Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Saai, afgezaagd, voorspelbaar, knap geproduceerd maar van Daft Punk had ik toch iets meer verwacht. Album is door de muziekpers nogal gehyped, maar het ontgaat mij waarom.

Beats, ritmes.. voor mij synoniemen

Eerste reguliere album na jaren

tiens.

Ik vraag met toch af of veel mensen die deze plaat niet waarderen, dat enkel niet doen omdat ze niet van funk/soul/disco houden.. Ik heb in geen jaren zo'n goeie funk/disco adaptatie gehoord, lijkt me niet 'afgezaagd' dus; toch niet in de zin van 'al veel te vaak gehoord'.

En voorspelbaar, dat lijkt me ook nogal overdreven; het is zeker niet zo dat elk nummer hier een originaliteitsprijs verdient, maar persoonlijk had ik niet kunnen voorspellen dat ze zo'n aantal trage nummers op het album zouden zetten, of zo diep zouden ingaan op de relatie tussen mens en machine, en dan dus niet het lot bezingen van mensen die bang zijn machines te worden, maar van machines die dmv muziek proberen opnieuw mens te worden, dus vanaf de andere kant terugkijken, en dat met die verschillende samenwerkingen. En dan nummers als Giorgio by Moroder, Touch, Motherboard, Fragments of Time; zeker geen typische DP kost, eigenlijk überhaupt geen typische kost voor artiesten die met elke plaat hoog in de hitlijsten staan. Ik vraag me af wat je hier voorspelbaar aan vindt?

Saai, daar kan ik wel inkomen, het is een ingetogen plaat... Moet ik ook niet altijd hebben, en als je niks op hebt met het genre, dan is het helemaal begrijpelijk.



Bemerk ik hier enig sarcasme?

Ach ja, allemaal mensen die het album een keertje geluisterd hebben. Bij deze plaat neem ik dat niet zo serieus.

Het het album een keer of tien gedraaid maar het is wat mij betreft geen groei-album maar een album waar je snel op uitgeluisterd bent. Op een feestje is het een lekkere soundtrack, dat dan weer wel. Daar is verder niks mis mee, niet iedere muziek hoeft diepere lagen te hebben

Tien keer gedraaid, maar nog geen diepere laag ontdekt? Stond het geluid wel aan?

Ik heb me nooit echt verdiept in de albums van Daft Punk, maar ik ken uiteraard de klassiekers.
Het nieuwe album Random Access Memories een aantal keer geluisterd om er een goed oordeel over te kunnen geven. Het album bevat zowel sterkere en zwakkere nummers, en is over het geheel genomen voldoende. Een mooie mix van rustigere funky nummers en de wat stevigere dance met drums. Twijfel nog tussen 3 en 3,5 ster.
Give Life Back to Music - Rustig begin van het album met een funky sound, maar toch over het geheel niet erg sterk.
The Game of Love - Nummer trekt mij niet echt aan, rustig en melodieus maar niet één die je bij blijft.
Giorgio by Moroder - Apart nummer met een verassende opbouw. Wordt naar het eind toe steeds sterker met de toevoeging van de drums en melodieën.
Within - Heerlijke relaxed nummer, een beetje treurig ook. Mooi om de invloed van de piano hier goed in terug te horen.
Instant Crush - Al voorheen genoemd dat de melodie iets weg heeft van "Eye in the Sky" van The Alan Parsons Project. Voor de rest niet echt een opvallend nummer.
Lose Yourself to Dance - Funky sound maar op een gegeven moment treedt het wat te veel in herhaling.
Touch - Deze track doet me niets, ik vind de zang niet echt goed passen bij de rest van het album.
Get Lucky - Natuurlijk de grote single hit van het album. Ook weer een funk/disco nummer die goed wegluisterd.
Beyond - Leuk zo'n soort van Star Trek intro maar geen opvallend nummer.
Motherboard - Bouwt zich langzaam op gedurende het nummer maar komt er niet echt sterk uit.
Fragments of Time - Het 80's gevoel krijg je bij de plaat, echt een popplaat maar wat zwak in de uitwerking en tekst.
Doin' It Right - Begint goed met een sterke beat, maar blijft de gehele track een beetje rond hetzelfde niveau hangen.
Contact - Wat een geweldige afsluiter van het album, zeer sterk in opbouw en gebruik van goede mixtechnieken. Als de drums erbij komen wordt de track steeds sterker naar het einde toe.

Idd wat Herman zegt. Dat je die funk niks vind, begrijpelijk, maar 'm tien keer luisteren en niks horen Ga er eens voor zitten, zoveel nuance overal en juist overal superveel lagen! Behalve in het nummer met Panda Bear XD

Het is natuurlijk typisch aan dit soort muziek dat er continue geluidjes worden toegevoegd en weggehaald. Anders blijft er ook echt geen ene hol over. Laagjes? Ja. Oppervlakkig? Ook.

Het klinkt overigens best wel lekker hoor.

Drie keer geluisterd en ik hoor steeds maar de nieuwe cd van Air.

Het swingt lekker, maar bij mij is het meer achtergrondmuziek dan luistermuziek.
Nile Rodgers verdient een paar stevige pluimen.
Volgend jaar heeft niemand het er meer over. Ik ben bang dat er gewoonweg teveel en te lang aan het album geschaafd is.

Wel een fantastische marketing campagne overigens, petje af voor de mensen die dat bedacht hebben.

Het is zeker niet de beste plaat die ik heb maar eerder vind ik het een grappige productie.

Daftpunk wilt voor Frankrijk internationaal gezien de Rolings Stones, The Beatles, Micheal Jackson, Elvis Presley, en U2 zijn. Nu gaat het de goede kant op en worden zij inderdaad de mega sterren die muzikaal gezien het Franse isolement doorbreken. Maar door de mysterieuze robothelmen kunnen de vrouwen niet bij vlagen flauwvallen en krijsen tijdens life concerten. Werk aan de winkel dus.

Opmerkelijk dat men vandaag zo wegloopt met een plaat die 36 jaar eerder al beter is gemaakt.

Het imago, compleet tot de blitse helmen, hadden ze al overgenomen. De muzikale invloed viel ook jaren terug niet te ontkennen, maar op Random Access Memories worden de referenties wel erg letterlijk. Maar Daft Punks poging om hun meester naar de kroon te steken is bij een poging gebleven.

Hij blijft koning: Mandré.

Verkocht als zogenaamd funkier dan Funkadelic, al zat Mandré ondertussen al aan de volgende stap. Electronic en spaced-out, maar real live, spinde hij zijn discofunk uiteen en aanelkaar. Strak sidderend of verloren zwevend, hier is een Interlude evenveel waard als een Opus-epos. Zijn funk is diepgaand en vol gevoel, zonder daarvoor steeds in labiele / clichématige teksten te moeten vervallen. Geen evidente richting binnen een funky trip, maar Mandré staat in balans. Zijn bassen zetten alles uiteen, zijn synths laten je het nodige voelen. Trefzeker geconstrueerd, openminded opgepakt, met gevoel bespeeld én plaats voor een dikke knipoog. Deze man weet hoe het moet!

Mandré, the original Masked Marauder / Music Man.

Boeiend, die Mandré. Zeker als Larry Levan zijn nummer Solar Flight geweldig vond. Daar ga ik eens achteraan. En dat van die helm, is opmerkelijk.

Edit: Ah, ja: die staat ook op de geweldige verzamelserie Disco Spectrum (3). Ik ken dat nummer.

Ondanks dat ik Random Access Memories enkele weken terug een leuke plaat vond, moet ik toch concluderen dat er eigenlijk nog weinig sprake is van een dergelijk gedachte nu ik deze plaat meerdere keren heb beluisterd. Deze plaat blijft nog altijd de beste (reguliere) plaat die ze ooit hebben uitgebracht, maar toch kan ook deze plaat niet ontsnappen aan de wisselvalligheid. De 'trip down memorylane' is in mijn ogen vooral een trip met ups en downs.
Dat heeft vooral te maken met dat ze in mijn oren ietwat hebben overdreven met hun bijna theatrale aanpak op sommige nummers. Ook had ik bij het beluisteren vaker het gevoel dat ze bij het maken van deze plaat niet echt wisten hoe ze hun ideeën het best konden verwerken in de muziek. Dat gevoel werd vooral aangewakkerd doordat ik vond dat sommige gastartiesten hier helemaal niets te zoeken hebben. Dan heb ik het bijvoorbeeld over Paul Williams, Julian Casablancas en Todd Edwards. Ook vroeg ik me vaak af wat voor aandeel sommige gastartiesten zouden hebben gehad, zoals Panda Bear op het fijne Doin' It Right of DJ Falcon op Contact.
Ik vroeg me dat af omdat ik het gewoonweg niet hoorde. Het klonk alsof Daft Punk het allemaal alleen deed en de gastartiesten puur voor de rechten in de credits stopte. Een klein beetje zonde, maar dit valt in het niets als je dit vergelijkt met de grootste zonde en dat is en blijft voor mij Giorgio by Moroder. Dat nummer heeft niet enkel last van dezelfde minpunten als de daarnet opgenoemde 'minpunten', maar tevens een 'net niet' nummer is geworden. Het klinkt een beetje 'overdreven', maar ik vind dat ze oftewel Giorgio Moroder een meer boeiender verhaal zouden moeten hebben gegeven of dat stuk gewoonweg niet zouden gebruiken en de muziek zijn werk laten doen.. Het verpest een beetje het geweldige dat er daarna komt en ik kan er tevens geen touw aanknopen.
De enige die iets bijbrengt en in mijn ogen één van de pluspunten is (en ik dacht nooit dat dit uit mijn mond zou komen) Pharrell Williams. Zijn bijdrage op Lose Yourself to Dance en Get Lucky duwt niet enkel die twee nummers naar een ander level. Het is zowel een verfrissing op deze plaat als in zijn (magere) discografie.

Het zou inderdaad een stuk interessanter zijn geweest als Daft Punk ook daadwerkelijk met Moroder had samengewerkt, in plaats van alleen zijn stem als intro te gebruiken voor hun uitermate theatrale nummer, dat niet zou misstaan op een Muse album. Maar ik denk eigenlijjk dat het gros van de fans van dit album niet eens weten hoe de muziek van Moroder (en Chic) uberhaupt klinkt...

Ik ben eruit.

Een fantastische album wat redelijk zomers aanvoelt maar toch niet altijd is.
In de afgelopen paar weken heb ik tijdens de verschillende luisterbeurten hier en daar telkens weer iets nieuws ontdekt, en dat is toch iets wat ik niet verwacht had.
Voor mij is het een album wat zodra ik eenmaal begonnen ben eigenlijk niet meer te stoppen is.

Touch wil ik toch even apart benoemen, het is namelijk nogal een fascinerend nummer. Bij het begin heb ik namelijk zoiets van 'nee dit word helemaal niks' maar na verloop van tijd begint het steeds meer te boeien. Dit geld overigens voor nog meer nummers.

Persoonlijke favorieten zijn toch wel:
- Giorgio by Moroder ik ben niet bekend met Giorgio maar dit nummer is toch wel heerlijk, vooral de opbouw is lekker gedaan.
- Touch zowel muzikaal als in de tekstueel blijft het een fascinerend nummer.
- Contact het nummer wat samen met Get Lucky mij echt in zomerse sferen brengt. Dit is een fantastische afsluiter, waarin we Daft Punk horen zoals we ze van vroeger kennen.
Ik zie dit nummer weer als een vertrek van Daft Punk waarmee ze afscheid nemen van deze wereld en zich weer terug trekken naar andere plekken, om over een aantal jaar weer terug te komen om te zien als we er al op vooruit zijn gegaan (hopelijk ook weer met een fantastische album .

Al met al is het een album wat mij toch aardig verrast heeft, en wat toch bijzonder hoog eindigt.
Ja dit word voor het eerst dat er niet rock album bij mij in de eindlijst komt te staan, en hoog ook
4,5*

Ik heb blijkbaar een hele discussie gemist over mijn stem?

Hoezo mag ik niet stemmen? Ik ben fan van Daft Punk maar dit album vind ik echt helemaal niks.

En wie zegt dat ik stem op genres die me niet aanstaan? Daft Punk is gewoon elektronische muziek en dat ligt wél in mijn straatje.

Zeurpieten.

Wat ben je toch heerlijk elitair joh!

Elitair? Het is slechts een constatering aan de hand van de reacties in dit topic. Ik denk namelijk dat de leeftijd van de meeste luisteraars van deze plaat tussen de 15 en 25 ligt en derhalve te jong zijn om de muziek en artiesten te kennen waar Daft Punk zich door heeft laten inspireren.

En waarom moet dat relevant zijn? Dat is elitaire onzin.

Ik heb ook niet het idee dat Ponty Mython ouder is dan 25, wat overigens slechts een constatering is aan de hand van zijn reacties in dit topic.

Ik ben iig wel > 25 en ik snap een beetje waar Ponty heen wil. De 'inspiratiebronnen' zijn herkenbaar en bepaalde dingen (autotune, vocoder etc) zijn eerder gedaan - Air (Sexy Boy) of Superfunk - maar het gaat veel te ver om te durven beweren dat er niet iets aardigs is neergezet. Na > 10 * draaien blijft het album - i.t.t. mijn initiële scepsis - nog redelijk overeind; sterker nog ik zat op 3 - 3,5 en dat zit nog steeds (meer richting 3,5) en dat komt hoofdzakelijk omdat het album gewoon goed gemaakt is en me (nog) niet de keel uithangt.

Het enige vervelend vind ik af en toe de autotune; daartegenover staat dat het album gemaakt met een gevoel voor het culturele (80s) erfgoed

Het punt is natuurlijk dat het totaal niet nodig is om alle inspiraties van Daft Punk te kennen voordat je dit album op een bepaalde waarde mag schatten.

Ja en nee. Een creatieve uiting (album, boek, schilderij) is een autonoom iets dat zonder context een eigen waarde heeft - in die wetenschappelijke traditie ben ik grootgebracht. Daarom heb ik ook een relatieve allergie voor tentoonstellingen waar hele lappen explicatieve tekst hangen; ik laat liever het werk spreken. Al kan (historische) context een zekere meerwaarde hebben.

Muziek ontleent zijn waarde aan emotie (of genot) die zij teweegbrengt. Muzikaal 'citeren' is helemaal niet slecht; het gaat om het eindresultaat en het effect ervan. Voor mij wint het album aan kracht door het respect waarmee elementen uit het verleden worden gehanteerd. En idd ik kan lyrisch worden van de wijze waarop (samples) van synths uit de jaren 80 worden gehanteerd. Dat begrip (en die context, historiciteit) geeft het voor mij een meerwaarde.

Ik word altijd een beetje sceptisch als een album al voor de release op zo'n wide acclaim kan rekenen. Nogmaals draaifrequentie en enjoyabilty doen mij beseffen dat het album beter en liefdevoller is gemaakt dan ik aanvankelijk voor mogelijk hield

Deze muziek is zeker niet verkeerd om naar te luisteren, ware het niet dat het vaak erg saai wordt. Dat is het nadeel bij deze plaat : In de meeste nummers wordt ritme en tekst veelvuldig herhaald zonder variatie. In sommige gevallen is dat juist de magie die een nummer maakt, maar bij nummers als Lose Yourself to Dance en Instant Crush gaat het me meer irriteren.
Get Lucky is een leuke hitsingle, alhoewel ik iets liever naar de Radio-edit luister dan naar de albumversie.
Verdere pluspunten : het mooie pianogebruik bij 'Within' , de intro van Beyond ( helaas doet de rest van het nummer me niks ), het ritme van het nummer met Giorgio Moroder en afsluiter Contact.
Helaas blijft er me weinig bij en zal het waarschijnlijk blijven bij een eenmalige luisterbeurt. 2*

In Utrecht zeggen wij dan: ga toch fietsen!

Het beste nummer van Daft Punk blijft Musique: onvervalste filterhouse van het puurste soort. Al denk ik niet dat de mensen die dit album zo opwaarderen het nummer ooit hebben gehoord. Zo hoor ik ze i.i.g. het liefst. Ik ontken nergens dat dit album niet met liefde is gemaakt; ik kan er alleen niets mee.

De kinderachtige reacties op mij omdat sommigen (west) het niet kunnen verkroppen dat er mensen zijn die niets kunnen met dit soort muzikaal geneuzel neem ik dan ook maar voor lief. Het cijfer wat ik geef is niet gebaseerd op de technische kant, maar juist het gevoel dat het bij mij teweeg brengt.

Mijn reactie heeft niets te maken met het feit dat jij hier niets mee kan, maar in dit geval met het nogal arrogante 'argument' waar jij mee kwam:

"Elitair? Het is slechts een constatering aan de hand van de reacties in dit topic. Ik denk namelijk dat de leeftijd van de meeste luisteraars van deze plaat tussen de 15 en 25 ligt en derhalve te jong zijn om de muziek en artiesten te kennen waar Daft Punk zich door heeft laten inspireren."