Holden - The Inheritors (2013)

Can en Neu zit er wel in, maar niet zo dat je de kraut ruikt als de schijf besnuift. Invloed blijft sowieso een onhanteerbaar begrip, vooral ook omdat mensen verschillende dingen horen.

Voor mij kwam dit album een beetje traag op gang, dacht pas bij de derde track, om er vervolgens een aantal tracks later weer in te kakken, met daarna een enkele opfluks.

IMo blijven veel dingen uit het verleden - ondanks de retrohype en de peer-praet - toch veelal te veel gefreak en gepiel voor mijne smaeck

Doet me trouwens denken dat het wel al heel lang geleden is dat ik deze plaat heb beluisterd. Toch maar eens mijn platenspeler afstoffen om deze te beluisteren.

Via The Animal Spirits hier (weer) terechtgekomen en nu bevalt het veel beter. Wellicht ingegeven door het puike optreden op LGW? Inmiddels van 2 sterretjes naar 3,5 met groeimogelijkheden.

Vooralsnog steken de eerste 4, Gone Feral en Blackpool er wel bovenuit.

Het klinkt mooi, maar het heeft zeker meerdere luisterbeurten nodig omdat het abstract is. Voor mij persoonlijk zitten er te veel vreemde geluiden bij om het echt als een hele hypnotische ervaring te laten overkomen. Maar misschien komt dat wel met meerdere kijkbeurten, en sommige liedjes daarentegen doen wel wat ik wil. Anderen slagen daar dan weer minder in. A Circle Inside A Circle Inside, Renata, The Illuminations, Circle of Filth, Blackpool Late Eighties en Self Playing Schmaltz zijn mijn favorieten, met als uitschieters A Circle Inside A Circle Inside en Renata (wat ik al langer kende).

Volgens mij groeit deze plaat bij iedereen die het wat tijd geeft. Ik begon ook laag, maar zit nu tegen een 5* aan.

Ik zie anders nog nix opkomen hoor; ik geef de cd tijd, aandacht, kijk ernaar, leg 'em op de luidspreker, in de zon, maar nix, nada.

Vind het er aantal aardige tracks op staan in het middenstuk, maar daar blijft het bij; imo over-rated, maar ja het gewicht van de peer group hè

Ik had misschien iedereen, maar met uitzonderingen, moeten zeggen. Het verbaast mij enigszins dat jij dit minder kan waarderen, eigenlijk.

Noem het een spontaan opgebloeide Krautrock-allergie - daarvan zijn er hier voldoende elementen te vinden. Ook zijn werk na dit album scoort bij mij niet echt geweldig en daarin ligt dan weer een parallel met Trentemöller: zodra die het verleden in duikt, loopt het bij mij vanaf een bepaald punt ook vast. In die zin is je muzikale pensum natuurlijk ook een ballast: wat je eenmaal hebt geïnternaliseerd (opgeslagen op de SSD in y'r head) kan niet worden gewist en vormt dan toch vaak de meetlat waarlangs je nieuw werk legt

Dat klinkt dan wel veelbelovend. In principe zou dit album me echt wel moeten liggen. ||: A Circle Inside a Circle Inside | is wel iets dat ik al meermaals heb beluisterd vandaag. Die single ligt me echt wel, en is iets dat nog beter tot zijn recht komt s'nachts. Ik denk sowieso dat dit album echt iets voor diep in de nacht is.

Blackpool Late Eighties

In Super Tip-Topper:

Sommige artiesten zijn totaal ongeschikt voor spelletjes als deze, bijvoorbeeld Amenra of Burial. Ik merkte dat vooral toen ik die muziek gingen luisteren en dat het mij totaal niets deed of langs me heen liet gaan. In een paar weken/maanden tijd kun je er voor je gevoel nog steeds niet de genialiteit inzien, laat staan beoordelen. Nou heb ik die twee artiesten in kwestie inmiddels in mijn hart gesloten en ben ik oprecht fan geworden!

Dit gevoel heb ik ook een beetje met meneer Holden. Een artiest die echt perfect in mijn straatje zou moeten liggen, maar totaal nog geen klik meeheb, vooral als het aankomt op zijn solo-materiaal. At The Controls vind ik dan weer wat verteerbaarder. De eerste poging dat ik The Inheritors aanzette stopte ik na een halfuurtje, toen nog wat losse tracks blijven proberen en als laatste keer een CSL-sessie met mijn tipper/topper/poeter Niek. Volle focus - tijdens het overstappen door - geluisterd, maar helaas, ik hoor de kwaliteit (nog) niet volledig.

Wat ik dus wel merk ik groeipotentie, maar geen drang om het snel weer op te zetten. Dat betekent dus het een op een gegeven moment allemaal samenvalt. Net zoals bij een Burial of Amenra dus. Er is hoop.

Hij komt niet heel vaak uit de kast, maar als hij dan weer een geconcentreerde draaibeurt krijgt, is de vreugde en intensiteit tot nog een paar dagen erna te bespeuren. En dat is een teken van echte genialiteit voor mij. Met als ultieme hoogtepunt deze keer: Circle of Fifths.

Nog eens herbeluisterd, erg goed album, maar niet perfect. Wel lekker voor op zo een uur als dit naar dit te luisteren en het is ook hypnotisch. Het is misschien een tikkeltje te lang, en her en der een track dat niet nodig was, maar dit ligt me wel.

Ik vind hem super, één van de betere elektronische platen die ik ken. Album ademt wat mij betreft ook cohesie, het is niet zomaar wat losse werken. 4**** met kans op groei nog.