MSG - One Night at Budokan (1982)

Perfecte samenvatting van de eerste twee MSG-albums (namelijk "The Michael Schenker Group" en "MSG II" uit respectievelijk 1980 en 1981) met nog volgende twee nummers:
Courvoisier Concerto: nieuw instrumentaal nummer
Doctor Doctor: de UFO-klassieker

Courvoisier was blijkbaar de lievelings(sterke) drank van Michael Schenker.

Klasse live album uit de top tijd van M.S.G. Kan zo in het rijtje van,
Live and Dangerous, Live After Death, Unleashed in the East, Strangers in the Night, Exit...Stage Left, enz, enz. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe Michael Schenker het 23 Oktober in Uden gaat doen.
Met een goede Toer Line up, Gary Barden, Chris Slade, Chris Clen. Moet dat helemaal goed komen denk ik.

Eindelijk, een medestander en het tweede bericht over dit uitstekend album. Michael Schenker is een meesterlijke gitarist en hierop staan genoeg nummers die dit overduidelijk bewijzen.

De hier genoemde albums hebben toch wat meer te bieden dan deze plaat. Deze plaat kwam uit met maar twee studio LP's in de bagage en er moest nog een oud UFO nummer bij ook. Micheal is zeker een bovengemiddeld gitarist en dat hoor je ook, maar qua uitvoering en songmateriaal is dit lang niet zo legendarisch als de live meesterwerken van Priest, Maiden of Lizzy.

Dit was echt Michael zijn avond. Wat een geweldig concert is dit toch, nu ik het weer terughoor.
Deze uitvoeringen zijn mooier dan de studioversies en Are You Ready to Rock zij ze vergeven.

Goed livealbum maar ik vind m nou ook weer niet zó geweldig als sommigen willen doen geloven. De nummers zijn in deze live uitvoering wel behoorlijk beter dan de studioversies. Komt met name door de produktie.

Bij mij speelt er ongetwijfeld nog een stukje jeugdsentiment mee, maar ik vind het buiten dat om een erg goed album, beter dan de studio-albums. Heb een tijdje terug de remaster gekocht met bonustracks Tales of Mystery en een 11 minuten durende Cozy Powell solo.

Uiteraard spelen persoonlijke dingen, zoals jeugdsentiment, altijd mee bij de beleving van een album of nummer. Ben bang dat ik die remaster maar links moet laten liggen. 11 minuten getrommel van Powell (of bijna elke andere drummer) trek ik niet...

Jaja, weer eentje die ik al weer bijna vergeten was. Grijs gedraaid in de 80's en daarna met regelmaat op mijn draaitafel gelegd. Nu ik de bespreking op MuMe lees krijg ik meteen weer zin om de lp op te leggen. Klasseplaat die ik kam dromen. Into THE Arena, Courvoisier Concert. Helemaal top. Kwam laatst nog een DVD tegen van Micheal met zijn hoogtepunten. Nog steeds met z'n flying V en ultrasnel.

Stukje jeugd sentiment!
Vroeger de lp veel gedraaid prachtig!

Nu deze week samen met ufo(strangers in the nigth)gekocht.
Heb ze nu eindelijk beide op cd.
Voor mij 2 rock klassiekers(live).
Weer heerlijk om te horen blijft geweldig the good old rock times!!!

Heb ze beide in de geremasterde uitvoering.
Horen in ieders cd/lp kast te staan!
Horen zonder twijfel bij de andere live klassiekers thuis als.....
Maiden live,judas priest,motorhead,rory gallagher,thin lizzy,deep purple,rainbow,the who,ac/dc,humple pie .......enz.
Mijn klassiek live albums kastje raak langzamer hand mooi vol ha.
Nee dit een prachtig live document en veel jeugsentiment.
Rock will never die!!!

Geheel eens met vriend Vielip. Waar zijn de tijden gebleven dat we elkaar aan de lopende band in de haren vlogen?
Zelfs Barden klinkt redelijk.

Hahaha ja inderdaad, waar zijn we mee bezig!?!

Wat is er mis met Are you ready ?

Goeie plaat, maar hij klinkt ook wel wat klinisch. Het japanse publiek is ook niet het meest luidruchtige.
Wat dat betreft is het concert van Rockpalast - live in Hamburg (1981) een stuk beter.

Toch wel het beste wat MSG heeft gemaakt, Into the Arena, Attack of the Mad axeman en Victim of Illusion: prachtige muziek. Ik geef 4 sterren!

Om in de toegift nog eens te vragen of ze klaar zijn om te rocken. Vrij standaard rockdeuntje, het handje klappen op het 'grijze' album (MSG) beviel me vroeger niet zo. Dat doen ze hier live niet, maar staan de boel wel te rekken.

Top album met prima toevoegingen van UFO krakers!!

Prima live album.

Ik het eerste gedeelte t/m intro the arena wat beter, dan het tweede gedeelte.

Ik mis hier alleen nog But i want more, die hier als vierde genoteerd zou moeten staan.

Zelden zo'n spetterend gitaarspel gehoord als op deze live dubbelaar destijds. Mede ook door de heldere productie vliegen de vonken eraf bij alle bandleden. De ervaren Cozy Powell drumt natuurlijk "cozy"style wat betekent dat je harde klappen kunt verwachten op de strak gespannen drumvellen. Dat deed hij ook al op Rainbow's On stage en zowel daar als hier geeft het de songs opgenomen in Japan een steviger fundament. Een andere overeenkomst is dat na slechts 2 studio albums voor een live album is gekozen En waarom ook niet. Gary Barden is goed bij stem en zijn te strakke broekje doet hem tot hoge uithalen verleiden. Dat de noten die hij niet helemaal haalt toch op de plaat zijn verschenen geeft alleen maar het echte live gevoel evenals de brom in de p.a.'s
Paul Raymond wisselt zijn rhythm gitaar af met de keyboards (incl de seconde leegte die hij nodig heeft om te wisselen) waar nodig en Chris Glenn speelt de bas zo soepel als zijnde een fretloze. Maar de hoofdattractie is toch herr Schenker. Ik denk dat ik de ultra lange beukende uitvoering van Let sleeping dogs lie inclusief die outro één van MSG's beste tracks vind. Daarna volgt dan het instrumentale Courvoiser concerto wat als introductie wordt gebruikt voor de epische toptrack van MSG's debuutalbum Lost Horizons
Uiteindelijk heeft Michael Schenker maar 1 song nodig uit het UFO ouvre om als toegift de plaat af te sluiten. Doctor doctor wordt nu nog bij Iron Maiden concerten gebruikt om aan te geven dat iedereen zijn rug moet rechten want de show gaat beginnen. Helaas betekent het hier het einde van het album (omdat je niet met de dooddoener van Ready to Rock geconfronteerd wil worden).

Note: Dit album was succesvoller dan beide studiovoorgangers in de NL albumcharts (5! weken)

Dat grijze album bevalt mij prima.

Wat mij tegenstaat in Budokan is dat de mededeling van Barden dat het nieuwe album snel uitkomt steeds maar weer wordt herhaald. Had die man niks anders te zeggen ?
En met idd heb je gelijk met vwb. Ready to rock.....

Het 'grijze album' heb ik op CD, evenals 'Budokan'. Heb ze beiden recent nog gedraaid. Barden was wel vaker kort van stof zo met het herhalen van coupletten (in 'On and On' bv). Die tweede studio-langspeler van MSG bevalt me net een tikje beter dan het debuut. Tegenover 'Ready to Rock' staat dan weer het onvergetelijke 'Attack of the Mad Axeman'.

Gaat het niet te ver om dit album drie keren in je verzameling te hebben? Mijn versie op vinyl heb ik in de jaren tachtig gekocht en die telt 13 nummers. In 2014 vond ik in de Media Markt van Conthey (nabij Sion in Zwitserland) de box The Chrysalis Years met onder andere deze One Night at Budokan maar weeral met 13 nummers. Twee weken geleden ging ik dan maar overstag voor de remaster uit 2009 met het volledige optreden, dus met Tales of Mystery én de Cozy Powell Drum Solo.

In de bezetting Michael Schenker (gitaar), Gary Barden (zang), Chris Glenn (bass), Paul Raymond (gitaar en toetsen) en Cozy Powell (drums – RIP) is dit een verslag van hun optreden op 12 augustus 1981 in de Tokyo Budokan in Japan, een land waar men tot op vandaag nog bijzonder veel respect heeft voor Michael Schenker en waar hij nog steeds mooie toeschouwersaantallen behaalt.

Gemakshalve tel ik 15 tracks op de Remaster in plaats van 16, want Introduction en Armed and Ready worden nog eens apart vermeld. Zes nummers komen van het eerste album The Michael Schenker Group uit 1980, zes nummers van het album MSG 1981 (dat toen nog moest verschijnen, zoals Gary Barden herhaaldelijk vermeldt) en dat verklaart mijn eerste observatie: “perfecte samenvatting van de eerste twee MSG albums”. Aangevuld met een nieuw instrumentaaltje, Courvoisier Concert, de (heel lange) drumsolo en slechts één UFO nummer, Doctor Doctor, laat dit een Michael Schenker horen die op eigen benen wil staan.

Het optreden start met een intro, Ritt der Walküren afkomstig uit de opera Die Walküre van Richard Wagner en ook bekend van de film Apocalypse Now. Dan is het voor mij achterover leunen en genieten van een optreden dat ik al zo vaak heb gehoord in de versie met dertien nummers, waar een Gary Barden hier en daar een steek laat vallen, waar een Cozy Powell soms iets te nadrukkelijk aanwezig is en waar alle clichés uit de grote Rock bijbel worden getrokken. Maar waar ook een furieuze gitarist meespeelt wiens ster nog meer aan het firmament gaat schitteren en waar de nummers live veel beter uit de verf komen. Niet normaal is het hoe de blonde god Michael Schenker tekeer gaat op sommige nummers en laat horen welke riffs, melodieën en solo's je uit een Gibson Flying V kunt halen met een minimum aan effecten. Alleen blijft het ongelukkig afsluiten met Are You Ready to Rock, dat op de remaster wordt aangeduid als Ready to Rock (foutje, Chrysalis / EMI!).

Tales of Mystery is leuk om live te horen want tamelijk zeldzaam is dat. Ik ken drie live versies op de box Walk the Stage en één versie op de box The Chrysalis Years, het is een fijn nummer met een prachtige gevoelige gitaarsolo. De drumsolo van Mr. Cozy Powell daarentegen is aardig om eens te horen en bevat volgens mij elementen uit zijn soloplaten Over the Top (1979) en Tilt (1981), maar zoals negentig procent van alle drumsolo's blijkt dat het moment om de innerlijke mens te versterken of om te antwoorden aan de roep van de natuur.

Essentieel is niets in het leven behalve je gezondheid, daar blijf ik nog altijd bij. Dit album heeft een speciale betekenis voor mij, het is één van de eerste albums waarin ik destijds als tiener kennis maakte met het concept “double live albums”. Als rijpe veertiger kan ik nog altijd redelijk gek worden van een goede dubbelaar met een verslag van een volledig optreden waarin hier en daar een foutje mag blijven zitten: het is live, perfecte live albums kunnen niet bestaan maar sommige benaderen deze akelig dicht. Alleen, ik mis (de achteraf gezien zoveelste versie van) Rock Bottom dat ik altijd meer als een Schenker nummer heb beschouwd dan als een UFO nummer. Setlists, altijd de spelbrekers.

Belachelijk. 4.5, moet natuurlijk 5 zijn. Al is het maar omdat ik alle soloos nog kan meeneurien. Kom daar nog maar eens om.

Een prima live album van Michael Schenker en geeft denk ik een goed overzicht van zijn eerste twee platen. Het album heeft daarna een heerlijke live feel en toch een prima productie.

Voordat je tweede studioalbum uit is al een live dubbelaar opnemen, vind ik een vreemde keuze. Ik vind het tweede studioalbum MSG (1981) ook niet sterk genoeg om zes nummers van op een live album te zetten. Veel leden hier op het MusicMeter forum spreken een voorkeur voor Michael live uit. Zelf heb ik nog geen live solo gehoord die aan deze studioversie kan tippen:

Nog net op tijd opgenomen voordat het in de bezetting ging rommelen wellicht. Dit livealbum klinkt beter dan beide studioproducties. Het debuut heeft zo'n karakteristieke houterige Roger Glover productie en die plaat draai ik nooit. Die tweede van de UFO producer klinkt wat 'vaal', de live-uitvoeringen zijn wat sprankelender en van beide albums de beste stukken. One Night at Budokan staat niet te verstoffen hier.

Dit album brengt me onmiddellijk terug naar de kamer van mijn schoolmaatje. Enthousiast als altijd liet hij me One Night at Budokan horen. Een hele zit zo’n dubbelaar, maar bij deze Schenker was ik het volledig met hem eens: dit was fantastisch!
Dankzij de introtape was dit tevens mijn eerste kennismaking met werk van de componist Wagner. Overdonderend begin. Daarna volgt het ene na het andere hoogtepunt, waarbij onmiddellijk opviel dat de drumsound na die eerste twee studioplaten eindelijk in orde was. Dit was dezelfde Cozy Powell die mij in diezelfde jaren (met terugwerkende kracht) overdonderde met zijn werk bij Rainbow. Welk een weelde!

We vergeleken dit album geen moment met Schenkers vorige livealbum, UFO’s Strangers in the Night. Daarvoor waren zowel het geluid van Powell als dat van zanger Gary Barden te verschillend. Onze beleving was exact als Sir Spamalot in december 2007 omschreef: een perfecte samenvatting van Schenkers eerste twee soloplaten. Bovendien was dan eindelijk de productie in orde met alle instrumenten in balans. Iets wat Kees Baars al had geconcludeerd in Oor.
Gelukkig is Baars’ sombere verwachting uit dat vroege voorjaar van 1982 niet uitgekomen; sterker nog, Schenkers drankjaren liggen achter hem en hij is de laatste jaren actief als een malle.

Vanavond genoot ik opnieuw met de speakers luid van dit livealbum, alweer veertig jaar oud, waarop Schenker nog meer excelleert dan in de studio. Dit ondanks Bardens gezwoeg bij de hoge noten. Wat is zijn stem in de lagere regionen toch mooi, zoals in Never Trust a Stranger.
Slechts één nieuw nummer hoorden we, waarbij ik als altijd op de enige stoel in de kamer zat en mijn maat op zijn bed, een camouflagenet boven ons: Courvoisier Concert was een heerlijk instrumentaal krachtpatserijtje, tegelijkertijd ingetogen zonder bas en drums. Het vormde de opmaat naar het favoriete nummer van mijn maat: Lost Horizons, dat met zijn lange stiltes de spanning nog eens extra opbouwt naar die prachtige melodie, waar Barden schittert en Schenker de plinten van de muren soleert.

Kort voor het einde de UFO-klassieker Doctor Doctor met het heerlijke pianointro van Paul Raymond, dezelfde als die van die andere liveplaat; dat vervolgens ter variatie de stem van Barden klinkt vonden we helemaal lekker. Dan nog lekker knallen met die riff van Are You Ready to Rock, dat live wél werkte, ondanks het verplichte meezingblokje.
Allemaal fijn op die middag na school. Tevreden fietste ik naar huis, waar mijn moeder het eten bijna klaar had en ik het huiswerk weer eens zal hebben uitgesteld.

Kortom, dat Sir Spamalot het album tien jaar na zijn eerste bericht inmiddels drievuldig in bezig heeft, is helemaal te begrijpen. Jammer vond ik in ’82 dat er geen bedrukte binnenhoezen bij zaten, de buitenhoes met alle foto’s vonden we echter prachtig. Mocht mijn maat nog hebben geleefd, dan had hij vast een geremasterde en expanded editie gekocht.
Streaming is leuk, maar ik mis de hoes. Gek toch dat ik deze plaat nooit in tweedehandsvinylwinkels tegenkom. Warempel op één avond opgenomen, dat is extra knap, zeker als je weet hoe dat bij veel collegabands anders was met bovendien de nodige reparaties aan het geluid. One Night at Budokan laat horen hoe het ook kan.

Vanochtend was ik vroeg op en heb eerst Budokan II van Cheap Trick gedraaid en vervolgens van vinyl (dank vielip!) deze.
Dit is en blijft een heerlijke livedubbelaar en de foto's van de band aan de binnenzijde zijn mét de geur van het karton (ik ben een nerd, vele malen hiervoor tevergeefs behandeld) maakt het nog mooier.

Wat me vanochtend opviel is dat er, hoewel er slechts drie jaar tussen beide livealbums zit (Cheap Trick werd opgenomen in '78 en MSG in '81) dit album een geheel andere sfeer heeft. Dat zit 'm natuurlijk in de muziekstijl, hier klinkt heel andere hardrock dan bij de Amerikanen. Het grootste verschil is echter het publieksgeluid: dit album bewijst dat er in die periode in Japan ook jóngens/ mánnen woonden, waar ik bij Cheap Tricks liveopnames aan twijfelde.

Kortom, heerlijk album dat mij niet alleen terugbrengt naar een vriend die me ontviel, maar ook anno vaderdag 2023 nog heel goed smaakt, mede dankzij de goede productie. En nu snel naar mijn vader toe, doei!

Wat een fantastische live elpee is dit toch… en ook ik plaats ‘m op de hoogte van Tokyo Tapes, Uriah Heep Live, Unleashed In The East enzovoorts. Enkel Strangers In The Night staat boven alles voor mij. Super productie, zo helder… zijn solo’s zijn echt van een wonderlijke schoonheid qua toon.
Zelfs Barden klinkt acceptabel (meestal). Blijft toch apart hoe goed hij klonk op de 1ste plaat en zijn razend vlugge aftakeling, ook in de studio. Nooit een wereldzanger geweest, maar verdomde prettig klonk hij op de eersteling.
Ik ga toch eens de volledige uitvoering hiervan scoren…

Pakweg 23 jaar na het uitkomen van deze dubbelaar gaat hij me nog altijd niet vervelen. Dat Schenker een meestergitarist is behoef ik hier niet te herhalen, ik denk dat iedereen dat met mij eens is en velen hebben het hier al gezegd.
Het klassieke intro en de overgang naar het eerste nummer zijn fenomenaal. Hoogtepunt blijft voor mij Cry for the Nations. Minpuntje blijft de stem van Barden, het is geen wereldzanger. Verder niets dan lof.

43 jaar... Ja, we worden oud!

Pardon, 43 haar inderdaad....ik zei 23 jaar. Zal de ouderdom wel wezen