Mike Oldfield - Five Miles Out (1982)

Alweer zo'n prettig Mike Oldfield album. Op dit album staat het allermooiste liedje dat Maggie Reilly voor Mike heeft gezongen nl. het schitterende "Family Man"

En weet u waar ik "Family Man" voor het eerst hoorde? Toen mijn broertje Andre en ik stonden te wachten bij een concert van Deep Purple in Rotterdam Ahoy ergens in het najaar begin jaren '90. Het laatste concert van DP met Blackmore in de gelederen . Die avond werd "Family Man" diverse malen voor het concert gedraaid. Daarom associeer ik "Family Man" ook altijd met dat concert. En daarom vind ik "Family Man" zo'n weergaloos goed nummer .

Het Album Five Miles Out krijgt natuurlijk ook 4*

Met muzikale groeten,

Inderdaad een erg mooi nummer. Gezongen door Maggie Reilly. Ik had het nummer wel eens meer gehoort, volgens mijn op de verzamel cd Elements. Ook dit album is weer goed van Mike Oldfield, toch vind ik Crisis stiekem iets beter.

Ik vind dit toch wel een wat onevenwichtig album. Het titelnummer, Family Man en Mount Teide zijn dik in orde maar het zijn de twee langere stukken die ik toch niet zo heel erg sterk vind en dat komt met name door de rare manier waar op het geheel is opgenomen.

Tja ChrisX, Mike kan bij mij weinig verkeerds doen. Hij moet het wel erg bont maken wil ik het niet mooi vinden. Maar ik ben, wat heer Oldfield betreft, zeker niet objectief.

En waarom ik Family Man zo mooi vind heb ik, dacht ik, wel uitgelegd. Wachten op een concert van Deep Purple en dan Mike Oldfield samen met Maggie uit de speakers horen knallen in een uitverkocht Ahoy.....Kan het mooier??

Met vriendelijke groet,

We zijn het weer eens, Hans. Inderdaad schitterend (en ook apart) nummer, dat Family Man. Ik vind het Oldfield's beste nummer overigens. Verder is Five Miles Out ook een sterk album.

Ook hier moet ik streng zijn en slechts 3 sterren uitdelen.

Taurus II vond ik vroeger een te gekke compositie.
Je kon ook de opbouw volgen op de binnenhoes en dat was cool.

Maar zoals het wel vaker met Oldfield gebeurt,
is deze lange track toch meer een opeengooien van leuke ideetjes
dan een fijn uitgebalanceerde compositie.

Komt daarbij dat zowel het them van Orabidoo
als van Five Miles out ook weer opduiken in Taurus II.
Orabidoo zelf is trouwens ook zo'n knip- en plak collage.

Family Man vond ik altijd net iets te disco klinken.
Het pastorale Mount Teidi (aka Mount Teide)
en het vliegtuigavontuur van de titelsong vind ik net iets beter.

De non-album singel Mistake en de b-kant The Peak
verdienen een plaatsje op een definitieve rerelease van dit album.

Waar ik bij The songs of distant earth de cd af heb gedaan met slaapverwekkend, is dit zo'n beetje de tegenpool daarvan. Dus rechtop in je stoel, met opengesperde ogen en oren en zonder dat je koffie nodig hebt!

Heerlijk album. Ik hou vooral van Taurus II maar ook het doordringende nummer Five miles out (gezongen door Maggie Reilly). Ja, het is een blauwdruk voor Crises. Maar dat vind ik helemaal niet erg. Erg ondergewaardeerd in 1982 dit album, dat wel.

zeer vervelend oldfield album , vergeleken met zijn eerste 3 , waardeloze troep is dit !

hahahaha. Ja, een middenweg is er niet met deze cd. Maar ik vind je erg brommen op Oldfield. De volgende jaren waren zeker ook niet best?

nee de volgende jaren waren niet veel beter , toch dit jaar ' incantations ' ontdekt , en een zeer goeie oldfield indeed musician

Deze cd heel lang geleden (10 jaar oid) geleend van mijn buurman. afgelopen week weer ontdekt op youtube. Misschien binnenkort maar eens zien of ik deze cd ergens in een winkel kan vinden.

Aardig album. Taurus II vind ik een prima nummer. Family man een heerlijk pakkend liedje (met zo leuke ultra korte snerpende gitaarsolo)

FIVE MILES OUT 1982

Na Incantations (1978), Oldfields vierde en laatste opus,
zoekt de getalenteerde multi-instrumentalist een nieuwe koers.
Op QE2 vaart hij met zijn eigen sterrenbeeld Stier als kompas de 80s in.
Een geslaagd album. Toch stelden de verkoopscijfers teleur.

Op Five Miles Out neemt Mike het vliegtuig.
Taurus II, dat opnieuw een volledige plaatkant inneemt,
geeft aan dat hij zijn eigen horoscoop en koers blijft kiezen.

De titelsong van de plaat mag nogal autobiografisch gelezen worden.
Sinds Incantations is Oldfield bijna vijf jaar (Five Miles) uit koers geweest.
De verkoopcijfers daalden. Het tijdperk van de punk en new wave heeft
zijn op folk en symfonische rock geënte sound weinig goed gedaan.

De single Five Miles Out haalt behoorlijk wat airplay, maar geraakt niet in de charts.
Mike is daarop te horen in duet met zangeres Maggie Reilly die hij op QE2 introduceerde.
Oldfield zelf zingt door de vocoder alsof hij via de radio vanuit zijn vliegtuig contact opneemt
met de aarde. Daar antwoordt Reilly dat ze in hem blijft geloven wanneer hij door de storm
uit koers geraakt en dreigt neer te storten. Oldfield is in het echte leven ook een amateur piloot.
Hij leerde vliegen om na het overrompelende succes van Tubular Bells assertiever te worden.

Oldfield heeft ondertussen een live-band in rock line up aan zich kunnen binden.
Met die groep schrijft hij twee songs voor dit album: Family Man en Orabidoo.

Family Man wordt op single uitgebracht maar flopt.
Hoewel de muzikant meermaals zal hertrouwen, rekent hij hier af
met de groupies die als panters om hem heen sluipen. Een themaatje
dat Daryl Hall en John Oates aansprak. Zij hadden met een cover van Family Man
een US top 10 hit als follow up van Maneater. De tweede en laatste keer
dat een Oldfield compositie de Amerikaanse hitlijsten haalde.

Maggie Reilly zingt de pannen van het dak op dit album.
Family Man wordt dankzij haar en Oldfields neus voor de juiste gitaren
een erg geloofwaardiger nummer. Orabidoo, de andere groepscompositie,
klinkt jammer genoeg als een geforceerd stuk in vier afzonderlijke bedrijven.
Vier componisten breien een lappendeken dat nergens naatoe lijkt te gaan.

Alleen de folksong die Maggie Reilly aan het einde weet te brengen ontroert.
Een veel te slappe intro op akoestische gitaar en klokkenspel, een eindeloze drumsolo
die doorkruist wordt met onverstaanbare vocoder flarden die Orabidoo murmelen.
Orabidoo lijkt wat op Ommadawn van woordkeuze, maar is muzikaal niet te vergelijken.

Een paar akkoordenwissels later komt dan Oldfield met zijn eigen toonladders
waarin hij verschillende instrumenten laat soleren. Hij neemt stukken schaamteloos
over in Taurus II waardoor beide plaathelften met elkaar verbonden worden.

Maar Oldfield herneemt ook het thema van de song Five Miles Out
in de intro van Taurus II. Daar werkt het wel. Van Orabidoo had hij moeten afblijven.
Of beter gezegd. Orabidoo had niet op het album moet staan, één van zijn minste songs.
Soms klinkt het zelfs als een wat flauw aftreksel van de titelsong op QE2.

Taurus II duurt bijna 25 minuten. Je kan in de openklaphoes van de vinyl release
de 24 sporen tracksheets nauwkeurig mee volgen en leren hoe Oldfield zo'n nummer
als multi-instrumentalist in elkaar draait. Taurus II luistert lekker weg omdat Mike het stuk
boordevol heerlijke melodieën en thema's heeft gestopt. De rockgitaren zitten vooraan in de mix.
Maggie Reilly ondersteunt op vocalen en mag zelfs haar gedicht The Deep Deep Sound inzingen.
Verder zijn er opvallende hoofdrollen voor Ullean Pipes en vibrafoon weggelegd.
Bij momenten gaat Taurus II over in een modern folk nummer.

De link met Taurus I op QE2 is dun, maar hoorbaar in de achtergrond.
Het grootste punt van kritiek is echter dat Taurus II een lappendeken blijft.
Allemaal stukjes (bits and pieces noemt Oldfield het zelf) aan elkaar gelijmd.
Er zit niet echt een doordachte structuur in de compositie.

Wie Oldfield wat beter kent, weet dat het middenstuk van Taurus II
door Mike live werd uitgevoerd in 1981 naar aanleiding van het huwelijk
van Prins Charles en Lady Diana. Op dit album kleeft hij dat stuk feilloos
in Taurus II. Toch is Taurus II een waar genot om te beluisteren.

Rest nog Mount Teide, een instrumental die los van de album sessies
schijnt te zijn opgenomen. Een iets oudere opname van kort na QE2.
Het nummer had niet misstaan op dat album trouwens.

Uit de nevelen doemt langzaam maar zeker de bestaande berg op.
De kracht van de compositie zit in de aanzwellende drums. De live versie
die je kan horen op The Complete Mike Oldfield (1985) is gewoon subliem.

Singles waren Five Miles Out / Punkadiddle (live) en Family Man / Mount Teide.
In het kielzog van het radiovriendelijke Five Miles Out en het geflopte Family Man
bracht Oldfield de non-album single Mistake / (Waldberg) The Peak uit.

Mistake is een vlotte, maar iets te gemakkelijke remake van Five Miles Out.
Opnieuw een duet tussen Reilly en Oldfield met vocoder stemgeluid.
(Waldberg) The Peak is een fijne folk instrumental, zoals Mike
er nog een paar zal schrijven als b-kant voor de jaren 80 singles.

Family Man en Mistake werden in de Benelux en Duitsland
niet apart als single gereleaset, maar als 4 track ep met de b-kantjes.
Er bestaat zowel een 7" als een 12" release van.

Op Orabidoo na, een geslaagde maar iets
te gemakkelijk bij elkaar geschreven Oldfield plaat.

Mooi stuk!

Ik verhoog het album toch nog maar met een halfje.
Het is een prachtig album, alhoewel ik bang ben, althans die ervaring heb ik regelmatig opgedaan, dat veel mensen het album nogal neurotisch zullen vinden. Zijn versies van Five miles out en Family man waren veel mensen waarschijnlijk teveel van het goede. Heb mij altijd verwonderd waarom Hall & Oates wél de hitlijsten wisten te bestoken met Family man. Maar zij wisten het natuurlijk veel meer hitparade-geschikt te maken.

Als ik de hitlijsten mag geloven, zijn er ook bij Five miles out toch nog velen die Mike Oldfield links lieten liggen, de oude liefhebbers van Tubular bells tot en met Incantations. Ze waren waarschijnlijk al afgehaakt bij QE2, die ik ook mooi vind maar iets minder dan Five miles out. Crises zou dankzij een wel extreem geslaagde single (Moonlight shadow) opnieuw zorgen voor grote successen voor Mike Oldfield. Maar hoeveel mensen zullen bij de aanschaf van dat succesalbum alsnog hebben gedacht ook nog even terug te gaan naar het broertje Five miles out van een jaar eerder?

Ik vind het persoonlijk geslaagd, de overstap naar deze generatie 'nieuw' klinkende albums van Mike Oldfield.
Daarom, ik vind beide albums echt geweldig, terecht dat er positieve aandacht aan wordt besteed.

Ik. 28 jaar na dato. Vorige week werd ik 'opnieuw' overrompeld door Crises.
Deze week is Five Miles Out aan de beurt.
Na een eerste luisterbeurt alweer verkocht.

Met ook hier weer Moonlight Shadow achtig materiaal.
Family Man is toch gewoon een hit?

En extra bonuspunten voor de hoes.

Die volgens mij onlangs gewijzigd is: lelijke kleuren plots.

Wie en vooral waarom toch?

Tja, hij is nu vies bruin/oranje

Tja, het weer is de laatste tijd van slag.

Hoe ziet de originele hoes eruit dan?

Ik zou niet durven. Ik mag hier veel, behalve hoezen indienen ter correctie.

Maar ik begrijp er ook niets van. De kleuren zijn inderdaad heel lelijk en veel te fel en te donker. En een nieuwe geremasterde, geremixte versie zoals van Incantations, lijkt mij voor Five miles out helaas ook heel ver weg. Zodat niet om die reden de hoes nog zou kunnen zijn gewijzigd.

Dit is meer in de richting

http://ecx.images-amazon.com/images/I/4106MJ6558L._SL500_AA300_.jpg

Dat is beter, het voorbeeld van Vigil.

Wat hier bovenaan staat lijkt wel een Zuideuropese of Russische illegale kleurenprint bij een illegale kopie...

De letters rechtsboven zijn ook te groot ... één of andere CD release.

Deze lijkt me ook prima.

http://muzon.org/uploads/posts/2008-11/1227958589_mike-oldfield-five-miles-out-front.jpg

Het jammere is dat de hoes goed was volgens mij, maar dus weer gewijzigd werd.

Echt gave hoes. Ik houd wel van mooie hoezen.

Hier staat het fenomenale vervolg op Taurus I, getitel Taurus II.

Waar Mike op Platinum geheel de fout in gaat, wat rocken betreft, rockt hij hier wel de pan uit. Uitstekende drumpartijen van ene Graham Broad (?!?).

Mooie liedjes met Maggie Reilly. Family Man zou bekend worden door Hall & Oates. Maar ik prefereer deze versie. Maar haar zangstukje op Taurus is wel erg magistraal.

Deze plaat is een mooi oploopje naar de magistrale Crises en Discovery.

Het nummer Orabidoo drijft mij tot waanzin, trouwens... Echt erg Krautrock, als je het mij vraagt.

Ik schrok even, want die naam kende ik niet.
Maar hij staat wel degelijk op de heos vermeld.

Ik dacht dat Morris Pert de drummer van dienst was en dat klopt ook grotendeels.
Het is Pert die mee ging toeren met de Mike Oldfield band, want zowel Family Man
als Orabidoo worden op het album toegeschreven aan al de leden van die live band.

Volgens mij drumt Broad mee op Mount Teide (nummer dat niet tot de FMO sessies behoorde).

Maar dat is slechts een gok. Misschien weten de echte die-hards hier meer over.

Weer een bewijs dat Wikipedia een slechte informatiebron is. Krankzinnig word ik er van.

Hier de juiste info: Mike Oldfield - Tubular.net - Five Miles Out

Inderdaad, de drums op alle tracks (behalve Five Miles Out) zijn van Morris Pert.
Vandaar dan ook, dat het zo te gek is ingedrumd.

Goed zo, Ozric, maar ik zie niet echt een fout op Wikipedia, hoor.
Jij hebt alleen een bron gevonden die de informatie gedetailleerder weergeeft.

Waarvoor dank trouwens.
Op Mount Teide is Carl Palmer aan het werk, lees ik.

Ik heb de hoes hier trouwens eens wat opgepoetst.

Incomplete info is nog erger dan geen info hoor.

Wikipedia wekt de indruk dat die Graham Broad alles indrumde. En doorklikken op Tim Cross (keyboardspeler) is ook geen goed idee.

Dus voortaan direct inloggen op Tubular.net...

En inderdaad, gaaf: Carl Palmer.

Maakt het rijtje topdrummers waar Mike mee werkt completer: Simon Phillips, Phil Collins, Piere Moerlen, Morris Pert, Carl Palmer

Klopt en daar wringt ook het schoentje op Islands en Earth Moving.
Op The Wind Chimes Part 2 (mét Simon Phillips) na bedient Oldfield zich daar
van de drumcomputer en dat is huilen met de pet op. Denk ook aan Pictures in the Dark
waar de drumcomputer het ritme meepatst. Ik denk trouwens dat Pictures in the Dark
een leftover is van Discovery (met vocal takes van Barry Palmer in de achtergrond,
maar uitgewerkt met gastzangertje Aled Jones en nieuwe muse Anita Hegerland.
Mike brult ook nog een beetje mee op Pictures in the Dark.

Ik vind het meer een curiositeit dan een plaat die ik graag draai. Over die twee matige popliedjes begin ik niet eens - de nummers die enige aandacht verdienen zijn Taurus, Orabidoo and Mount Teide, nummers met verrassende geluiden en af en toe een heel aparte sound (o.a. het typische gitaargeluid van Mike Oldfield - klinkt soms als een doedelzak (bijv. op Orabidoo)).

Maar het komt me allemaal te gekunsteld over, alsof hij net iets te nadrukkelijk iets aparts wil doen. Muziek meer van de geest dan vanuit het hart. Een compositie. Een aparte, dat wel.