Death - Human (1991)

Death - Human (1991)

Het 4de album van Death, (waar de band weer uit nieuwe leden uitbestaan o.a van: Cynic)
'Lack Of Comprehension' schopt het tot videoclip en wordt publieksfavoriet. En daarbij ook mijn faforiet.

Het album laat weer de snelheid, en de 'hard'heid van Death horen, de zang is perfect, en voor mij klopt alles wel bij deze CD.

4.5*

De laatste maanden ben ik bezig met mijn mening bij te stellen over Chuck Schuldiner en Death. Nu heb ik deze week deze vierde van Death een aantal keren mogen beluisteren en ik moet zeggen – kort en bondig: wat een bruut geweld van poëtische schoonheid. Zoals reeds gezegd bij de vorige albums: ik moet nog altijd wennen aan zijn stem, maar – ik ontwaar een trend, klopt dit? – zijn stem wordt er alsmaar beter op en de zanglijnen en –technieken zijn anders. De muziek is ingewikkeld, technisch, super en toch niet over-the-top zoals vele van die prog-groepen. Chuck houdt het bij kort en bondig: geen plaagstootjes maar 8 uppercuts.
Mijn favoriete beukers op dit album: Lack of Comprehension en Cosmic Sea, maar dit album is opnieuw een pareltje. Zoals reeds gezegd bij vorige albums, de naam leidt af van de prachtige muziek: kom dit ontdekken. Ik heb het gedaan en ik heb er geen spijt van. Ik begin binnenkort aan album nummer vijf, leuke ontdekkingsreis…

Ben geen deathmetal fan, maar dit is toch wel verschrikkelijk geniaal. Onverbiddelijk smerig en hard, maar wat steekt het muzikaal toch vernuftig in elkaar. Ook typisch zo'n album dat steeds beter wordt hoe vaker je het luistert. Ben ik trouwens de enige die dit van alle Death-albums het best passende drumwerk vind hebben? Werkelijk de perfecte balans tussen technisch hoogstaand relatieve subtiliteit en "to the point" gas geven met dat dubbele baswerk.

Wordt misschien nog wel eens sterren.

Cosmic Sea is weergaloos. De gitaartracks achterstevoren afspelen was al gaaf, maar vervolgens gaan ze daar nog hard overheen.

Human is eigenlijk gewoon de perfecte opvolger van Spiritual Healing. Het is allemaal nog wat technischer, maar de songs blijven gelukkig gewoon echte songs. De enige kritiek die ik hier heb, is dat het gitaargeluid qua riffs wel wat vetter mocht en wellicht dat de tempowisselingen en dergelijke misschien iets te voorspelbaar zijn, maar dat neemt niet weg dat ik vooral achterover geleund en flink genoten heb. Zelfs mijn bierglas was na afloop nauwelijks leger geworden. Kwalitatief gezien verschilt het weinig van Spiritual Healing. Die zal ik qua impact wellicht wat meer waarderen, maar Human heeft geen enkel zwak moment. Een ontzettend knappe cd en petje af voor het team dat Chuck Schuldiner hier bij elkaar gekregen heeft.

Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Scream Bloody Gore
4. Leprosy

Wow. Dit is nog een stap beter dan Spiritual Healing, niet in de laatste plaats door hoe ongelooflijk mooi Cosmic Sea is. Een melodieuze death metal instrumental blijkt ineens het hoogtepunt van het album te zijn, dat intrigeert heel erg. Dat dit album als een van de eerste technical deathmetalalbums wordt gezien voelt ook compleet logisch, de aanwezigheid van Cynic's Sean Reinert zorgt er immers voor dat alles echt perfect op elkaar afgestemd klinkt. Ah, Paul Masvidal speelt ook mee, dat zijn al twee (toekomstige) Cynic leden. Helemaal duidelijk en het verklaart zoveel over de muzikale kwaliteiten! Interessant iets dat me verder opviel: de gitaarsound in de solo's doet me heel erg denken aan Iced Earth's Burnt Offerings. Ander soort band en toch vergelijkbaar in klanken. Verder een werkelijk fantastisch album, weer een stapje omhoog!

Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Leprosy
4. Scream Bloody Gore

Ook ik ben me eindelijk aan de discografie van deze legendarische (want zo mogen ze wel genoemd worden) band aan het onderwerpen, en dat heeft me tot dusverre geen windeieren gelegd. Alleen met de debuutplaat, Scream Bloody Gore, heb ik vrij weinig, aangezien daar de thrash nog wel aardig overheersend is. Stapsgewijs bevallen de platen van Death me beter, maar met Human bereikt Death toch wel een absoluut creatief en muzikaal hoogtepunt: ik moet nog een aantal platen (Symbolic en The Sound of Perseverance) beluisteren, maar tot nu toe is Human met afstand de beste plaat van Chuck Schuldiner en consorten.

Acht moddervette, smerige, brute en briljante composities die Death als kanonskogels op je afvuurt. Chuck is fenomenaal bij stem, wat mij betreft klinkt hij op deze plaat het allerbeste (ook al heb ik die laatste twee platen nog niet beluisterd). De gitaarriffs klinken als een klok, waarbij elke riff en elke solo memorabel is, super goed is ingespeeld en het niet overkomt alsof er nodeloos krachtpatserij moet worden getoond. Het bass-spel hier is echt om van te smullen. Ik ben nog geen enkele andere deathmetalplaat tegengekomen waarbij het bass-spel zo inventief, smaakvol en passend is als op deze plaat. Ik moet ook zeggen trouwens dat de bass enorm goed gemixt is in de reissue uit 2011, welke overigens in zijn totaliteit fabelachtig goed klinkt (zeker het aanschaffen waard!). Steve DiGiorgio tovert veelvuldig enorm kleurrijke bassloopjes uit zijn bassgitaar en zijn spel sluit naadloos aan op het 'ademende' drumwerk van Sean Reinert, waar ik nu de loftrompet over zal steken.

Sean Reinert dus, de beste drummer die Death heeft gehad als je het mij vraagt. Waarom? Hij geeft Death een wat jazzy, luchtig karakter mee, maar tegelijkertijd klinkt hij even bruut als de rest van de bandleden. Zijn drums klinken alsof het hem totaal geen moeite kost, waarbij hij op de één of andere manier een bepaalde ruimte in zijn drumspel laat doorschemeren waardoor zijn drumspel erg 'ademt'. Wat dat betreft doet Reinert me sterk denken aan wat drummer Martin Axenrot bij Opeth heeft gedaan; ook hij zorgde ervoor dat het brute Opeth-geluid een zeer natuurlijk, jazzy, luchtig en fluïde karakter mee kreeg (Watershed is hier het beste voorbeeld van). Kortom, de accenten die hij legt, de fills die hij speelt, de jazzy touch die wordt gegeven aan de brute, agressieve drumpartijen: dit alles maakt dat Human de beste drums heeft in Death's discografie (en misschien wel van alle deathmetal platen...).

Favorieten zijn moeilijk om aan te wijzen, aangezien alle nummers hier raak zijn. Als ik dan toch zou moeten kiezen, dan zou ik Flattening of Emotions, Together as One en Cosmic Sea aanwijzen als echte hoogtepunten. Maar ik moet heel eerlijk bekennen alle acht composities als een hoogtepunt te beschouwen. Ik zal dan ook maar met de klapper op de vuurpijl afsluiten; dit is de beste pure (let wel: pure) deathmetalplaat die ik ken. Als iemand denkt me van het tegendeel te kunnen bewijzen, graag (ik ben altijd in voor nieuwe muziek ), maar dat gaat erg lastig worden. Dit is grote klasse, met een hoofdletter K. En een uitroepteken!

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #227

Van Death had ik nooit eerder iets gehoord – ik kende de groep alleen van naam. Wat me aan hun discografie op MuMe opvalt is de extreme consistentie: elk album scoort tussen de 100 en 200 stemmen en vrijwel alles scoort boven de 4 gemiddeld. Geen enkele outlier welke kant dan ook op. Volgens mij zijn er weinig groepen met zulke hoge scores voor een niche publiek waarbij niettemin de hele discografie onder de mainstreamradar blijft. En bij het luisteren van Human valt dat patroon ook wel op zijn plaats: deze muziek voelt als een heel consistent en kwalitatief pakketje brutalistische audiokunst - hard, hoekig en puntig.

Zowel thematisch als in geluid hoor ik niet vaak zulke coherente en strakke albums. Hoewel ik de thematiek in combinatie met de voordracht voor een hele plaat lang wat te grotesk vind, kan ik de haast mathematische consistentie ervan erg waarderen. Ook valt me op dat de schreeuwer van dienst erg goed articuleert: ik kan me niet herinneren ooit een schreeuw-danwel-gruntplaat te hebben gehoord waarop alles goed te verstaan is. Dat zorgt gelijk dat de voordracht minder gimmicky aanvoelt.

Ook deze metalplaat doet me weer aan een computerspelletje denken met zijn snelheid en strakke transities. Tegelijkertijd is het een soort auditieve spijkerbom, die door de melodieën en heldere articulatie heel toegankelijk op me overkomt. Als conceptplaat inclusief artiestennaam en titel staat de plaat als een huis en zit hij verbluffend strak in elkaar. De – in dit geval donkere – machinale kant van de menselijke psyche verpakt in een conceptalbum vol machinale precisie en thematiek maakt dat Human voelt als metal-tegenhanger op Kraftwerks Die Mensch Machine. Soms waaiert het niettemin wat te ver uit voor mijn smaak, zoals halverwege ‘See Through Dreams’, en wordt een beetje een kunstjesvertoning. Die wordt weliswaar doorlopend voorzien van een dikke rafelrand op eigenlijk elk instrument, maar ook halverwege ‘Vacant Planets’ gaan ze erover wat het een beetje kolderiek maakt en afbreuk doet aan het concept.

Human is een granieten conceptalbum dat door zijn hoge tempo en puntige beukwerk heel makkelijk landt. Het is vaak gewoon rammen geblazen maar in combinatie met het sonische precisiewerk straalt een enorme controle van het album af. Er wordt ten volle gespeeld met transities en contrasten en nooit voor een behaagzieke route gekozen. Evengoed raakt het me niet heel erg, en mijn grootste bezwaar is dan ook dat er (buiten de RYM-lijst) weinig gelegenheden zijn waarop ik deze plaat zou opzetten: niet bij de afwas, niet tijdens het werk, niet om op te dansen, en ook niet om tot rust te komen of de gedachten te stimuleren. Dat neemt niet weg dat dit een mooie ontdekking is met wellicht ook nog wel enig groeipotentieel.

Ruime 3.5*