Mike Oldfield - Five Miles Out (1982)

Tsja, ik krijg altijd enorme kriebels van dit soort kritiek. Het wordt namelijk bijna altijd gebruikt om muziek die iets meer probeert te bieden dan 4-koordengetokkel af te schrijven. Daarnaast vind ik met name "gekunsteld" wel erg slecht van toepassing hier. De muziek wordt haast schetsmatig opgebouwd. Vanaf de jaren 80 worden de composities van Oldfield welhaast slordig.

Edit: ik heb de quote hier iets vernauwd: bovenstaande stukje is met name de dooddoener

Slordig of schetsmatig lijkt het mij niet opgezet als je de LP-hoes openslaat en de opbouw van Taurus II van minuut tot minuut uitgewerkt ziet.

Misterfool, je suggereert dat het feit dat ik de muziek als gekunsteld ervaar iets te maken zou hebben met gebrek aan appreciatie van muziek die van 4-koordengetokkel afwijkt. Dit soort simplistische zinspelingen, krijg je daar niet ook de kriebels van?

Ik geef slechts aan dat de kritiek die u gebruikt meestal duidt op een gebrek aan inlevingsvermogen van de gebruiker. Het is een beetje hetzelfde als Punk weg zeggen als dom op gitaren heinsen en ambient(en andere abstractere kunstsoorten) wegzetten met "maar dat kan toch iedereen". Bij dit soort muziek is het kortom een enorme dooddoener. Het is bovendien bijzonder inhoudsloze kritiek. Er is namelijk heus wel muziek waar Ik de emotie niet van mee krijg, maar dat komt doordat het te technisch is( Gentle giant) of omdat het mij net iets te gelikt (jan akkerman) of overgeproduceerd klinkt.

En over het schetsmatige, hier doelde ik dus op.:

Niet gekunsteld, maar een lappendeken? A la, laten we het dan maar geknutseld noemen.

Een lappendeken is een uit verschillende stukjes stof gelapt doeken. Ik hoor in Taurus II
vooral erg leuke themaatjes, melodietjes en stukjes van andere Oldfield composities terug.
Vakkundig (ik geef het toe) aan elkaar genaaid tot één lang werkstuk van 25 minuten.

Ik kwam op de term door te kijken naar de tracksheets binnenin,
waarin Oldfield alle verschillende puzzlestukjes "passend" inkleurd (letterlijk).

Je hoort het thema van Taurus 1 (niet verwonderlijk) terug,
maar ook stukken uit Orabidoo en het titelnummer Five Miles Out.
Ook het eeuwig knipogen naar Tubular Bells kon Oldfield hier niet laten.

Oldfield stopte er ook een compositie in (met de blaaspijpen)
die hij een jaar eerder live uitvoerde ter ere van het huwelijk van Charles & Diana.

Maggie Reilly kon er haar gedicht The Deep Deep Sound in kwijt
(je vindt de tekst haast onzichtbaar afgedrukt op de back cover van de LP).

Vandaar het lappendeken.
Om een idee te geven: ik vind Crises en The Lake sterker.
Er wordt in die instrumentale composities minder heen en weer gelaveerd.

Toch hoor ik Taurus II nog steeds liever dan Orabidoo.
Die laatste is geen lappendeken, maar een soort Frankenstein gedrocht.
Elk lid van de Mike Oldfield Group componeerde een stukje en die verschillende stukjes
werden dan aan elkaar gelast op een (vind ik dan weer) erg tenenkrommende manier.

Details voor de komende special edition remasters (re-releases).

Disc 1:

1- Taurus II (remastered)
2- Family man (remastered)
3- Orabidoo (remastered)
4- Mount teidi (remastered)
5- Fife miles out (remastered)
6- Waldberg (The peak)
7- Five miles out (demo version) - previously unreleased

Disc 2:
Live in Cologne 6th December 1982. Five miles out tour (previously unreleased).

1- Tubular bells (part one)
2- Sheba
3- Mirage
4- Family man
5- Taurus II
6- Mount teidi
7- Five miles out
8- Guilty

Disc 3 (DVD):
Five miles out - Mike Oldfield's 2013 5.1 surround mix.

1- Taurus II
2- Family man
3- Orabidoo
4- Mount teidi
5- Five miles out

Five miles out promotionvideo.
Mike Oldfield on "Six Fifty Five special", BBC TV 28th July 1982"
- Five miles out
- Mistake
- Intervieuw

De remaster klinkt in mijn oren uitstekend. Waldberg had ik nog nooit gehoord en is een prima instrumentaaltje. De Five miles Out demo laat wat andere invalshoeken horen van het nummer en is een leuke toevoeging. Net zoals bij de remastes van QE2 en Paltinum zit ook hier een live album bij die heerlijk helder klinkt. Dit is ondertussen de ik-weet-niet-hoeveelste live versie van Tubular Bells die is uitgebracht, het blijft een topnummer en iedere band weet er toch iets eigens in te stoppen. De andere live tracks klinken ook prima. Zekere de moeite waard deze nieuweuitgave.

Heb je ook de 5.1 surround versie gehoord?

De muziek klinkt adembenemend, maar er is ook hoorbaar geremixed. Er zijn geluiden, instrumenten, toegevoegd. Sommigen zijn naar voren gehaald, anderen naar achteren gedirigeerd.

Het lijkt wel of Mike Oldfield een heel nieuw album heeft willen presenteren. Orabidoo is bijvoorbeeld 2 minuten korter, daar is gewoon een heel gedeelte weggehaald.
Daarentegen is Family man weer iets langer maar weer wel een beetje tam en braaf.

Al met al is mijn conclusie met betrekking tot de 5.1 surround wel aardig, geweldig geluid en een overduidelijke poging van Oldfield om het album van alle scherpe randjes te ontdoen.

Daarom is het goed, dat er ook een "gewone" geremasterde versie bij zit. Dan weet je waar je aan toe bent en hoor je het vertrouwde album alleen maar mooi en zuiver uit je boxen komen.

Live, de tweede cd, moet ik nog horen.
Maar toch een mooi project van Mike Oldfield, die remasters en meerdere cd's.

Ik las inderdaad net op het Mike Oldfield forum dat in de 5.1 mix de nummers te laat beginnen
en dat van Orabidoo inderdaad de intro is weggesneden. Hoe goed de kwaliteit en hoe interessant
de remix ook moge zijn, ik vind dat toch een vorm van heiligschennis. Driewerf helaas.

Ik koop wel de deluxe versie omdat het live concert en de videoclipjes me wel interesseren.

Hoe bedoel je precies dat de nummers "te laat beginnen"?

Er zou een hoorbare klik zitten aan het begin van Family Man, Mount Teide en Five Miles Out.
Alsof de intro een fractie van een seconde is afgeknipt. Taurus 2 zou dat niet hebben
en Orabidoo mist zoals je zelf beschreef de volledige akoestische intro.

Het live concert is wel geweldig, de live versie van Taurus II is zelfs driewerf . Ook een ander nummer wat je niet veel live tegen komt - Mount Teidi - is van zeer hoge kwaliteit!

Heb je niet de Elements dvd met daarop alle videoclips?

Wat vind je eigenlijk van die 5.1 surround versie?

Zo ver ben ik nog niet

Ik had van Oldfield de volledige Virgin backcatalogus op vinyl + TB II en TSODE.
De 2003 remasters heb ik bewust niet gekocht, want ze hadden geen bonustracks.
Ook de Elements box vond ik een gemiste kans: zeer merkwaardige trackkeuzes.

Ik ben dus geduldig blijven wachten tot de albums een definitieve facelift kregen.
Bijgevolg heb ik ook geen dvd's is huis, al hoopte ik wel om door de 2CD deluxe versies te kopen
de videoclipjes bij elkaar te kunnen sparen. Maar P & QE2 verschenen ook al zonder een extra dvdtje.

Vandaag op de gok gekocht voor 1,55 bij de kringloper op CD en hij valt zeker niet tegen. Five Miles Out is een stuk meer gitaargericht dan het andere werk dat ik van Oldfield ken. Vooral Taurus II is een fantastisch gelaagd stuk. De kortere tracks met zang bevallen me iets minder.

De nieuwe remaster klinkt erg goed en blijft het origineel trouw.

De demo-versie van Five Miles Out is de moeite waard.
Geen vocoder stemgeluid van Mike meer, maar een Maggie Reilly die vervaarlijk uithaalt.
Op die manier toch weer wat meer sympathie voor een in wezen goeie rocksong.
De demo laat ook beter horen dat Tubular Bells in de intro van het lied zit.

Mistake (te vinden op de Crises remaster) begint in tegenstelling tot de versie
op The Complete 2CD met een paar tikken van de drumstok om af te tellen: leuk.

Over de abominabele 2013 remix van Mike op de bijhorende dvd zullen we maar zwijgen.
Hij legt soms zodanig andere accenten dat hij de nummers verknoeit. Niet aan mij besteed.

Nog zo'n slordigheid vind je terug in het artwork.
De beide inlay's van de cd's horen het inner label vignet van het vinyl album te tonen
(dat was zo bij QE2 en dat is leuk omdat het in het verlengde ligt van het album design).
Maar per vergissing toont men de beide zijdes van de Five Miles Out 7" picture disc.

Jammer dat de tracksheet uit de gate-fold vinyl hoes niet is opgenomen in het boekje.

Five Miles Out heb ik voor het eerst geluisterd omdat ik de hoes, het vliegtuig dat onheilspellende wolken tegemoet vliegt, intrigerend vond. In het titelnummer wordt de hoes op een mooie manier in muziek omgezet (hoewel ik ervan uitga dat het nummer er eerder was dan de hoes).
Samen met Family Man vormt dit titelnummer een van de twee gezichten van het album. Dit eerste gezicht is eentje van popgeorienteerde muziek met korte nummers met een conventionele structuur. Family Man vind ik een nummer om snel te vergeten. Niet dat het slecht is, maar het blijft gewoon niet hangen. De tekst is dan wel weer leuk.
Het tweede gezicht is dat van lange, meanderende nummers. Zowel Taurus II en Orabidoo zijn goed gelukt, hoewel het vooral het openingsnummer is dat de meeste indruk op me maakt. Het duurt een plaatkant, maar blijft de hele tijd een uitstekend nummer. Orabidoo bevalt me wat minder, met name door de verdraaide vocalen, maar ook omdat er heel lang weinig gebeurt.
Mt Teidi tenslotte, is een mooi werkje dat langzaam naar z’n climax toewerkt.

Five Miles Out is een album dat ik weinig draai, maar dat me zo op z’n tijd best bevalt.

3.5*

aaargh...wat heeft mijn grote held en voorbeeld Mike hier toch gepresteerd? Ik vind dit echt een van zijn minste albums en heb er vaak naar geluisterd of ik iets gemist heb...
De twee gezongen nummers met Maggie Reilly zijn dan nog wel prima, maar voor de rest...jammer. Gelukkig kende ik al alle albums die hij hiervoor gemaakt had, dus dat gaf me dan nog wel wat troost.

Terwijl ik het gedrocht vanaf het moment van de release al in bezit heb nog niet eens op gereageerd zie ik nu. Nee, nog steeds niet bepaald iets wat me lekker in het gehoor ligt. Een voldoende krijgt het wel maar daar zal het wel bij blijven ook. Dat vocoder geneuzel, brrrr

Maar weer eens even opzetten die plaat....................

Wat een kabaal. Ik kan er niet van slapen. En m'n schoonzoon was gisteren jarig.

Mevrouw, gaat u WEG!!!

Je hebt het maar lastig met die man. Je houdt niet van albums van het type Five Miles Out, je wilt ook geen bellen (meer) en je houdt ook niet van dat zweverige.

Alleen Man on the rocks vind je een niet te bediscussiëren goed album.
Maar misschien verklaart dat precies waarom je Man on the Rocks een goed album vind en waarom dat album eigenlijk des-Oldfields is.

Want als Mike Oldfield ergens eigenzinnig, oorspronkelijk, authentiek en creatief bezig is met zijn eigen ding, dan is het hier. Wie dit album opzet, weet binnen drie seconden: hier gaat Mike Oldfield los.

Geheel wars van alle modes en grillen van de tijd toont hij hier een mooi en waar eigen gezicht. Trendsetter van muziek die eigenlijk door niemand anders werd gemaakt. Composities doordacht en stevig. Mooie intervallen. Ja, het vraagt wat van de zenuwen.

En hij is ook niet te beroerd om vrijwel alle instrumenten nog zelf te bespelen. Een klein meesterwerkje.

Voor al die moeite krijgt ie dan ook zeker de voldoende. Maar het is wel het album wat bij mij het meest onder het stof is blijven liggen van de Oldfield catalogus. Vond alleen Taurus II de moeite wel waard herinner ik me nog. Maar ik zal proberen het geweldige, unieke en wereldschokkende er in te ontdekken al is mijn smaak de laatste jaren toch meer verlegd naar wat natuurlijker en pakkender repertoire.

Ik vond er zeer vervelende passages in zitten in ieder geval. En de destijds alom bejubelde Hall & Oates cover een stuk beter- dit even gerectificeerd aangezien ik in de veronderstelling verkeerde dat het hun eigen compositie was. Reilly's frèle gezang is een beetje een vlag op een modderschuit in dit mannenissue. Tenzij het vanuit de optiek van de prostituee bezongen moet zijn.

Ik heb trouwens nog de eerste cd versie. De geluidskwaliteit vond ik ook niet echt om over naar huis te schrijven.

Taurus II en Mount Teidi blijven overeind. Orabidoo was het nummer met de vervelende passages. Titeltrack begint veelbelovend, zitten wat aardige vondsten in maar wordt ontsierd door een gedrochtelijk refrein. De rest blijft puin. Nou ja, niet zo mijn ding liever gezegd. Het is jammer........... maar helaas!

Ik heb deze ooit eens in bezit gehad. Maar heb de cd snel weer weggedaan.
Ik heb het geprobeerd met Mike. Kundig muzikant/ componist. Maar het Is duidelijk niet mijn ding.
Ik kan mijn gedachten niet vasthouden bij het meeste van zijn bedenksels.

Ook hier dus; Het Is jammer maar helaas.

Ach, wat geeft dat nou! Als u er geen reet van begrijpt dan geeft u er toch gewoon een draai aan?

Begrijpt u wel.

Tsja, ik schaar me hier meer achter Musician. Hierop hoor je een Oldfield die nog durfde om eigenzinnig te zijn. Een stuk beter dan de ongeïnspireerde troep van zijn laatste plaat.

Die laatste plaat heeft me in ieder geval wel weer een aderlating voor het eigen risico van mijn zorgverzekeraar bespaard om mijn tenen weer recht te moeten laten zetten. Dat dan weer in tegenstelling tot het dure orthopedische schoeisel dat ik aan moest schaffen toen ik hier voor het eerst mee kennis maakte. Ach, beauty is the eye of the beholder heb ik wel eens ergens gelezen..... op een tegeltje of zoiets......

Best aardige momenten op dit album verder hoor. Nog aardiger als het wat coherenter en minder in elkaar geknutseld zou zijn. En wat meer natuurlijke overgangen in de composities zou hebben. En dan nog om aan te horen is ook. Waar QE2 me nog met een relatief tevreden gevoel achterliet kreeg ik hier toch duidelijk weer een vlees noch vis gevoel van. Geen Oldfield plaat kan van mij overigens een onvoldoende krijgen. Daarvoor zit er veel te veel vernuft en vakmanschap in. De persoonlijke beleving en acceptatie is dan weer een heel andere kwestie.

Hoe 'goed' gevonden dus ook, het pakt je of het laat je koud. Of bezorgt je verveling, irritatie, hoofdpijn, brandend maagzuur, diarree en nog zoiets. Of je wordt er gewoon niet goed van. En waar heb dat nou voor nodig vraagt de hedendaagsche mens zich dan af....... waar moet dat heen.

Al die dingen kun je dan een album als Amarok net zo goed verwijten maar dat blijft me dan toch weer een stuk meer boeien qua opbouw en avontuur. En far more 'to the edge'.

Ik vind Five Miles Out niet sterker dan QE2 en zelfs een kwaliteitsniveau lager dan Crises en Discovery.
Ik begrijp wel het punt dat je wil maken als je de vergelijking aangaat met zijn laatste, Man on the Rocks.

In plaats van inspiratie, zou ik op Five Miles Out liever spreken van creativiteit.
Want de themaatjes hebben we hier en daar al wel eens eerder onder een andere vorm gehoord
(de titel alleen al) of zullen later nog wel eens terugkeren, maar dat zijn we van Oldfield gewoon.

Taurus 2 is op zich wel meesterlijk in elkaar gedraaid: creatief is het allemaal dus wel.
Maar als ook op kant 2 thema's terugkomen in de aparte stukken, is dat niet zo inspiratievol.

@bikkel: ik gun je nog een waterkans met Mike Oldfield - Discovery (1984).