Europe - Out of This World (1988)

Je bent vast niet de enige. Maar ik vind dat onzin. The Final Countdown klinkt wat meer rock maar heeft een opener geluid en toegankelijker nummers.

Out of this World heeft iets dat extremer is, is meer over the top, heeft meer de neiging te irriteren met zijn dicht geplamuurde geluidsmuur, bestaande uit overdadige keyboards, freaky gitaarsolo's en vele uh's en ah's van Tempest.

Misschien is dit album commerciëler bedoeld, maar zo pakt het in mijn oren niet uit. Het is meer een album geworden voor de echte liefhebbers van AOR en minder voor de doordeweekse radioluisteraars.

Ja, me mag vinden wat je wilt, maar ik vind het zoete 'heavy' poprock en dat is geen onzin. Als je hiernaar luistert, kun je er niet veel anders van maken lijkt me. Het is geen verwijt, maar ik haak bij deze 'rock' af.

Ik vind de meerderheid van de songs op TFC meer 'rock' en hier minder; dat het af en toe wel bliksemt vind ik vooral de verdienste van Marcello. Die keyboards hoor je op allebei en dat maakt het voor mij ook al minder, hoewel ik niks tegen keyboards op zich heb, maar wel in dit 'format'.

Dat schreef ik ook al. Maar toegankelijke rock met hapklare 3 minuten nummers doet het natuurlijk uitstekend op de pop-radio. De drukkere AOR met net wat meer ruimte voor uitgesponnen instrumentaal gefreak minder.

En in die zin is Out of This World meer een album voor de liefhebbers, voor de fijnproevers. Kortom, voor de échte rockers.

De song staat bij mij voorop, de uitspansels minder; waarschijnlijk heb ik daarom minder met deze en jij méér. Ach, op TFC staan ook nummers waarvan ik denk...liever niet, maar ik heb 'm overigens wel.

Nogmaals, voor mij als gitarist is het hier met name genieten van Kee Marcello; zijn klasse, zijn spel en zijn solo's ....net mijn pakkie an.

Meer niet hoor. Ik vind beide albums even leuk. Als de song sterk is mag die gerust voorop staan, maar als de muzikaliteit ook dik in orde is mag daar ook best meer nadruk op liggen. The Final Countdown en Out of This World vind ik de twee beste albums van Europe. Maar om ietsjes verschillende reden dus.

Ok, duidelijk .

Afgelopen zondag in Attak maar liefst 4 nummers van dit album. Tegenover 3 van The Final Countdown en slechts 1 van Wings Of Tomorrow. Stond ik best van te kijken aangezien John Norum daar natuurlijk ook zin in moet hebben. Maar hij leek zich er prima mee te vermaken en speelde de Marcello solos zelfs keurig noot voor noot na.

Niet mee eens! Ik vond dat hij in 2 gevallen (Sign of the times en Superstitious) de solo's redelijk (maar ook niet meer dan dat) benaderde. In de andere gevallen (Ready or not, Girl from Lebanon en Let the good times rock bijvoorbeeld) verkrachtte hij ze behoorlijk! Viel me nog mee want doorgaans verprutst hij elke solo van een Marcello nummer. Begrijp me goed, ik vind Norum een fantastische gitarist! Maar de Marcello nummers rommelt hij maar wat mee aan. Andersom was het trouwens ook het geval; Marcello speelde de Norum solo's ook niet echt fantastisch. Ook niet heel raar wellicht, aangezien het twee behoorlijk verschillende gitaristen zijn.
Ik snap inderdaad ook niet waarom er nog zoveel nummers uit de Marcello tijd op de setlist staan. Je zou toch denken dat Norum liever nummers van z'n 'eigen' albums speelt. Was trouwens wel een prima optreden afgelopen zondag! Viel me wederom op dat de nieuwe nummers live veel beter uit de verf komen dan op het album!

De melodie in de solo's op Let The Good Times Rock zijn toch een belangrijk onderdeel en aardig bepalend voor het hele numer. Ik vond dat Norum dat toch aardig in tact hield hoor.

De nieuwe nummers heb ik niet zoveel mee, dus daar kan ik ook niet zoveel over zeggen.

Wings Of Tomorrow (voor velen toch wel een van de beste Europe albums) kwam er wel erg bekaaid af met alleen Wasted Time.

Ja daar heb je volkomen gelijk in! Het gekke is dat ze het zelf ook hun beste album vinden. Althans, van het oude spul. Maar volgens mij spelen ze er zo weinig van omdat ze er vanuit gaan dat bijna niemand hun werk van vóór The final countdowm kent. Zeker buiten Scandinavië en Japan dan toch. Maar eigenlijk spelen ze ook maar weinig van verreweg hun bekendste album. Zondag ook maar 3 nummers. Wat mij betreft mogen ze van hun oude werk alleen nummers van de eerste twee albums spelen!

Europe wordt steeds meer een wat ruigere (dan The Final Countdown - periode) doch betere live hardrockband. Zondag sloten ze wel af met The Final Countdown, en dat paste toch prima.

.

Misschien dat John Norum ( een top gitarist die zijn sporen verdiend heeft) misschien de regie naar zich toe trekt?

Nee juist niet. Eerder het tegenover gestelde zo lijkt het. Krijg eerder de indruk dat het hem allemaal niet zo gek veel uitmaakt (zie de opmerkingen hierboven wat betreft song keuze van oud spul). Tempest bepaald nog steeds voor het grootste deel de handel en wandel. Misschien niet meer zó alles bepalend als vroeger maar toch nog wel voor zo'n 80%.

De andere leden krijgen wel steeds meer songwritingcredits. Terwijl in het verleden vrijwel alles op naam van Joey Tempest stond. Dus het lijkt erop dat er nu meer ruimte is voor eigen inbreng. Volgens mij was dat ook een voorwaarde van John Norum bij de heroprichting.

Dat ze ruiger worden ben ik het ook niet mee eens. Ze gebruiken wel zwaarder gestemde gitaren en minder poppy refreintjes. Maar ruig is het allerminst. Ik mis de melodie en de catchyness (of cheesiness zoals sommigen het hier noemen) van weleer best wel, maargoed ze willen blijkbaar met hun tijd mee.

Het is zelfs John Levén die een behoorlijke vinger in de pap heeft...!
Ik snap echt helemaal totaal niet waarom dit album zo oververtegenwoordigd is. Ik vind er echt niks aan. Ready Or Not is wel tof, mede omdat Joey dan weer eens de gitaar oppakt, maar verder.... Alwéér Sign Of The Times?!!
Anyway, het concert was inderdaad TOP!

Ik vind het album eigenlijk wel fantastisch kwam ik laatst achter. Alleen moet het a) opgepoetst worden want de productie is echt ruk! En b) ze moeten er niet zoveel live van doen want ze kunnen en willen deze stijl eigenlijk niet meer spelen. Ze komen met geen enkel nummer ook maar in de buurt van het origineel eerlijk gezegd.

Dit album kwam eigenenlijk tegen wil en dank met mij in aanraking zo rond 1988, op de A kant van een 90 minuten cassettebandje had ik al The final countdown staan en uiteraard wilde ik de B kant vullen met gelijkwaardige AOR rock. En laat ik destijds in de plaatselijke fonotheek (ja ze bestonden nog) in de nieuwe aanwinstenbakken deze CD tegenkomen en dacht laat ik hem maar eens lenen voor fl 2,50 en thuis op tapen.
Meteen viel mij bij het openingsnummer en bij de daarop volgende tracks het kamerbrede geluid maar dan op rock nivo op waarbij ik meteen de vergelijking ging maken met The Allen Parsons Project, ook hun waren er destijds meesters in. Als luisteraar moet je wel erg goed je best doen om ''gaten'' of ''lege plekken'' in het geluidsbeeld te kunnen horen, alles is netjes binnen de lijntjes gezongen, gespeeld en geproduceerd zoals in de jaren '80 heel gebruikelijk was bij pop en rock. Maar het album beviel mij al meteen vanaf de eerste luisterbeurt en liet destijds en zelfs nu nog mijn oren strelen en heb het later nog op betere cassettes opgenomen en zelfs de LP gehad en heb pas geleden voor jawel hoor 3 euro op een rommelmarkt een gaaf exemplaar op CD gevonden.

Stiekem vind ik dit album zelfs nog iets beter dan The Final Countdown, alhoewel die andere iets toegankelijker klinkt sluit dit album daar prima bij aan. Het enige minpuntje is wat hier ook al aangegeven werd is de vele oooh yeah van Tempest. maar dat is dan ook het enige vlekje op deze toch wel het perfecte AOR album.

Score 4,5

Dat vond ik aanvankelijk ook, maar uiteindelijk past het wel bij de drukke overvolle muziek vind ik nu. Ook in de zangpartijen moesten blijkbaar wat gaten gedicht worden. Lekker over the top allemaal.

Wat is Never say die toch eigenlijk een pareltje! Altijd een nummer gevonden dat nooit heel erg opviel. Maar het zit prima in elkaar. Heeft een heerlijk hammond sausje en tegen het eind die break waarbij de meerstemmige zang in combinatie met het gitaarwerk fantastisch is. Jammer dat ze het nummer nooit live hebben gespeeld destijds. Samen met Tomorrow als enige van dit album. Denk niet dat ze zich er tegenwoordig nog aan wegen jammer genoeg....

Tja wat moest ik met dit album....blijft een lastige. In de tijd dat ik meer de Iron Maiden, Matallica en acdc kant op ging heb ik deze ook gekocht. Maar na een paar keer luisteren heb ik hem weggelegd om hem eigenlijk zelden meer te draaien, zelfs New Jersey van Bon Jovi vind ik stukken beter dan deze. Ik kan me herinneren dat ik er weinig variatie in vond zitten. Beetje van dik hout zaagt men planken gevoel.... Dan valt me de positieve reacties van velen hier toch wel op.. Een later album "Bags and Bones" vind ik bijvoorbeeld veel fijner om naar te luisteren

New Jersey stukken beter? Mwoah....'beter' kan ik in mee gaan. Maar 'stukken beter' niet. Productioneel is New Jersey wel (veel) beter. Daar zit 'm wat mij betreft de grote winst van dat album.

New Jersey heeft ook beter songmateriaal, die plaat boeit van begin tot eind. Out Of This World begint sterk maar gaat halverwege als een nachtkaars uit.

Daarom zeg ik ook dat ie beter is. Al vind ik nummers als 99 In the shade en Love for sale ook niet bepaald hoogvliegers als ik eerlijk ben.
Ik vind het tweede deel van Out of this world trouwens sterker dan het eerste. Een nummer als Let the good times rock maar ook de (mindere) remake van Open your heart vind ik behoorlijke skip momenten. Superstitious is een prima song maar is, net als met zoveel hits, doodgedraaid.

Met Ron Nevison haal je een producer in huis die wel raadt weet met de poprock uit de jaren 80. Veel oog voor detail, string arrangements, meesterlijke twist n turns en een fantastisch breed stereo geluidsbeeld doet de luisteraar vergeten dat de songteksten gelijk iedere andere AOR band werkelijk nergens over gaan. Het kan misschien niet echt je ding zijn maar dit is vakwerk.
Puntje van kritiek dan toch, dit had ook een soloalbum kunnen zijn van Tempest want het heeft nog maar weinig overeenkomsten met het Zweedse geluid van Europe.

Eerlijkgezegd mis ik John Norum helemaal niet op Out Of This World. Openingstrack Superstitious heeft al direct een heerlijke solo van Kee Marcello aan boord. Toch vind ik dat het album als geheel links en rechts wat aansleept vanwege enkele zo/zo tracks zoals Let The Good Times Rock, het matige Ready Or Not en de overbodige remake van Open Your Heart.

De ballades daarentegen zijn subliem. Tomorrow en Coast To Coast hebben alles wat hairtearjerkers moeten hebben. Glansrol ook voor Joey Tempest.

Voor Europe was het de belangrijke opvolger van kaskraker The Final Countdown. Dus er zal nogal druk op de ketel hebben gestaan. Het loste niet helemaal de verkoopverwachtingen in maar daar kom ik hier niet voor.

Inhoudelijk is het dus allemaal heel aardig. Nog betere productie, ietsiepietsie volwassener maar wel met een aantal fillers.

Hier verras je me behoorlijk! Weet je het wel zeker? Ready or not vind ik dan weer één van de beste Europe nummers ooit. Met een minstens zo geniale solo als in Superstitious.

Ik vind het ook verrassend te lezen over dit heerlijk gedreven nummer. In de MuMe-statistieken staat het op de tweede plaats.

De remake van Open Your Heart is in mijn oren wel geslaagd. Maar ja, eigenlijk vind ik dit hele album geweldig.

Tja, ik vind daar niet zoveel aan. Sorry.

Het geeft niet hoor.

De solo is ok. Dat wel. Vooral de verzen irriteren mij.