaggitarist Rick Parfitt is degene die de boel op tempo houdt, in veel betere vorm dan de teruggekeerde ritmesectie.
Nieuw ten opzichte van Live zijn Blue-Eyed Lady, (April) Spring, Summer and Wednesdays, Railroad, Oh Baby en Down Down. Aangename toevoegingen.

De opnamen zijn van het slot van de Britse tour 2013, in het Classic Rock-januarinummer van 2014 blikten de vier terug. Een fan vraagt naar de kans op een nieuw Frantic Four album. Parfitt: "I think the chances are quite slim. Francis and I are busy enough with the current Quo." Lancaster is duidelijker: "If it was just left to me, Rick and John... yes," daarmee aangevend wie dat plan blokkeerde. Toen vond ik dat jammer, inmiddels versta ik Rossi wel.

In 2014 volgde een tweede tour waarin de twee "verloren zonen" hun spel beter op orde hadden. Eens kijken of dat hoorbaar is, op naar The Frantic Four's Final Fling.