Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Mijn eerste indruk van Random Access Memories.

Wat keek ik naar dit album uit, en wat was ik vreselijk benieuwd naar Random Access Memories. Toen dit album eerder op de avond lekte sprong ik dan ook een gat in de lucht, het heeft mij lang genoeg geduurd en al het gedoe eromheen maakte het wachten echt ondragelijk.

Ik kan zeggen dat Daft Punk me niet teleurgesteld heeft, sterker nog: de torenhoge verwachtingen zijn ingelost, en misschien zelfs overtroffen. De eerste single Get Lucky vond ik al erg sterk en heb ik helemaal plat gedraaid. De langere versie op het album is zelfs nog een stuk sterker dan de single versie die voorafging aan dit album.

De eerste luisterbeurt is mij dus heel erg goed bevallen, het album ging redelijk sterk van start, al werd de vaart er even uitgehaald door het praatstuk in Giorgio By Moroder. Gelukkig loopt het nummer toch geweldig sterk af, dit lange nummer heeft wellicht nog wat tijd nodig om te groeien. Het wat meer ingetogen Within zorgt voor een mooi rustpuntje in het begin van het album, dit nummer past perfect tussen het wat snellere werk. Ieder nummer is eigenlijk van hetzelfde, torenhoge niveau en er is dan ook weinig aan te merken op het album en of Daft Punk. Toch zijn er voor mij wel enkele favorieten: De single Get Lucky, dit nummer komt met de langere intro en outro nóg beter uit de verf dan op de single versie. Get Lucky gaat het erg goed doen deze zomer, dat kan niet missen! Maar het echte hoogtepunt is toch wel de afsluiter, Contact. Dit nummer is zo compleet gestoord, en zo vreselijk gaaf dat ik niet anders kan dan meedoen. Wat een prachtige afsluiter van een geweldig album!

Ja, ik ben heel erg tevreden over dit album. Ik was nog een tijdje behoorlijk bang dat dit album tegen zou gaan vallen, maar dit was het wachten zeker waard. Random Access Memories gaat hoog eindigen in mijn jaarlijst, dat is zeker.

Weer dezelfde tegenslag als bij Human After All (heb ik zelfs nooit uitgeluisterd gekregen) en Discovery (2*). Ook hier staan er weer enkele uiterst aangename oorwurmen op (Get Lucky vind ik vrij geweldig), en voor de rest veel te lang uitgesponnen ideeën waar feitelijk niets mee gedaan wordt. Dieptepunt voor mij is "Doin' it right", wat een rotnummer is dat zeg. Ik zit ergens tussen de 2* en 2,5*, maar omdat zelfs de goeie nummers de helft korter hadden gekund ga ik voor de lagere score.

Daft Punk maakt op dit Random Acces Memories gebruik van allerlei muzikale invloeden, die mede de basis legden voor de Dance scene. Ze stoppen geluiden uit de jazz, funk, soul, disco en elektronica in de mixer, wat een heerlijke dance plaat oplevert met ook een toepasselijke titel: Random Access Memories. Random wordt er over de hele plaat gebruik gemaakt van al deze muzikale 'Memories'. (Giovanni) Giorgio By Moroder is wel het voorbeeld van deze plaat waar de 'Memories' werkelijk letterlijk - in woord en muziek - gebruikt worden. Het levert fraaie dance muziek op. Hier zijn trouwens ook prachtige klassieke violen te horen, naast een stukje 'scratchen' en een gitaarsolo.

Over Within: wie kan die fraaie jazzy piano nou niet mooi vinden? Hoe lekker kan een nummer lopen? Luister naar Instant Crush, een echt lekker Daft Punk nummer.
Op Lose Yourself To Dance neemt juist eerst funk het voortouw. Het gitaartje (Kiss) en de hoge stem doen aan Prince denken. Net zo'n heerlijk funky dansnummer is Get Lucky, met weer die funky gitaar van Nile Rodgers van Chic als basis. Ook Nile Rodgers heeft eind jaren '70 en in de jaren '80 meegewerkt aan heel wat goede dance of dit zelf gemaakt, en ook zijn Memories krijgen dus Access op dit album van Daft Punk.
Hierna volgen Beyond en Motherboard, prima electronische nummers meer vergelijkbaar met eerder werk van Daft Punk. Daarna echter een wat vreemde eend in de bijt met Fragments of Time, wat eerder een popliedje is in de stijl van Steely Dan. Afsluiter Contact heeft echter een lekker tempo, goeie beats en een fraaie sound.

De heren van Daft Punk serveren ons zo op Random Access Memories een heerlijke cocktail van stijlen uit de Dance geschiedenis, met hun eigen typische electronica sound als basis. Geniet ervan!

Mijn eerste luisterbeurt zit er net op, beetje gemengde gevoelens erover. Daft Punk heeft tot nu toe altijd een andere sound op elk album gehad en dat is met dit album ook niets anders, alleen blijft het soms net teveel gehangen in de funky disco sound. Plus het is wel een erg lange zit geworden, ik had veel compacter gehad en dat het zo beter te behappen was. Dit is toch wel iets teveel van het goede.

Desondanks luistert het op sommige nummers na wel aardig weg en het wordt uitstekend afgesloten met Contact.

Kleine 3,5 sterren.

Zeldzaam slecht... Dat dit van de hand van Daft Punk is, is ronduit schokkend. De hypemachine van Columbia Records verdiend een standbeeld, maar voor de rest is het zo'n belachelijke verzameling niemandalletjes dat het pijn doet. Ik denk nog steeds dat dit een grap is en dat de release van 21 mei de échte Random Access Memories is. Kan niet anders

Tja, wat nog te zeggen.. Daft Punk heeft zichzelf opnieuw uitgevonden, dit is waarschijnlijk de plaat die ze altijd al willen maken. Ze hebben mij er in ieder geval sterk mee verrast. Even een snelle track-2-track review:

De opener Give Life Back To Music zet de toon in ieder geval al goed neer. Lekkere prog-rock opening met daarna die chille funk van Nile Rodgers. De vocoders zorgen voor een lekker ritme, maar het meest geniale is de lekkere gitaar riff van Nile in het tussenstuk, wellicht al het beste wat hij op dit album heeft gespeeld. The Game of Love is heerlijk melancholisch, instrumentaal fantastisch gecomponeerd en die vocoders zijn pure sex Dan op naar Giorgio by Moroder, wellicht één van de beste tracks op het album. Het is ode aan Giorgio en de synthesizer, een ultiem eerbetoon aan de muziek die Daft Punk heeft gemaakt wie ze nu zijn. Heerlijke opbouw in deze track, dat verschillende genres met elkaar vermengt. Within volgt: het pianospel is krachtig en heeft een mooie melodie. De vocoders zijn hier ook weer lekker, maar het nummer is eigenlijk wat te kort om echt uit te springen. Hierdoor is de structuur vrij plat en valt er weinig te ontdekken. Wellicht de minste track, maar nog steeds wel genietbaar. Dit wordt doorgezet met Instant Crush, een vrij eenvoudige plaat met toch een fijn couplet.

Dan wordt er plaats gemaakt voor een fantastisch funky nummer: Lose Yourself To Dance. Ik hoop zo hard dat dit de volgende single wordt, deze track heeft zoveel goeds. Dat rifje is weer geweldig en zorgt voor een heerlijke flow samen met de harde handclaps. De stem van Pharrell doet mij bij vlagen wat aan Curtis Mayfield denken en dat is een zegen voor de plaat. De vocoders maken het vervolgens helemaal af. Ik krijg echt geen genoeg van deze Touch is groots. Episch. En bizar. Van de psychedelische intro tot het zangkoor, dit is musical odessy van formaat. Ook die heerlijk doorgeleefde stem van Paul Williams past er helemaal bij. Get Lucky kenden we al: funky, gladjes, helemaal goed. Moge duidelijk zijn dat dit de radio edit overbodig maakt. Beyond: tevens een mooie melodie, ook hier weer de vocoders die het afmaken. Ook Motherboard is waanzinning: het begin doet mij denken aan een Autechre-light, waar het laatste stuk aan Boards of Canada doet denken. En als ik die twee noem, weet je dat het goed zit.

Fragments of Time - beetje de country plaat - is vooral erg goed op het eindstuk, dat wat doet denken aan de gitaar van Digital Love. Doin' it Right is ook een grote favoriet, de track met de beste vocoders wat mij betreft. Erg simpel, maar het samenvallen met de stem van Panda Bear klinkt gewoon erg goed. Volgens mij ook de enige track met een drum machine. Contact doet denken aan het oude Daft Punk werk, een Rock 'n Roll/Rollin' & Scratchin' vibe wordt neergezet. Heerlijk waanzinnig stuk waar alle remmen los gaan, zoals we dat van Daft Punk gewend zijn.

Tja, ik kon geen slechte track vinden op dit album. Het is een fantastische trip en een complete ervaring. Ben een groot Daft Punk fan, maar voor nu denk ik dat dit hun beste werk is. 5*

Een leuke plaat om eens per jaar op te zetten, heeft wel een lekkere 'feel'. Leuk die ode aan Giorgio, maar eigenlijk vind ik alleen Fragments of Time boven de rest uit stijgen.

Zoals velen heb ik een beetje gemengde gevoelens hierbij. Máár, hoewel ik Homework en Discovery heel regelmatig draai, heb ik ook daarmee soms wel eens wat gemengde gevoelens (ik kan echt niet de enige zijn die bepaalde nummers skipt; High Fidelity, Burnin', Crescendolls, Nightvision.. Allemaal een beetje mwoah wat mij betreft.)...

Goed, de nieuwe plaat. In het kort, wat ik er erg lekker aan vind is de geweldige productie en instrumentatie; het voelt echt als echte, warme muziek, met deuntjes die in je kop blijven zitten, soms wel twee tegelijk, heel veel melodie en harmonie die goed zijn ingespeeld. Verder worden de thema's menselijkheid (en de relatie tot technologie), muziek en liefde op verschillende niveaus uitgewerkt, met meer aandacht en perspectieven dan op hun eerdere platen.

Is het jullie bv. opgevallen dat de harmoniën vrijwel overal een melancholische ondertoon hebben, zelfs tijdens de meest lichtvoetige discolicks is er een soort tja, melancholische, volwassen, ingetogen harmonie, een soort 'maar'; de toonsoort is dan ook vaak A. De dansummertjes op de plaat gaan vaak over een langdurig verlangen, herinneringen en zelfs vermoeidheid; 'give life back to music', 'get lucky', 'lose yourself to dance'; echt een mix van verschillende muzikale ideeën en thema's die ik niet zo goed uitgewerkt had verwacht van DP.

Het bandje 'Escort' maakte vorig jaar ook een disco throwback plaat, lang niet zo gevariëerd als deze, en zij vertelden in interviews dat ze zich er flink op hadden verkeken hoe moeilijk het was om goeie, oldskool disco te maken; Daft Punk lijkt het hier echter moeiteloos uit hun mouw te schudden. Want hoe lekker is die gitaarsolo op Instant Crush, en al die onverwachte momenten in Touch, en die grappig in elkaar gevlochten melodiën in Lose Yourself to Dance. De vocoder is ook zelden puur een gimmick, misschien op Get Lucky en Beyond, maar verder wordt hij opvallend muzikaal ingezet en klinkt hij warmer dan ik het ooit elders heb gehoord.

MAAR, ik vind persoonlijk de tweede helft van de plaat een nogal slappe repetitie van de eerste helft. Motherboard doet me zelfs aan Weather Report denken, wat van mij absoluut geen compliment is. Geen van de nummers hier maken verder dezelfde diepe indruk als de nummers op de eerste helft, maar misschien dat de tweede helft nog een beetje moet groeien.

Ik geef 'm 4 sterren, omdat het lang geleden is dat ik met zoveel GENOT naar een plaat heb geluisterd als de eerste helft van Random Access Memories. Daarna wordt het minder, maar als ik 'm 3.5 sterren zou geven, zou hij toch in een klasse komen waar ik 'm eigenlijk niet hebben wil, gezien de katharsis en, jaaa, die TRANSCENDENTIE van die eerste helft.

Nu is het ook wel zo dat als je niet van funk, disco, soul etc. houdt, en ook niks hebt met zoetige electronische liefdesliedjes (Air), dat dit dan wel een vrij afschuwelijke plaat voor je moet zijn. Aan die Daft Punk fans wil ik m'n oprechte medeleven uiten; jammer voor jullie jongens, doodzonde.

Individualisme is het woord waarmee de hedendaagse Westerse cultuur misschien wel het best mee beschreven kan worden. Mensen willen hun eigen ding doen en daarbij staan anderen meestal in de weg. De mensen die we niet in de weg vinden staan, maar ons juist lijken te helpen met dat ‘ding’ dat we zo graag willen doen, noemen we dan geliefden, vrienden of familie – die je overigens gedwongen moet helpen je ‘ding’ te doen. Al dat individualistische geklooi is natuurlijk erg handig, daar het mogelijkheden biedt voor passies, genot en misschien zelfs geluk? De vraag is of dat wel zo is. Het massale afzweren van religie werd een massaal afzweren van eenheid en we werden een mierenhoop, een stel krioelende beestjes die allemaal hun eigen pad gingen en elkaar daarbij zo hier en daar nodig hebben. We geloven massaal niet meer in een hogere, verbindende macht tussen ons allen, maar laat het nu net zijn dat die hogere macht zich op aarde heeft gevestigd…

En wel in de vorm van Daft Punk. De twee robots zweven al zo’n anderhalf decennium rond in ons universum en aan de beelden bij Discovery te zien bezoeken ze af en toe de aarde om het aardse leven te ontdekken, de liefde te vinden, de problemen te zien, überhaupt te begrijpen wat er gaande is. Maar uiteindelijk vlogen ze telkens weer terug, vaak met meer vragen dan antwoorden.

Maar de robots zijn gegroeid. Pharrell Williams heeft ze gezien, met ze gesproken, en hij zegt dat ze dankbare robots zijn. Robots die het leven op aarde niet voor lief nemen, maar die de mogelijkheden op deze wereld bekijken, beoordelen en omhelzen. De robots zijn tot een conclusie gekomen, een conclusie die haast is uitgegroeid tot een ideologie. De robots zien de verbrokkeling van de mensheid, het uiteenvallen van de band die mensen met elkaar hadden, of misschien konden de robots de band zien die de mensen kunnen hebben en eventueel zelfs zouden móeten hebben. De robots zijn het als hun taak gaan zien om de mensheid in het ultieme te binden, door hetgeen dat mensen ultiem bindt: muziek. En de robots kunnen muziek maken zoals alleen robots die kunnen maken, de ultieme liefdesverbinding door de ultieme vorm van muziek. Maar dat zou de mensheid niet kunnen begrijpen, nog niet althans. Dit komt mede doordat muziek over het algemeen en al helemaal de ultieme muziekvorm boven al het aardse staan. De muziek die het dichtst in de buurt komt van de verbindingsmuziek ligt in een mix tussen de soul, funk, disco en jazz, maar wel met de robotstem, zodat de ultieme muzikale vorm toch tot uiting komt. Het is een stap vooruit naar het einddoel van de robots, het einddoel van verbinding van de mensheid door muziek en die verbinding heet liefde.

Want het lijkt natuurlijk zo te zijn dat robots gevoelloos zijn, ze zijn immers geen personen van vlees en bloed, maar objecten van metaal, draadjes en chips. Maar we hebben te maken met intelligentie robots, een intelligentie die wellicht wel zo doordringt in de robotische lichamen van de twee, dat het in de buurt lijkt te komen van emotie, of in ieder geval besef van dat wat de grootste en meest bepalende emotie zou moeten zijn: liefde. Liefde voor haar, voor hem, voor jou, voor mij, voor de wereld, de natuur, liefde voor de muziek. Muziek en liefde staan in de ideologie en levenstaak van de robots boven al het aardse en daar moeten we mee in contact staan.

Ja, de robots hebben de liefde ontdekt en programmeerden zichzelf vervolgens om de aarde met hun liefde te overspoelen. En telkens als ik Random Access Memories luister, voelt het alsof de robots die satijnen deken van liefde over me heen gooien, langzaam, met souplesse, waardoor er een zachte vorm van extase ontstaat.

De robots hebben in hun terugkeer naar de aarde een samenhangend en verbindend album gemaakt, een album niet alleen voor alle mensen, maar een album voor de mensheid. En de robots zijn geland, merken we in Contact. De shuttle komt met grote snelheid op de aarde af. Het moment is daar, het moment van verlossing, de taak van de robots kan eindelijk daadwerkelijk van start gaan. Als het open veld nadert, kijken de robots elkaar nog even in hun ogen, lcd-schermen of wat het ook moge zijn aan en knikken deterministisch naar elkaar. Dit is hoe het moet zijn en hun taak gaat volbracht worden, omdat het zo moet zijn. Omdat het zo zou moeten zijn. De wind suist in oorverdovend gepiep langs de shuttle, tot de impact… Een moment van twijfel… Uitstekende draadjes, flikkerende vonkjes… En dan het pneumatische geluid van de shuttle-deuren die zich openen. De robots zijn geland, klaar om hun ideologische taak te volbrengen…

En Random Access Memories is nog maar het begin.

Love is the answer of all

Eerst en vooral: De mannen doen gewoon waar ze goesting in hebben! Geen geweldige all-timer hits meer zoals One More Time of Technologic of Rollin' & Scratching of Aerodynamic of ga zo maar door.

Sinds Tron hebben ze de smaak van echte muziekinstrumenten te pakken. De sound is verschoven naar een moderne interpretatie van Funk en dance die zo zou gepast hebben op Flash FM van Vice City.

Ik moet toegeven: Het was echt wel even wennen. De single was wel leuk maar niet meer dan dat. Het album was de eerste malen echt wel vrij saai en de nummers gingen vaak te lang door. Allemaal zwaar kut voor het meest gehypte album van het jaar.

Het album start met een van van de sterkste nummers van het album, meteen gevolgd door het voor mij met voorsprong zwakste nummer die mij de eerste malen gewoon de plaat deed stoppen.

Gorgio by Moroder is dan weer het grote voorbeeld dat Daft Punk helemaal anders is gaan werken. Ze hebben de status bereikt dat ze met gemak aan al hun idolen kunnen vragen om mee te werken aan hun nieuw album. Niet veel artiesten die dit kunnen zeggen.
Juist wanneer die melodie me begint te irriteren, begint er een strijkorkest en volgt er een ontploffing met solo's voor bass, drum en gitaar. Nooit gedacht dat ze dit gingen doen.

Within is dan weer een heel rustig, beetje melancholisch nummer. Samen met Instant Crush is het een minder nummer van het album dat vrij snel begint te vervelen.

Loose Yourself to Dance. Duidelijker kan een titel niet zijn. Bij de eerste noot wil ik al meteen oldschool dancemoves bovenhalen, meeklappen, en natuurlijk meezingen op de nogal kitscherige zang(maar hey, het werkt) . De meerwaarde van Williams en Rodgers vind ik hier een heel stuk beter dan op de eerste single.

Touch is dan weer zo'n nummer waar ze hun opgelopen soundtrack-kwaliteiten ten toon spreiden. Leuk nummer dat mooi openbloeit. Enkel de intro duurt gewoon te lang. Ook op Beyond hebben ze hun muzikanten van Tron terug aan het werk gezet. Echt leuk hoe ze die nieuwe invloeden combineren met hun originele sound.

Motherboard klinkt wat jazzy, vooral door die drum en klarinet (of wat het ook moge zijn). Leuk nummer, duurt wel alweer een stuk te lang om volledig te kunnen boeien.

Fragments of Time is misschien wel het beste voorbeeld van hun nieuwe sound. Doet me weer meteen verlangen naar de zomer

Doin' it Right vind ik een onnodig nummer. Voor mijn part hadden ze die gewoon mogen schrappen.

Contact is een heerlijke, uptempo nummer. Strakke drum, leuke melodie. Zal het zeker wel goed doen live.

Conclusie: Nee, zeker niet beter dan de vorige albums. Maar ze hebben me totaal verrast met hun nieuwe sound. Het album is zeker wel een groeiertje. Voorlopig dus een 3.5*

Daft Punk is Alive!

En nu nog hopen dat ze godverdomme nog eens gaan touren.

De hype kan me niets schelen de kritieken van anderen ook niet. Er zullen maar zat mensen zijn die mij voor gek verklaren en niet door deze lofzang heen zullen komen maar het maakt niets uit. Ik heb deze plaat nu twee dagen in bezit en vrijwel contant geluisterd. Ik stop steeds waar ik mee bezig ben om terug te gaan zitten en luisteren. Het is geen ultieme dansplaat ook al staan er een aantal goede dansbare nummers op, het is een plaat waar ik naar wil luisteren, niet hier en daar een nummertje, nee het hele album, geen onderbreking, geen nummertjes skippen om sneller naar mij favorieten te kunnen, het hele verhaal in één keer. De emotie neemt regelmatig de overhand, van euforie naar melancholie en nostalgie, het wisselt elkaar in rap tempo af. Van feeëriek naar angstaanjagend van een brede smile naar prikkende ogen. Ik wentel me gelukkig rond in het geheel en raak een dik uur lang even van de wereld. Het is voornamelijk over the top maar op punten ook ingetogen, ik geloof dat dit voor velen een album is om van te houden of te haten. Ik ben een groot liefhebber van Daft Punk, vanaf het moment dat ik als twaalfjarig meisje Homework in bezit kreeg, maar dit had ik niet zien aankomen.
Bij de eerste keer luisteren was ik direct gelukkig en viel ik als een blok voor Motherboard en Contact welke persoonlijke favorieten zijn geworden. Giorgio by Moroder is daar inmiddels bij gekomen. Toch denk ik er met geen haar aan mijn hoofd aan om ook maar één nummer over te slaan, want ik ben van allen gaan houden.

Ik geloof niet dat ik ooit zo gelukkig ben geworden van muziek. Ik voel me als een klein meisje dat voor het eerst in het sprookjesbos rondloopt, gelovend in de magie en betoverd door het geheel. Wellicht dat ik over een aantal jaar de barstjes in de lak zal gaan zien en de magie afneemt, maar ik heb de wens niet om volwassen te worden en de magie te laten verbreken. Mocht het dan toch ooit zover komen dan hoop ik dat ik tegen die tijd op zijn minst vervult zal zijn van nostalgie en langs de imperfecties kan kijken die ik nu simpelweg niet kan zien.

Random Access Memoires

8 jaar. Zoveel tijd zit er tussen hun vorige plaat: Human After All.
In de tussentijd produceerde Daft Punk nog de Soundtrack voor de film: Tron: Legacy.
Nu na de grootste hype en marketing die ik al voor een plaat heb gezien keren de robots terug. In volle glorie en met meer gevoel en muzikaliteit dan ooit!

Muzikaliteit zeker, want de PC's & Drumcomputers zijn vervangen door echte instrumenten. Dit geeft Random Access Memoires een realistische sound en tevens is het bij mijn weten de enige electronic plaat (voor hoe ver je dit nog electronic kunt noemen natuurlijk) met alleen echte instrumenten.

Random Access Memoires swingt, ontroert, verbaast, ... Het is haast een rollercoaster van emoties en geluiden. Het ene moment sta je nog te dansen op de prachtige Disco riffjes van Nile Rodgers met prachtige begeleiding van bass en vocoders op Give Life Back To Music en het andere moment moet ik mijn tranen in bedwang houden op het melancholische The Game Of Love.

En vreemd genoeg voelt de plaat aan als één mooi, compleet geheel. Warin de herinneringen en odes aan vroeger vol van staan. Toch is dit alles behalve een plaat die vol van de Disco & Funk invloeden zit. Soms gaan de robots de futuristische kant op met: Contact en Motherboard bijvoorbeeld.

Een groeier is dit ook zeker, nummers zoals: Lose Yourself To Dance & Doin' It Right die ik eerst minder vond vind ik nu echt geweldig. Lose Yourself To Dance is een soort van kopie van Get Lucky, vergelijkbare songstructuur, zelfde gastartiesten, ... Maar swingt weer geweldig, Nile speelt mee op 3 tracks en op alle 3 schudt hij nostalgische en vooral schitterende disco riffjes uit zijn gitaar.
De gladheid van Pharrel's zang is altijd wat wennen maar eens ik het gewoon werd is het gewoon genieten en meezingen geblazen.

Doin' It Right is de enige track waar er wel nog eens een drumcomputer wordt gebruikt en maar goed ook want hij past er gewoon erg goed bij. Sterke vocoders ook en de zang van Panda Bear is geweldig!


Wat Random Songs bespreken

Instant Crush, echt een nummer waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Enorm knappe instrumentatie en dat moment waarop dat refrein start is gewoon goddelijk! Ik denk dat wanneer ik dit op de trein zou horen via m'n headset ik nog zou meezingen voor de hele trein!
Geweldige gitaarsolo ook!

Touch, de love it or hate it song van Daft Punk. Zoals jullie waarschijnlijk al kunnen raden hoor ik bij de love it groep. Kitsch op z'n hoogtepunt. Een nummer dat voelt als een kijk in het hoofd van Paul Williams. Hij zingt voor z'n leeftijd nog erg goed, je voelt gewoon dat die man al heel wat heeft meegemaakt.

Het nummer start met een futuristische sound waarin Paul William de titel blijft herhalen, zijn stem wordt menselijker per keer dat hij het zegt. En het nummer verandert in een aangrijpend pianonummer. Later komen er nog schitterende blazers bij en ook nog een koor onder de vocoders gezet en ook de robots zingen weer mee met het aangrijpende: "If Love Is The Answer You're Home. Hold On"

Giorgio By Moroder een nummer dat begeleid wordt in het begin door Giorgio die het verloop van z'n carriere verteld. Later neemt het nummer een wending met een geweldige synth melodie, vanaf dan begint het nummer op te bouwen naar een schitterende climax!

Within, voor mij absoluut mijn favoriet! Het start met dat prachtige pianospel waarin de akkoorden langzaam lijken af te brokkelen en uitmonden in de prachtige hoofdmelodie.
Chilly begint de zingen en ik krijg spontaan kippenvel. Nooit gedacht dat vocoders zo melancholisch en gevoelig konden klinken. Het refrein is voor mij absolute perfectie en het beste in mijn ogen wat Daft Punk al heeft gemaakt.

Contact de gedroomde afsluiter. Start met een sterke intro met een sample uit de film: Apollo 14. De synthesizer klinkt fantastisch en ook de melodie klinkt groots en sterk! De climax had volgens mij niemand zien aankomen, het mondt uit in ruis en geluidseffecten die een slechte afloop van het verhaal kunnen betekenen. Ben ik nog iedere keer vanonder de indruk.

Kortom: Random Access Memoires is voor mij het beste wat Daft Punk al heeft gemaakt. Alle 13 nummers zijn gewoon prachtig, en favorieten kiezen is vrijwel onmogelijk. Ik hoop echt dat dit gemiddelde nog flink wat gaat groeien want deze verdient in mijn ogen veel meer!

De eerste keer dat ik hem opzette, heb ik hem vlot weer afgezet. Dit soort mellow gedoe had ik geen zin in. Misschien een kwestie van stemming, dacht ik, en ik had het goed.

Mijn volgende luisterbeurten van Random Access Memories zijn namelijk meer dan lonend geweest. Het is totaal niet het Daft Punk dat ik gewend ben, maar ik vond de vorige studioalbums toch eigenlijk niks. Alles kwam beter tot zijn recht op de dansvloer, in een mix. Geen van de vorige DP-albums kreeg van mij hoger dan een 3,5*, behalve Alive 2007.

RAM is anders. De songs zijn echt tegen de perfectie aan geproduceerd. Laag volume, hoog volume, het klinkt allemaal fantastisch. En qua songs heb ik tot nu toe nog geen last van verveling. Er is erg veel te ontdekken binnen de nummers, ze lopen letterlijk over van de geweldige subtiliteiten die niet bij de eerste luisterbeurt opvallen. En, zoals hier al eerder werd opgemerkt, het licht melancholische toontje dat overal onder de oppervlakte zit.

Over het gehele album is er tevens genoeg afwisseling. Tevens kan het album prima halverwege aan- of afgezet worden, het onderbreekt de flow niet per se. Met een plaat van bijna 80 minuten is dat misschien wel zo gezond. Dat betekent niet dat ik niet van begin tot eind kan genieten van deze, zacht uitgedrukt, verrassende plaat. Ik vind Pharrell Williams voor het eerst sinds Fly Or Die weer eens een beetje te pruimen...

Dan toch gezwicht. Om deze een paar luisterbeurten te geven. Nochtans spreken zowel de huidige single Get Lucky als de oudere nummers me niet per se aan. Toffe radiohits, maar al snel over hun hoogtepunt heen door -wat ik enkel kan bestempelen als- een bepaalde inhoudelijke leegte. Maar Random Access Memories klinkt niet leeg. Er is nagedacht, over de flow, de opbouw, het instrumentgebruik, de gasten, de referenties, gewoon: de algehele invulling van een schijf die 80 minuten aankan. Het past. Is het niet de muziek zelf, dan maakt het totaalplaatje de rit de moeite wel waard.

Want de muziek zelf... Disco/funk/soul is het combogenre dat het vaakst wordt aangehaald, en de belangrijkste reden voor mijn zwichten. Om te luisteren. Maar Random Access Memories klinkt niet zo. Of wel, maar dan kan evengoed en even vaak een combogenre als dance/pop/rock aangehaald worden. Daar worden de baslijnen ook niet minder prominent van. Voornamelijk het gebrek aan pit en de soms wel heel softe uitwerking -akkoord, op zich niks genregebonden- zijn toch geen associaties die je bij een goeie discoplaat wil maken? Het heeft dan ook meer weg van de dweperige pop uit dezelfde periode, die misschien wel de inslag kreeg maar niet de ziel had van het echte spul.

Het gaat natuurlijk niet om genres, hooguit een beetje om waar genres voor staan. En dan vinkt Random Access Memories weleens de foute kenmerken aan; als het emo-gehalte weer even te hoog wordt, of de overdachte uitwerking wat plastiek gaat aanvoelen. Daar valt geen lekker prominente baslijn tegenin te brengen. Nummers gaan vaak de gepaste beladenheid voorbij. Niet altijd, zoals in het stuwend eervolle Giorgio by Moroder of het gedoseerd luchtige Fragments of Time, en zo kent de plaat absoluut enkele muzikale klassemomenten. Verdomme, dan toch gezwicht. Aan de hype, voor Daft Punk niet helemaal.

Aangenaam maar wat mij betreft iets te gezapig en ingetogen album. Veel sfeer en een lekker retro geluid, dat wel. Beste track vind ik het lange Giorgio By Moroder, maar ook opener Give Life back To Music en het funky Get Lucky mogen er zijn. Voor de rest een nogal wisselvallig en sporadisch beetje langdradig geheel.

Tja, de plaat nu best vaak geluisterd, maar toch niet met zoveel plezier als verkondigt werd door de hype. De hype is dan ook totaal averechts bij mij geschoten. Misschien moet ik er ook nog in groeien, maar ik vermoed van niet. Meestal vind ik een album eerst slecht om 'm vervolgens in m'n top 10 te zetten. Dat zijn dan complexe meester platen.

Maar dit album pakte ik meteen vrij makkelijk op, maar groeit te weinig. Gewoon matig, ook niet slecht. Er zit verder zo weinig verrassends in. Ik vind 't voorspelbaar en saai bij vlagen. De ballade achtige nummers vind ik helemaal verschrikkelijk. Love songs met een robot stemmetje werkt bij mij schijnbaar totaal niet. Alleen air is er vooralsnog mee weggekomen

Wel heb ik direct de link gelegd met Air. Ik krijg meteen 't gevoel dat die 2 samen eens wat moeten maken.

Hoogtepunt is voor mij toch Giorgio by Moroder. Dit is verrassend, een beetje maf, maar erg lekker en goed in elkaar gezet. Daarbij krijg ik echt 't gevoel dat er creativiteit in zit. Het enige nr waarbij ik, zoals voorheen wel vaker, 't gevoel kreeg van men die Daft Punk zijn zo geniaal.

Verder vind ik Give life back to music en Lose yourself to dance lekker en kabbelt Get Lucky ook nog steeds lekker door.

The Game of Love - verschrikkelijk saai en voorspelbaar. t funky beatje en gitaartje is lekker, maar die stem verneukt 't compleet imo.

Within - is net Celine dion met een robot stem. Als je denkt dat 't niet erger kan ...

Instant crush - ik herken teveel andere nrs hierin. Saai weer dus.

Touch - nog niet, maar misschien dat ik hier nog in kan groeien.

Beyond - Ja hoor heb je weer 't zelfde idee. Funky ritme met Warren G & Nate Dog Regulate erin verwerkt met wederom dat trieste klote robot stemmetje. Niks nieuws wederom en komt op mij goedkoop over.

Motherboard - Tja ...

Fragments of time - Echt zo pulpy.

Doin it right - zucht, het zal wel persoonlijk zijn maar het doet mij geen fluit.

Contact - redelijk, maar ook weer net te pulpy om er lekker op los te gaan.

Kortom, voor mij het slechtste album wat ze gemaakt hebben. Ik vond Tron dan beter. Allemaal net wat te voorspelbaar met continu 't gevoel dat 't covers zijn van de oude funk / disco platen. Daar zul je dan misschien van moeten houden.

Ik heb me nooit echt verdiept in de albums van Daft Punk, maar ik ken uiteraard de klassiekers.
Het nieuwe album Random Access Memories een aantal keer geluisterd om er een goed oordeel over te kunnen geven. Het album bevat zowel sterkere en zwakkere nummers, en is over het geheel genomen voldoende. Een mooie mix van rustigere funky nummers en de wat stevigere dance met drums. Twijfel nog tussen 3 en 3,5 ster.
Give Life Back to Music - Rustig begin van het album met een funky sound, maar toch over het geheel niet erg sterk.
The Game of Love - Nummer trekt mij niet echt aan, rustig en melodieus maar niet één die je bij blijft.
Giorgio by Moroder - Apart nummer met een verassende opbouw. Wordt naar het eind toe steeds sterker met de toevoeging van de drums en melodieën.
Within - Heerlijke relaxed nummer, een beetje treurig ook. Mooi om de invloed van de piano hier goed in terug te horen.
Instant Crush - Al voorheen genoemd dat de melodie iets weg heeft van "Eye in the Sky" van The Alan Parsons Project. Voor de rest niet echt een opvallend nummer.
Lose Yourself to Dance - Funky sound maar op een gegeven moment treedt het wat te veel in herhaling.
Touch - Deze track doet me niets, ik vind de zang niet echt goed passen bij de rest van het album.
Get Lucky - Natuurlijk de grote single hit van het album. Ook weer een funk/disco nummer die goed wegluisterd.
Beyond - Leuk zo'n soort van Star Trek intro maar geen opvallend nummer.
Motherboard - Bouwt zich langzaam op gedurende het nummer maar komt er niet echt sterk uit.
Fragments of Time - Het 80's gevoel krijg je bij de plaat, echt een popplaat maar wat zwak in de uitwerking en tekst.
Doin' It Right - Begint goed met een sterke beat, maar blijft de gehele track een beetje rond hetzelfde niveau hangen.
Contact - Wat een geweldige afsluiter van het album, zeer sterk in opbouw en gebruik van goede mixtechnieken. Als de drums erbij komen wordt de track steeds sterker naar het einde toe.

Ondanks dat ik Random Access Memories enkele weken terug een leuke plaat vond, moet ik toch concluderen dat er eigenlijk nog weinig sprake is van een dergelijk gedachte nu ik deze plaat meerdere keren heb beluisterd. Deze plaat blijft nog altijd de beste (reguliere) plaat die ze ooit hebben uitgebracht, maar toch kan ook deze plaat niet ontsnappen aan de wisselvalligheid. De 'trip down memorylane' is in mijn ogen vooral een trip met ups en downs.
Dat heeft vooral te maken met dat ze in mijn oren ietwat hebben overdreven met hun bijna theatrale aanpak op sommige nummers. Ook had ik bij het beluisteren vaker het gevoel dat ze bij het maken van deze plaat niet echt wisten hoe ze hun ideeën het best konden verwerken in de muziek. Dat gevoel werd vooral aangewakkerd doordat ik vond dat sommige gastartiesten hier helemaal niets te zoeken hebben. Dan heb ik het bijvoorbeeld over Paul Williams, Julian Casablancas en Todd Edwards. Ook vroeg ik me vaak af wat voor aandeel sommige gastartiesten zouden hebben gehad, zoals Panda Bear op het fijne Doin' It Right of DJ Falcon op Contact.
Ik vroeg me dat af omdat ik het gewoonweg niet hoorde. Het klonk alsof Daft Punk het allemaal alleen deed en de gastartiesten puur voor de rechten in de credits stopte. Een klein beetje zonde, maar dit valt in het niets als je dit vergelijkt met de grootste zonde en dat is en blijft voor mij Giorgio by Moroder. Dat nummer heeft niet enkel last van dezelfde minpunten als de daarnet opgenoemde 'minpunten', maar tevens een 'net niet' nummer is geworden. Het klinkt een beetje 'overdreven', maar ik vind dat ze oftewel Giorgio Moroder een meer boeiender verhaal zouden moeten hebben gegeven of dat stuk gewoonweg niet zouden gebruiken en de muziek zijn werk laten doen.. Het verpest een beetje het geweldige dat er daarna komt en ik kan er tevens geen touw aanknopen.
De enige die iets bijbrengt en in mijn ogen één van de pluspunten is (en ik dacht nooit dat dit uit mijn mond zou komen) Pharrell Williams. Zijn bijdrage op Lose Yourself to Dance en Get Lucky duwt niet enkel die twee nummers naar een ander level. Het is zowel een verfrissing op deze plaat als in zijn (magere) discografie.

Ik ben eruit.

Een fantastische album wat redelijk zomers aanvoelt maar toch niet altijd is.
In de afgelopen paar weken heb ik tijdens de verschillende luisterbeurten hier en daar telkens weer iets nieuws ontdekt, en dat is toch iets wat ik niet verwacht had.
Voor mij is het een album wat zodra ik eenmaal begonnen ben eigenlijk niet meer te stoppen is.

Touch wil ik toch even apart benoemen, het is namelijk nogal een fascinerend nummer. Bij het begin heb ik namelijk zoiets van 'nee dit word helemaal niks' maar na verloop van tijd begint het steeds meer te boeien. Dit geld overigens voor nog meer nummers.

Persoonlijke favorieten zijn toch wel:
- Giorgio by Moroder ik ben niet bekend met Giorgio maar dit nummer is toch wel heerlijk, vooral de opbouw is lekker gedaan.
- Touch zowel muzikaal als in de tekstueel blijft het een fascinerend nummer.
- Contact het nummer wat samen met Get Lucky mij echt in zomerse sferen brengt. Dit is een fantastische afsluiter, waarin we Daft Punk horen zoals we ze van vroeger kennen.
Ik zie dit nummer weer als een vertrek van Daft Punk waarmee ze afscheid nemen van deze wereld en zich weer terug trekken naar andere plekken, om over een aantal jaar weer terug te komen om te zien als we er al op vooruit zijn gegaan (hopelijk ook weer met een fantastische album .

Al met al is het een album wat mij toch aardig verrast heeft, en wat toch bijzonder hoog eindigt.
Ja dit word voor het eerst dat er niet rock album bij mij in de eindlijst komt te staan, en hoog ook
4,5*

Oh, een nieuw album van Daft Punk? Dat moet ik dan even gemist hebben!
Neen, het was nagenoeg onmogelijk om jezelf niet te verliezen in de campagne die was opgezet rond deze Random Acces Memories.

Net daarom dat ik met gemengde gevoelens naar dit album toe leefde. Ik ook continu het gevoel dat hij ging tegenvallen, omdat iedereen zo hard verwachte dat hij ging knallen.

Maar het is al de heisa meer dan waard! Dit is gewoon een geweldige plaat met stuk voor stuk fantastische nummers. Met sommige nummers had ik in het begin nog wat last (Give Life Back To Music, Within, Touch e.d.) Maar na enkele luisterbeurten ontluiken al deze songs zich tot kleine meesterwerkjes. Instant klassiekers/favorieten zijn:

- Het meesterlijke Giorgio by Moroder, voor mij het beste nummer dat ik van Daft Punk gehoord heb. Het mafste en ontroerende nummer dat ze al geschreven hebben. En bovenal de mooiste ode die de beste man zich kan indenken.

- Het al even fantastische Instant Crush met natuurlijk de geweldige stem van Julian Casablancas (wat heerlijke klinkende naam blijft dat toch ). Een geweldig nummer dat ik elke keer opnieuw wil meezingen maar telkens overstemd word door Julian. Tja, ik leg er mij bij neer

- Get Lucky, dé zomerhit van 2013. Ik was er in eerste instantie niet helemaal weg van maar nu vind ik het een geweldig nummer! Het geweldig gitaarrifje dat maar niet uit je hoofd geraakt. Normaal ben ik niet zo'n fan van Pharrel, maar hij swingt hij toch wel de pan uit!

- Het epische slot van Random Access Memories, het fantastische Contact. Het begint met een sampel van Apollo 14 en vanaf dan is het een langgerekte wervelwind van geluid. De synthesizer klinkt hier werkelijk fantastisch en de melodie is groots! Kippenvel verzekerd.

Random Acces Memories is één langgerekt hoogtepunt zonder een moment van verzwakken. De samenwerkingen met de vele gastartiesten zijn stuk voor stuk knallers. Zoals kobe bryant fan al zei, dit wordt dé zomerplaat van 2013! Hopelijk een hele zomer zon, en een hele zomer Daft Punk!

Nee, dit album heeft mij niet geraakt. Misschien over een aantal jaar, maar de teleurstelling heerst.

Ik wil toch even beginnen met aan te stippen dat er een behoorlijke, bijna absurde hype is geweest rondom deze plaat. 'Get Lucky' kreeg zoveel airplay dat het bijna een soort achtergrondruis is geworden. Het album zelf werd met zoveel goodwill ontvangen overal van Pitchfork tot Musicmeter tot het mainstreampubliek, het ontbrak er nog maar aan dat de paus er zijn zegen over twitterde.

In dat licht lijkt me dat ik, ondanks de bezwaren van sommigen hier tegen die manier van redeneren, mag stellen dat wat er muzikaal wordt geboden bij lange na niet opweegt tegen alle drukte. Sterker nog, ik kan me redelijk vinden in de recensies van Ponty Mython hierboven, en of all people, DJ Tiësto.

De plaat kan mijn aandacht nauwelijks vasthouden, omdat er eigenlijk ook vrijwel niets wordt gecommuniceerd. Met heel veel goede wil kun je in de plaat een soort thematische sfeer herkennen (nostalgie, romantiek), maar dit slaat geheel dood tussen alle leeghoofdige interludes en het zielloze doorkabbelen van de meeste nummers.

Om een organisch geheel te krijgen werd minder gewerkt met computers en meer met 'echte muzikanten'. De keuzes die ze hierbij maken zijn interessant en veelzeggend. Neem supersingle 'Get Lucky'. Geinig dat Nile Rodgers uit de vergetelheid wordt weggerukt, maar in feite zou een beetje sessiegitarist ook deze rol kunnen invullen. Alleen heb je dan geen hip icoon uit de discojaren in je videoclip, natuurlijk.

Deze neiging tot style over content lijkt de keuzes van Daft Punk in hoge mate te bepalen op dit album. Zo ook dat de hulp van Pharrell Williams op twee nummers wordt ingeroepen als, godbetert, gastzanger. Kan iedereen die Pharrell een Groot Zanger vindt zijn vinger opsteken? De man heeft geweldige platen gemaakt, maar wordt hier nauwelijks op zijn kracht gebruikt lijkt me. Hetzelfde kun je zeggen van iemand als Panda Bear, die hier wordt gedegradeerd tot een sloganschreeuwer uit een tweederangs danceact. Giorgio Moroder mag ook nog even het aura van hipheid komen pimpen, niet om zijn productiekunsten te vertonen, maar om een wat incoherente monoloog af te steken.

Intussen zwalkt de halfwarme discomoes vrolijk voorwaarts, onderweg naar nergens.

Het past gek genoeg allemaal wel in de sfeer van, laten we het ronduit zeggen, ongelooflijke cheesiness. Deze plaat biedt een soort muzikale softporno, waar een enkel aardig liedje ('Instant Crush', Fragments Of Time) en een paar momenten dat de muziek de juiste snaar weet te raken (de coda van 'Touch', 'Motherboard') niet kunnen verhullen dat ik blijf zitten met een, eh, lichte frustratie, gedempt door slaperigheid.

Want uiteindelijk is het vooral de langdradigheid die de plaat echt onder de drie sterren drukt. Man, man, man, wat een gezapigheid, wat een eenheidsworst, wat een zzz...

De behelmde mystery boys lijken te denken een meesterwerk uit te kunnen poepen door wat voorspelbare drums te mengen met cheesy synthesizers, hippe gastartiesten en een uitgekiende marketingcampagne. Het voldoet allicht aan een behoefte, aangezien zowel doorgewinterde liefhebbers het lofprijzen, als jonge meisjes het gebruiken om hun heupen op te schudden. Dat op zich is al knap, en betekent dat ik waarschijnlijk iets mis, of ergens niet vatbaar voor ben. De kans is echter erg klein dat ik dit nog vaak ga draaien.

Niet mijn ding.

De hitsingles Get Lucky en Lose Yourself to Dance waren erg goed, dus was ik wel benieuwd naar het volledige album Random Acces Memories. Ik ben best teleurgesteld. Alle liedjes zijn eentonig en lijken té veel op elkaar. Niet erg veel variatie. Er zijn wel nog leuke nummers (Touch), maar het merendeel stond me écht niet aan. Neen. Electro is écht niks voor mij. 1,5*

Een hele tijd geleden had ik dit album al eens beluisterd. Destijds was ik niet onder de indruk: ik vond de tracks te eentonig, en ondanks dat de plaat af en toe leuke deuntjes bevatte vergat ik Random Access Memories al snel weer. Nu, een half jaar later, werd het na het luisteren van Homework en Discovery tijd voor een herkansing. En wat blijkt: deze laatste Daft Punk is toch wel een lekker album.
Get Lucky had even tijd nodig bij mij maar is toch wel echt een fijne hit, en op dit album staat een verzameling catchy songs, die zich, meer dan op de vorige Daft Punk albums, baseren op fijne beats en aanstekelijke ritmes. Iets meer commercialisering dus, maar wel op een fijne manier.
Zo zijn Instant Crush en Fragments of Time heerlijke nummers, die precies het goede gevoel geven.
De beat van track 3 is goed, de tekst erbij leidde wat af. Wat vooral opviel was de diversiteit van de songs. Van filmisch ( Beyond ) tot Need for Speed ( Contact ). Af en toe kwam nog steeds die eentonigheid terug die me minder beviel ( bijv. Lose Yourself to Dance ), maar in tegenstelling tot eerder vind ik het geheel nu wel fijn wegluisteren.
Navenant geef ik dan een ruime 3,5*

Tegelijkertijd een stap terug en een stap voorwaarts: na de robotica van Human after all een terugkeer naar de feestelijke pop-disco-synthi-futuro-toverbal die Discovery heette, maar nu alles nóg groter opgezet en met het heerlijke organische geluid van grotendeels echte instrumenten (funky gitaartjes, slissende drums, warme bas en af en toe zelfs een prachtige steelgitaar!).
        Minpuntje is dat er wat mij betreft wat te veel softpop-achtige ballades op te staan, waardoor de te vaak op niets trekkende teksten (The game of love, Lose yourself to dance, Beyond, Doin' it right) te vaak in het oog vallen; wat meer Harder better faster stronger of Contact of desnoods Lose yourself to dance was wat mij betreft welkom geweest. Maar ik heb dan ook totaal geen affiniteit met jaren-70-disco en –funk, zodat het eigenlijk überhaupt al een wonder is dat ik deze band zo'n warm hart toedraag.

Toch een flauw album dit. Het hoogtepunt is Get Lucky waar de inbreng van Pharrell Williams & Nile Rodgers zeer duidelijk te horen is. En de ode aan Giorgio Moroder. Het klinkt dat Daft Punk zichzelf wat heeft weggecijferd voor andere artiesten. Een echt feestje is het niet. Het klinkt leuk op de achtergrond, maar hier gaan ze (buiten Get Lucky in de hitlijsten) geen potten mee breken.

Lekker luchtig, relaxed, zomers album. Leuk om af en toe eens te horen. Get Lucky is natuurlijk de grote hit en een fijn nummer, maar mijn persoonlijke favoriet is Instant Crush. Ook liedjes zoals Lose Yourself to Dance en Contact mogen er zeker zijn. Helaas zijn er ook een aantal zwakkere nummers, daarom blijft het voor mij bij 3,5 sterren.