Death - Symbolic (1995)

Even wat scheldberichten verwijderd...

Wederom een goed album, zoals we natuurlijk gewend zijn van Death. Toch vind ik dit album wat overschat, ieder zijn eigen mening natuurlijk (die ik ook zeker respecteer) maar ik vind dit album persoonlijk qua niveau gelijk aan Individual Thought Patters, wat natuurlijk ook helemaal geen straf is. Het bevat dan wel o.a. Zero Tolerance en Empty Words.. maar deze wegen voor mij niet op tegen pakweg Flattening of Emotions en Scavenger of Human Sorrow. Zoals ik al zei, gelijkwaardig (maar zeker niet hetzelfde!!) aan Individual Thought Patterns dus ook hier een welverdiende 4 sterren.

Naar mijn mening het beste album van Death, er staat geen enkel nummer op waarvan ik zeg 'mwahh', elk nummer is tot in de kleinste teen een briljante compositie.

Die Chuck was me wel even een briljant figuur zeg, zijn schreeuwerige grunt, zijn uiterst goeie teksten en het ubertechnisch gitaarspel (wat een solo's! ). Daar kan niemand aan tippen.

Beste nummer: wellicht de titeltrack, naar die vele wisselingen van tempo en riffs kan ik wel 100 x achter elkaar luisteren.

Wow, toch wel een hoogtepunt van de jaren '90 deze band, en met name Symbolic. Was nooit een liefhebber van Death Metal toen het zeg maar opkwam zetten, bleef vasthouden aan oude bands en gewoonte, maar nu al krap 7 jaar bezig met een inhaalslag en dit is een subliem staaltje Metal.

Blijft toch telkens weer een zalige death metal bijbel, Symbolic. Medogenloos en snel, melodieus en akoustisch, venijnig of intens, Chuck heeft het er allemaal ingestopt, en hoe.

Een (death) metal mijlpaal van hier tot tokio..!

Persoonlijk voor mij het beste Death-album en sowieso misschien wel het beste death metal-album die ik ken.
Muzikaal overstijgt Death zichzelf hier en is duidelijk te horen wat voor een geweldige songwriter Chuck toch wel niet was.
Het titelnummer is zó goed, dat ik 'm wel de hele dag met de repeat-knop aan zou willen horen, nóg verveeld ie geen moment.
Maar ook de rest van de tracks staan als een huis, met voorname knallers als Zero Tolerance, Empty Words en Crystal Mountain.

dit is niet de death die ik ken van leprosy

jammer

die beviel me wel

dit is een stuk helderder en minder bruut als je het mij vraagt

even wennen

Luister nog eens goed naar de riffs, minder bruut zou ik het niet willen noemen; minder rauw, dat wel. Wat dat betreft kun je misschien beter Human proberen. Dat album is technisch minstens zo hoogstaand als deze, maar zit qua rauwheid ergens tussen deze en Leprosy in.

Sowieso steekt Death qua pure "bruutheid" (lomp ragwerk dus) enigszins bleekjes af tegen bands als Suffocation, Cannibal Corpse of Deicide. Maar met enkel een bruut geluid, maak je natuurlijk nog geen goede plaat.

dat ongepolijste hoor ik liever

op naar human dan

Ik vind deze band gewoon beter dan Cannibalen corpsen. Dit zit allemaal veel beter in elkaar, luistert zelfs heel lekker en makkelijk weg. Ik zou het nog aan mijn moeder druven voorleggen

Dat is inderdaad durven!

De beste plaat en de bruutheid wordt overgenomen door inventieve gitaarpartijen en ervaring, voor de liefhebber van Chuck zijn plaat met Contol Denied - The fragile art of existence, 1999 Nuclear Blast.

Nu ik zelf de nodige stukjes van dit album op gitaar heb gespeeld is mijn bewondering toch groter geworden. Zit toch wel heel erg goed in elkaar en toch ook heel erg origineel.

Dit is het enige album dat ik van de heren heb. Toch vind ik dit behoorlijk lekker klinken. Het is alleen wel een heeeel erg moeilijk album, die mij vooral de eerste luisterbeurten niet kon overthuigen.
Na een paar keer luisteren begint hij toch te groeien, en nu krijg ik bij sommige momenten echt kippenvel op mijn armen!
Dam wat is dit echt een prachtplaat!

Ik ben eigenlijk pas vrij laat Death gaan luisteren en mijn eerste album was Human. Die vond ik niet heel toegankelijk en heb toen snel deze aangeschaft, vanwege de goede recensies. Dit album pakte me vanaf het begin bij de strot. Heerlijk album en in mijn oren ook erg catchy. Ik vind de zang van Chuck op Symbolic ook het best tot zijn recht komen.

Het geluid van deze CD is erg goed, al is het misschien net te clean voor een death metal CD. Ik vind dat Death hier meer een technische metalband met een erg ruige strot is dan een pure death metal band. Maar de bandnaam geeft natuurluijk een ander signaal af. Op deze CD zijn de eerste twee nummers de kopstukken. Binnen het Death materiaal kan deze concurreren met Spiritual Healing, maar Human staat een trede hoger. Human is nl. wat dodelijker.

Erg fijne cd, maar is dit nou death metal? Ik vind het meer op thrash metal lijken, ik vind hem namelijk meer schreeuwen dan grunten en ik dacht dat dat laatste toch wel een nodige voorwaarde was om iets death metal te noemen. Ik krijg erg het idee dat Death omdat het uit Florida en niet uit Californië komt death metal wordt genoemd.

Jullie zijn het waarschijnlijk niet met me eens, maar dat hoor ik dan graag. Ik wil helemaal niet muggenziften, los van het genre is het gewoon een topcd, maar ik vroeg het me slechts af.

De reden waarom Death tot Death Metal gerekend wordt is omdat het samen met Possessed (en nog een handjevol andere bands) als eerste iets als Death Metal zouden hebben gespeeld. Chuck schijnt ook dé man te zijn die de grunt erin heeft geholpen. Want tot aan Human kunnen we toch wel zeggen dat hij echt grunt. Dit is inderdaad meer screamen/schreeuwen. De Death by Metal demo van Death is trouwens het allereerste Death Metal werkje.

Chuck zelf was echter vrij nuchter over het Death Metal verhaal, het deed hem niet zoveel. Hij heeft zelf altijd gezegd dat Death gewoon een metalband is, en zijn moeder heeft beweert dat Chuck Death gewoon tot Heavy Metal zou hebben gerekend en zou lachen om andere benamingen. Maar oke, tot en met Human is het overduidelijk Death Metal. Daarna wordt het een stuk technischer en progressiever. Om het Technical Death Metal te noemen tja.. dan kom je weer in de knup.. Necrophagist is zeer zeker technical death metal en dat is toch een wereld van verschil.

Death is gewoon uniek.

Hee bedankt voor je antwoord. Ik heb eens naar dat debuutalbum geluisterd en ik moet je gelijk geven.

Het bewijs dat dit soort extreme muziek, Deathmetal of niet, meer emoties herbergen dan alleen pure agressie. Om heel kort in de hokjesgeest te duiken, dit is de meest emotionele Deathmetal plaat ooit. Chuck Schuldiner was tekstueel mijlen verderop dan zijn 'scene-genoten' en distantieerde zich van de 'gore' onderwerpen en schreef intelligente teksten over politieke vraagstukken en over de menselijke geest. Dit is allemaal omlijst door muziek die, weliswaar complex, toch blijft hangen. Een prima combinatie van kracht en melodie gebracht door topmuzikanten zoals drummer Gene Hoglan en natuurlijk Chuck Schuldiner zelf. Want zeg nou zelf, die gitaarsolo in de laatste minuut van ‘Perennial Quest’ is toch kippenvel?

Chuck is lyricaal een genie. Nadat hij de gore teksten afgeschud had heeft hij vrijwel alleen nog maar fantastische teksten geschreven. De Bob Dylan van de Metal

Of, naar Empty Words kijkend, misschien meer de Neil Young?
Nouwja het lijkt natuurlijk niet echt op die 2, maar het is een makkelijk om zo aan te geven hoe goed hij is

Na Human en Spiritual Healing moest ik bij deze even wennen aan de zangstijl, maar daarna was ik wel om. Geweldige technische death/heavy metal. In vergelijking met voorgaande platen weer iets melodieuzer, maar zeker niet minder snel of bruut.

Voor mij samen met Spiritual Healing (tot nog toe) de beste plaat van Death. Maar goed, ik ken Human nog niet zo goed en Individual Thought Patterns en The Sound Of Perseverance heb ik ook net pas binnen, dus wie weet verandert dat nog

Damn, Empty Words, wàt een gitaarwerk.

Deze haalt het niet bij 'Human' of 'Induvidual Thought Patterns'.
Maar toch is ook 'Symbolic' een geweldige plaat (hoe kan het ook anders, alles wat Chuck aanraakte veranderde in goud!)

In mijn zoektocht naar 'nieuwe' muziek was vandaag Death aan de beurt. Vanaf het begin wordt een verpletterend metalgeluid op je afgevuurd. Heerlijke gitaarpartijen, afwisseling en melodieus. Wat betreft de vocals: normaliter hou ik niet 'geschreeuw'.. Hier bevalt het me prima. Hoe kan ik het omschrijven, gecontroleerd geschreeuw ofzo? Ik vind het vet iig! Op naar het volgende schijfje van Death.

Naast briljant gitaarwerk ook weer geweldig fenomenaal drumwerk van Gene Hoglan dacht ik zo,

Zeer sterk album van Death. Human vond ik al zeer goed, maar deze is ook zeer goed! 5/5

Als je deze uitstekend vindt dan zal je vast alles vanaf Human goed vinden. De evolutie langs die vier laatste geweldige albums is dat het geleidelijk aan allemaal nog wat strakker, droger en technischer wordt. Wat je misschien wel nog moet weten, als je een album wil kopen, Human duurt heel erg kort. Iets meer dan een half uur maar. Niet echt een minpunt, maar in tijd toch minder waar voor je geld.

Edit: Ik ben natuurlijk de traagste van de drie, ik word echt oud.

Berichten verplaatst naar Death

Schitterend album. Allemaal topnummers, al vind ik Crystal Mountain nog iets beter dan de rest. 4,5*