Ryan Adams - 29 (2005)

Ook mooi, dit album. Ben sowieso meer een fan van de ingetogen Adams dan de (alt-)country Adams en dan kom je ruim aan je trekken hier. Love is Hell part 3 las ik ergens en daar kan ik me wel in vinden.

Elizabeth, You Were Born To Play That Part raakt een persoonlijke snaar ook nog eens (en goed hard ook)

Hmmm, weer zo'n twijfelaartje tussen 3,5*** en 4****. En opnieuw slaat de balans - net als bij 'Cold Roses' weer naar boven uit. Vind het overall toch wel een fijne plaat, waarin Adams zowel melodisch vernuft als een prettig geluid adequaat laat samenvallen. En die stoere Mariachi-song 'The Sadness' kan ik ook wel hebben.

Ryan Adams, een artiest die ik vroeger heel vaak tegenkwam in de Plato Mania. Wéér een nieuw album. En tot vandaag had ik nog nooit 1 seconde van zijn muziek gehoord. Gisteren stond dan deze cd in de kringloop, samen met ondermeer de klassieker Grace van Jeff Buckley, ook een album die ik nog nooit beluisterd heb. Voor 75 cent laatst je ze niet staat.

Met Ryan Adams was ik bang dat de muziek mij niet aan zou staan, maar niks is minder waar. Wat een prachtig intens album! Toch een aangename ontdekking.

Ik zou ook zeker Love is Hell checken. En Heartbreaker, Gold, Cold Roses, Jacksonville City Nights en Wednesdays.

Zelden een plaat gehoord die zo'n eigen sfeer heeft. Ik zette dit album op voor het slapen gaan in een periode dat ik de slaap niet zo goed kon vatten. Zachtjes op de achtergrond schoven Strawberry Wine en Elizabeth voorbij. En ik sliep als een baby. Niet omdat de nummers slaapverwekkend zijn. Alles behalve. Nee, als Ryan op de achetrgrond zingt over Carolina Rain weet je dat alles uiteindelijk goed komt en dat het echte verdriet ver weg is.

Elizabeth is misschien wel het meest kwetsbare nummer dat ik ken (sorry, Lightning Crashes). Muzikaal is het briljant en de tekst gaat door merg en been. Ik dacht altijd dat het de breuk in een relatie beschreef, maar het gaat over het verlies van een heel jong kind. Adams schreef het voor een vriendin.

In Strawberry Wine en Carolina Rain ontpopt Adams zich als een verteller zoals die er niet veel zijn in de hedendaagse muziek. "But that gold plated cross on her neck, it was real
And you don't get that kind of money from pushing meal"

N.a.v. de post van Riffhard na jaren weer eens beluisterd. En ik moet zeggen dat een paar nummers mij anno nu minder doen dan destijds. Bijvoorbeeld het openingsnummer. daarom een halfje eraf.

Je moet er voor in de stemming zijn maar wat een prachtig album is dit. The Sadness lijkt een vreemde eend in de bijt maar is een verrassende en welkome afwisseling op wat nog komen gaat. Meesterwerk!

Mijn eerste kennismaking met deze artiest was "Do You Still Love Me? " dat ik op de Belgische Radio 1 hoorde. Direct verkocht en blindelings Prisoner gekocht.
Nu heb ik ondertussen al heel wat meer van Ryan in mijn kast, maar deze "29" zag ik onlangs liggen voor een prikje.
Ook deze is weer uitstekend en is weer een goede aanvulling op mijn R.A. collectie... Soms hoor ik Neil Young invloeden bij Ryan Adams , maar dat is enkel een compliment !
Al minstens 3 pareltjes op dit album :Carolina Rain, Elizabeth, You Were Born to Play That Part en Strawberry Wine