Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Idd, normaal kan je hem vanaf middernacht streamen. Geen flauw idee welke middernacht ze bedoelen. Waarschijnlijk voor ons dus morgenochtend rond 6u dus.. Maar ik wacht tot de release op vrijdag

De hype wordt nu toch wel steeds groter! Niet dat ik het erg vind... Ben ook enorm benieuwd naar het album!

Ennnn... Hij is gelekt! luisteren maar!

Intro van Get Lucky is nu wel beter.

En Contact is erg vet

En op tv nu ook ineens een reclame voor Random Access Memories, mooie timing.

In 3 dagen tijd toegang tot 5 potentiële albums voor het top 10 lijstje dit jaar. Bizar.

En dan moeten de platen van James Holden en Boards of Canada nog komen...

The National, Daft Punk en...?

Ah, een lekje. Straks eens checken.

Lage kwaliteit rip dus ik ga nog even wachten.

Ik denk dat ik ga wachten totdat ik m'n vinyl versie op 20 mei krijg.
Maar ben benieuwd naar de reacties alvast!
De beste commercial van het jaar hebben ze alvast: Klik!

EDIT: als de rip meevalt misschien toch al één keer luisteren, ben gewoon te benieuwd.

Gelekt. Als je fan bent van jaren '70 discomuziek dan zal je dit wel kunnen bekoren. Ik vind er tot nu toe bar weinig aan. Het klinkt allemaal zo standaard en zouteloos.

De mensen die al teleurgesteld waren in Get Lucky kunnen dit album wel overslaan inderdaad.

Onmiddelijk binnen gehaald. Eerste nummer is erg lekker. Ben benieuwd wat me zo nog allemaal te wachten staat...

Heb 'm net ook met gierende banden binnengehaald. Get Lucky vind ik na een 10tal keer luisteren best een leuk nummer. Heb nog nooit een volledig Daft Punk album gehoord, ken alleen de hitjes enz...

Een hele plaat met disco? Ik weet niet of ik dat ga volhouden...

Mijn eerste indruk van Random Access Memories.

Wat keek ik naar dit album uit, en wat was ik vreselijk benieuwd naar Random Access Memories. Toen dit album eerder op de avond lekte sprong ik dan ook een gat in de lucht, het heeft mij lang genoeg geduurd en al het gedoe eromheen maakte het wachten echt ondragelijk.

Ik kan zeggen dat Daft Punk me niet teleurgesteld heeft, sterker nog: de torenhoge verwachtingen zijn ingelost, en misschien zelfs overtroffen. De eerste single Get Lucky vond ik al erg sterk en heb ik helemaal plat gedraaid. De langere versie op het album is zelfs nog een stuk sterker dan de single versie die voorafging aan dit album.

De eerste luisterbeurt is mij dus heel erg goed bevallen, het album ging redelijk sterk van start, al werd de vaart er even uitgehaald door het praatstuk in Giorgio By Moroder. Gelukkig loopt het nummer toch geweldig sterk af, dit lange nummer heeft wellicht nog wat tijd nodig om te groeien. Het wat meer ingetogen Within zorgt voor een mooi rustpuntje in het begin van het album, dit nummer past perfect tussen het wat snellere werk. Ieder nummer is eigenlijk van hetzelfde, torenhoge niveau en er is dan ook weinig aan te merken op het album en of Daft Punk. Toch zijn er voor mij wel enkele favorieten: De single Get Lucky, dit nummer komt met de langere intro en outro nóg beter uit de verf dan op de single versie. Get Lucky gaat het erg goed doen deze zomer, dat kan niet missen! Maar het echte hoogtepunt is toch wel de afsluiter, Contact. Dit nummer is zo compleet gestoord, en zo vreselijk gaaf dat ik niet anders kan dan meedoen. Wat een prachtige afsluiter van een geweldig album!

Ja, ik ben heel erg tevreden over dit album. Ik was nog een tijdje behoorlijk bang dat dit album tegen zou gaan vallen, maar dit was het wachten zeker waard. Random Access Memories gaat hoog eindigen in mijn jaarlijst, dat is zeker.

Eerst een korte eerste indruk,

Wat een plaat ! Je kunt zeggen wat je wil , maar wat een muzikale plaat !
Fantastisch !
4,5 ! Wellicht zelfs nog wel 5 !

De eerste 2 nummers zijn echt dodelijk saai. Dit wordt nog een lange zit.

The Boxer Rebellion, Lotte Kestner en The Dillinger Escape Plan. Heel wat anders haha.

Ongelofelijke rukplaat zeg. Alleen Contact en de 2e helft van Giorgio by Moroder zijn het luisteren waard.

Deze ga ik morgen beluisteren als ik er tijd voor heb. Want examens zijn belangrijker dan Daft Punk.

Dit gaat een hele lage score worden. Alleen Instant Crush is tot nu toe wel een aardig nummer, en de laatste 30 seconden van Giorgio by Moroder. Jammer van dat gewauwel ertussendoor.

Bespaar je de moeite

Daft Punk: Tussen Kunst en Kitsch
(impressies na één keer luisteren)

Give Life Back to Music opent het album met een goede discovibe. Net als de single Get Lucky een nummer dat terug doet denken aan Chic, van gastartiest Nile Rodgers. 3,5*

The Game of Love is veel rustiger. Doet een beetje aan de rustige liedjes van Discovery denken, maar dan met autotune in plaats van vocoder. Wat een akkoordenprogressies en wat een schitterende melodie. Hoort meteen tot mijn favorieten van Daft Punk. Heerlijk wegdromen. Ergens tussen La Femme D'Argent (Air) en Moments of Love (Art of Noise). 4,5*

Wist niet dat Giorgio Moroder zó Duits klonk, dacht eerst dat ik naar Arnold by Schwarzenegger in plaats van Giorgio bij Moroder aan het luisteren was. Na een minuut of twee verteld te hebben over zijn muzikale historie, begint het nummer dan echt. Het nummer heeft wel een duidelijke beat, maar wordt vooral gekenmerkt door een ingetogen melodie. Op Twitter lees ik dat inmiddels iemand in slaap gevallen is, maar ik kan hier wel van genieten. Na een break komen de strijkers van stal en wordt het vrij groots allemaal. Er komt nog een bas bij, nog meer strijkers en e.e.a. culmineert in een fikse climax. Maar ben toch niet helemaal overtuigd, het basisidee lijkt me niet sterk genoeg. Daarnaast zal dat gepraat na meerdere luisterbeurten alleen maar tegen gaan staan, vermoed ik. 3*

Within is nog een autotune-plaatje, ook een hele rustige, met Chilly Gonzales ditmaal. Stilaan begin ik toch wel te hopen dat er ergens nog een gaspedaal wordt ingedrukt. Zwakste nummer tot nu toe. 2,5*

Instant Crush had net zo goed een liedje van The Strokes kunnen zijn. Zelfs als zijn stem wordt geautotuned is Julian Casablancas nog in staat het nummer naar zijn hand te zetten. Wat kan die man toch mooi zingen eigenlijk. Het refrein is echt prachtig, maar wie Daft Punk met dit album voor het eerst hoort kan zich niet voorstellen dat de groep ooit begon met gruizige technotracks. Mooi oorwurmpje nog in het outro. 3,75*

Iets meer pit zou onderhand wel mogen, maar met Lose Yourself to Dance gaat het tempo nog wat verder omlaag. Mooi riffje van Nile, verder aardige downtempo funk met Pharrell op zang en old school Daft Punk-vocoders. Een nummer dat in het begin wat flauw en saai overkomt, maar op een bepaalde manier kruipt het wel een beetje onder huid, al word ik er niet echt enthousiast van. 3*

Touch met de oude Paul Williams is een uitgesponnen liefdesliedje dat misschien niet had misstaan op Discovery, maar dan als hidden track. Het is alsof we de ruimte in worden geschoten. Anderszijds staat het wel extreem ver af van de dance-muziek waar Daft Punk zo geliefd om is. Daft Punk balanceert een beetje op het randje tussen kitsch en goede smaak op dit album, maar hier gaat het toch een beetje mis. Het woord muzak kwam wel een paar keer in me op... 2,5*

Get Lucky klinkt in de albumversie zo mogelijk nog natuurlijker en nog meer als een verloren gewaande discotrack uit de 70s. Als de vocoders (een beetje overbodig wat mij betreft) er niet in hadden gezeten, had het zo een verloren Chic-12" kunnen zijn. Vind deze versie ook beter dan de single edit. Knap dat zo'n nieuw nummer al meteen als een klassieker aan kan voelen. 4,5*

Dan ben je al 50 minuten onderweg en moet je er nog 25... Normaal vind ik lange albums niet zo'n probleem, maar het is hier toch wel veel van hetzelfde. Bij Beyond begin ik toch wel een beetje in te kakken. Het is weer downtempo en prachtig melodieus, maar wellicht ook meer iets om in stukken te behappen. Nadeel is wel dat veel van die nummers heel sterk eindigen. In de laatste minuut hoor ik echo's van Cerrone's Supernature terug in de melodie. Nice. 3,25*

Motherboard volgt de vorige track naadloos op. Dit instrumentale nummer pakt me dan wel weer meteen bij de strot. Onwaarschijnlijk mooie melodie en leuk ook om eens een fluit te horen. Dit nummer ontwikkelt zich nog verder in een soort krautdisco-festijn. Echt prachtig!
4,5*

Fragments of Time is dan weer een tergend saai popliedje. Wat een deceptie hierna. Anderszijds zorgen dit soort liedjes er ook voor dat mijn moeder (65 jaar oud) ook nog Daft Punk-liefhebber kan worden. Toch hadden ze dit beter kunnen schrappen wat mij betreft. 2*

Doin' It Right heeft gelukkig wel weer wat. De match tussen de Daft Punk-vocoders en de vertrouwde stem van Panda Bear valt wat mij betreft erg goed uit. 3,5*

Afsluiter Contact is eens Daft Punk zoals de hele wereld ze het liefst gehoord had: een beetje a la Aerodynamic. En na 4 minuten komen er zowaar nog schurende synths bij, zoals we die kennen uit de beginjaren van Daft Punk (zelfs Rollin' & Scratchin', hun beste nummer, schiet door mijn hoofd). Een hele plaat vol met dit soort nummers en het internet was vanavond waarschijnlijk massaal klaargekomen, nu blijft het bij één nummer. 4,5*

Conclusie:
Een paar knallers en verder veelal rustige melodieuze, mierzoete downtempo. Degene die zei dat dit album richting Something About Us en Veridis Quo van Daft Punk ging, had gelijk. Tot aan het slotnummer dacht ik dat de Daft Punk waarin ik in 1997 voor viel afgeschreven was en ik deze cd beter aan mijn moeder dan aan mezelf cadeau kon doen, maar dat valt gelukkig mee. Bij de meeste downtempo-tracks zal de toekomst verder wel uitwijzen of het kunst of kitsch wordt.

Top 5:
1. Motherboard
2. Contact
3. The Game of Love
4. Get Lucky
5. Instant Crush

Op itunes is het album volledig en legaal te luisteren, de slechte leak is niet de moeite waard om te downloaden.

De itunes stream is wel niet in België beschikbaar.

Je kan je settings gemakkelijk aanpassen hoor. Gewoon onderaan op de homepage.

Werkt nog altijd niet, kan dit zijn omdat ik geen Apple ID heb?

EDIT: nu werkt het opeens wel. Bedankt voor de tip Niels!