Paradise Lost - Gothic (1991)

Na het imponerende Lost Paradise, schroomde Paradise Lost niet haar muziek verder te evolueren.
De doom/death werd iets toegankelijker dan voorheen. Er zijn wat minimale bombastische orkestgeluiden toegevoegd. Aan het titelnummer bijvoorbeeld. Ook Eternal opent behoorlijk bombastisch. Vrouwenzang duikt ook hier en daar op.

Naast de indrukwekkende rochel van Holmes, experimenteert de vocalist ook met wat depressieve voordrachten in het naargeestige Shattered. De vergelijking met Sisters Of Mercy is al eerder gemaakt en ze zijn wat mij betreft ook evident.

Wat opvalt is dat Paradise Lost geen zes minuten of meer nodig heeft om tot de kern te komen. Veel stijlgenoten zien dat anders.
Ondanks de bondigheid klinkt Gothic toch zeker erg stemmig. Neem nou Silent. Een slepend doomepos, wat na vierenhalve minuut weer voorbij is. Zonder dat het afgeraffeld klinkt.

Ik kan mij voorstellen dat oren van nu een belabberde productie horen. Toen Gothic uitkwam, kwamen er wel veel lofuitingen in de Paradis Losts richting. De band werd een grote toekomst voorpeld.
Ook ik was er destijds zeer van onder de indruk. En nu nog.

Zeker is dat het album Gothic mede aan de wieg stond van alle Gatherings en Within Temptations etcetera. Wellicht dat de albumtitel zelfs naamgever was voor het nieuwe subgenre.

Voelt wat dubbel om mijn eigen recensie van hierboven aan te vullen. Tevens is het ook jammer dat er in 3,5 jaar tijd niemand meer heeft gereageerd op deze klassieker. En nu ik hem weer aanzet valt het me weer eens extra op hoezeer ik van dit album houd! Het kraakt bij vlagen nog een beetje en heeft met Falling Forever een erg vreemde track waar een schwung inzit die eigenlijk niet op het album past, maar het chaotische, maniakale geluid met zwalkende gitaarlijnen van Mackintosh dat op alle nummers zegeviert, beroert me iedere keer. Gothic blijft een favoriete track, de sfeer is duister en kwaadaardig en het songmateriaal gaat er allemaal prima in. Een ruwe diamant.

Voorlopige tussenstand:
1. Gothic
2. Lost Paradise

Een stap vooruit. In elk geval is de productie een stuk beter, wat het luisterplezier al duidelijk verhoogt. Aanvankelijk vind ik dit album inhoudelijk beter dan de eerste, maar halverwege ben ik toch gaan twijfelen. Paradise Lost schrijft namelijk geen liedjes en dat gaat me snel tegenstaan. Toch scoren de Britten goed als het gaat om de sfeer. Een fijnere soundtrack van de onderwereld zul je niet aantreffen. Er wordt goed gesoleerd verder, maar ik mis nog wel echt de herluisterwaarde.

Tussenstand:
1. Gothic
2. Lost Paradise

Rammelend, behoorlijk obscuur tweede album van deze britse doom-pioniers. Niet zonder goede momenten, vooral de eerste twee tracks zijn sterk, maar uiteindelijk nog te weinig overtuigend en aan de saaie kant. Je hoort dat de band kwaliteit in huis heeft, maar het vertaalt zich nog niet naar memorabele songs. De productie is ook erg zwak. Hierna zou men met Shades Of God een enorme stap voorwaarts zetten.

Pure, ijskoude, wanhopige perfectie.