MSG - One Night at Budokan (1982)

Gaat het niet te ver om dit album drie keren in je verzameling te hebben? Mijn versie op vinyl heb ik in de jaren tachtig gekocht en die telt 13 nummers. In 2014 vond ik in de Media Markt van Conthey (nabij Sion in Zwitserland) de box The Chrysalis Years met onder andere deze One Night at Budokan maar weeral met 13 nummers. Twee weken geleden ging ik dan maar overstag voor de remaster uit 2009 met het volledige optreden, dus met Tales of Mystery én de Cozy Powell Drum Solo.

In de bezetting Michael Schenker (gitaar), Gary Barden (zang), Chris Glenn (bass), Paul Raymond (gitaar en toetsen) en Cozy Powell (drums – RIP) is dit een verslag van hun optreden op 12 augustus 1981 in de Tokyo Budokan in Japan, een land waar men tot op vandaag nog bijzonder veel respect heeft voor Michael Schenker en waar hij nog steeds mooie toeschouwersaantallen behaalt.

Gemakshalve tel ik 15 tracks op de Remaster in plaats van 16, want Introduction en Armed and Ready worden nog eens apart vermeld. Zes nummers komen van het eerste album The Michael Schenker Group uit 1980, zes nummers van het album MSG 1981 (dat toen nog moest verschijnen, zoals Gary Barden herhaaldelijk vermeldt) en dat verklaart mijn eerste observatie: “perfecte samenvatting van de eerste twee MSG albums”. Aangevuld met een nieuw instrumentaaltje, Courvoisier Concert, de (heel lange) drumsolo en slechts één UFO nummer, Doctor Doctor, laat dit een Michael Schenker horen die op eigen benen wil staan.

Het optreden start met een intro, Ritt der Walküren afkomstig uit de opera Die Walküre van Richard Wagner en ook bekend van de film Apocalypse Now. Dan is het voor mij achterover leunen en genieten van een optreden dat ik al zo vaak heb gehoord in de versie met dertien nummers, waar een Gary Barden hier en daar een steek laat vallen, waar een Cozy Powell soms iets te nadrukkelijk aanwezig is en waar alle clichés uit de grote Rock bijbel worden getrokken. Maar waar ook een furieuze gitarist meespeelt wiens ster nog meer aan het firmament gaat schitteren en waar de nummers live veel beter uit de verf komen. Niet normaal is het hoe de blonde god Michael Schenker tekeer gaat op sommige nummers en laat horen welke riffs, melodieën en solo's je uit een Gibson Flying V kunt halen met een minimum aan effecten. Alleen blijft het ongelukkig afsluiten met Are You Ready to Rock, dat op de remaster wordt aangeduid als Ready to Rock (foutje, Chrysalis / EMI!).

Tales of Mystery is leuk om live te horen want tamelijk zeldzaam is dat. Ik ken drie live versies op de box Walk the Stage en één versie op de box The Chrysalis Years, het is een fijn nummer met een prachtige gevoelige gitaarsolo. De drumsolo van Mr. Cozy Powell daarentegen is aardig om eens te horen en bevat volgens mij elementen uit zijn soloplaten Over the Top (1979) en Tilt (1981), maar zoals negentig procent van alle drumsolo's blijkt dat het moment om de innerlijke mens te versterken of om te antwoorden aan de roep van de natuur.

Essentieel is niets in het leven behalve je gezondheid, daar blijf ik nog altijd bij. Dit album heeft een speciale betekenis voor mij, het is één van de eerste albums waarin ik destijds als tiener kennis maakte met het concept “double live albums”. Als rijpe veertiger kan ik nog altijd redelijk gek worden van een goede dubbelaar met een verslag van een volledig optreden waarin hier en daar een foutje mag blijven zitten: het is live, perfecte live albums kunnen niet bestaan maar sommige benaderen deze akelig dicht. Alleen, ik mis (de achteraf gezien zoveelste versie van) Rock Bottom dat ik altijd meer als een Schenker nummer heb beschouwd dan als een UFO nummer. Setlists, altijd de spelbrekers.

Voordat je tweede studioalbum uit is al een live dubbelaar opnemen, vind ik een vreemde keuze. Ik vind het tweede studioalbum MSG (1981) ook niet sterk genoeg om zes nummers van op een live album te zetten. Veel leden hier op het MusicMeter forum spreken een voorkeur voor Michael live uit. Zelf heb ik nog geen live solo gehoord die aan deze studioversie kan tippen:

Dit album brengt me onmiddellijk terug naar de kamer van mijn schoolmaatje. Enthousiast als altijd liet hij me One Night at Budokan horen. Een hele zit zo’n dubbelaar, maar bij deze Schenker was ik het volledig met hem eens: dit was fantastisch!
Dankzij de introtape was dit tevens mijn eerste kennismaking met werk van de componist Wagner. Overdonderend begin. Daarna volgt het ene na het andere hoogtepunt, waarbij onmiddellijk opviel dat de drumsound na die eerste twee studioplaten eindelijk in orde was. Dit was dezelfde Cozy Powell die mij in diezelfde jaren (met terugwerkende kracht) overdonderde met zijn werk bij Rainbow. Welk een weelde!

We vergeleken dit album geen moment met Schenkers vorige livealbum, UFO’s Strangers in the Night. Daarvoor waren zowel het geluid van Powell als dat van zanger Gary Barden te verschillend. Onze beleving was exact als Sir Spamalot in december 2007 omschreef: een perfecte samenvatting van Schenkers eerste twee soloplaten. Bovendien was dan eindelijk de productie in orde met alle instrumenten in balans. Iets wat Kees Baars al had geconcludeerd in Oor.
Gelukkig is Baars’ sombere verwachting uit dat vroege voorjaar van 1982 niet uitgekomen; sterker nog, Schenkers drankjaren liggen achter hem en hij is de laatste jaren actief als een malle.

Vanavond genoot ik opnieuw met de speakers luid van dit livealbum, alweer veertig jaar oud, waarop Schenker nog meer excelleert dan in de studio. Dit ondanks Bardens gezwoeg bij de hoge noten. Wat is zijn stem in de lagere regionen toch mooi, zoals in Never Trust a Stranger.
Slechts één nieuw nummer hoorden we, waarbij ik als altijd op de enige stoel in de kamer zat en mijn maat op zijn bed, een camouflagenet boven ons: Courvoisier Concert was een heerlijk instrumentaal krachtpatserijtje, tegelijkertijd ingetogen zonder bas en drums. Het vormde de opmaat naar het favoriete nummer van mijn maat: Lost Horizons, dat met zijn lange stiltes de spanning nog eens extra opbouwt naar die prachtige melodie, waar Barden schittert en Schenker de plinten van de muren soleert.

Kort voor het einde de UFO-klassieker Doctor Doctor met het heerlijke pianointro van Paul Raymond, dezelfde als die van die andere liveplaat; dat vervolgens ter variatie de stem van Barden klinkt vonden we helemaal lekker. Dan nog lekker knallen met die riff van Are You Ready to Rock, dat live wél werkte, ondanks het verplichte meezingblokje.
Allemaal fijn op die middag na school. Tevreden fietste ik naar huis, waar mijn moeder het eten bijna klaar had en ik het huiswerk weer eens zal hebben uitgesteld.

Kortom, dat Sir Spamalot het album tien jaar na zijn eerste bericht inmiddels drievuldig in bezig heeft, is helemaal te begrijpen. Jammer vond ik in ’82 dat er geen bedrukte binnenhoezen bij zaten, de buitenhoes met alle foto’s vonden we echter prachtig. Mocht mijn maat nog hebben geleefd, dan had hij vast een geremasterde en expanded editie gekocht.
Streaming is leuk, maar ik mis de hoes. Gek toch dat ik deze plaat nooit in tweedehandsvinylwinkels tegenkom. Warempel op één avond opgenomen, dat is extra knap, zeker als je weet hoe dat bij veel collegabands anders was met bovendien de nodige reparaties aan het geluid. One Night at Budokan laat horen hoe het ook kan.