16 Horsepower - Secret South (2000)

Meer rock, meer gitaren, zonder het essentiele 16 Horsepower geluid te verliezen. Ik prefereer toch 'Sackloth 'n' Ashes', maar dit album misstaat zeker niet in het oeuvre van de heren. Ook hier weer een duistere en indringende plaat. 'Splinters' is wel een van de absolute hoogtepunten van dit album.

Geen en-kel zwak moment op dit album. Neemt intrek in de krochten van je ziel en laat je uitgeput maar voldaan achter. Briljant.

Kwartje is net gevallen

Ik ga het even technisch proberen te benaderen...

De zanglijn is heel erg sterk, evenals de viooltjes, bandoneons (oops Chemnitzer concertinas dan ) enz.
Teksten laten we voorlopig even buiten beschouwing. De instrumentatie doet af en toe minimalistisch aan, en dat was het teken voor mij om echt op te gaan letten (bijv de drums in Burning Bush en Poor Mouth - fantastisch!).
Geen enkel element verliest zijn zelfbeheersing, en dat is meteen ook de reden dat de zanger volledig zijn gang kan gaan. De balans is gewoon perfect.

Erg apart smaakje, waarvan meer geproefd gaat worden in de toekomst.

4*

Toevallig enkele jaren terug tegen deze band aangelopen, toen de zanger van 16 horsepower in een tv documentaire kwam.
Ik vond het een erg goede documentaire.
zo ben ik tegen deze cd aangelopen, die ik de dag daarop heb besteld, erg indrukwekkend die hele sfeer, ik zou die docu nog wel eens willen zien.

Dat was 'Searching for the Wrong-Eyed Jesus' neem ik aan?

Schitterende docu met een geweldige uitvoering van Wayfaring stranger. Over deze plaat: Heerlijk voor op de lange avonden zoals deze .

Ik wist de naam niet, bedankt voor de tip, ik ga deze wel zelf aanschaffen op dvd, nogmaals bedankt !!

Zojuist de Top 10 2009 en de Top 10 jaren 00 ingevuld en, en passant, ook mijn persoonlijke top 10 weer eens opgefrist.
En laat Secret South nou op de eerste plaats staan.

In de top 00 eindigt Secret South ook hoog

Wat een prachtige atomsfeer ademt deze plaat uit. Tijdloze muziek is dit, and I like

Het geheime Zuiden.
Dorpjes zonder internet en televisie.
Telefoonverkeer bestaat er niet.
De enige transport is met paard en wagen.
Zanger David Eugene Edwards is in zijn thuisland tevens sheriff.
Zo’n beeld heb ik voor ogen.
Alsof de tijd daar honderd jaar heeft stil gestaan.
Geen binding met het heden.

Bij Wayfaring Stranger denk ik aan geketende gevangenen.
Werkend aan onaangelegde spoorwegen.
Ongeschoren en verbrand gelaat.
Gravend met gebroken ruggen.
Niet het Wilden Westen van Italiaan Ennio Morricone.
Ondanks de geweldige soundtracks.
Het Denver van Sixteen Horsepower.

De violen in Cinder Alley staan symbool voor Ierland.
Het vermaak tijdens de lange overtocht.
Whisky en gedans om het thuisfront te vergeten.
Immigranten op weg naar het Beloofde Land.
Hopend op een beter toekomstperspectief.

De voordracht van Dave Eugene Edwards is zekerder.
Demonen van Low Estate zijn overwonnen.
Het spannende en gejaagde is verdwenen.
Gekozen voor een veelzijdiger breder geluid.
Tradities en Roots blijven gehandhaafd.
Genoeg te genieten.

Helaas bestaan ze niet meer.
Gelukkig ooit live mogen aanschouwen.
Bedrevenheid van Sixteen Horsepower.
Eenmaal American Wheeze van Sackcloth 'N' Ashes ervaren.
Gespeeld op een Chemnitzer Concertina.
Een soort van trekzak.
En ik was verkocht.

Ik ook.

Vind religie vaak akelig en soms zelfs beangstigend.
Raar dan dat deze band zo'n indruk op me heeft kunnen maken.

Aan de andere kant; wat mij het meeste tegenstond in het religieuze deel van mijn opvoeding (kerk, christelijke scholing, kategesatie of hoedefuk je het ook weer schrijft) was dat het geheel gebaseerd was op pure angst.
Angst voor de duivel, angst voor de hel. En dit volledig legaal door de strot van kinderen duwen.

Voordat de angst voor de realiteit van het werkelijk leven zich openbaart zinkt de moed je als kind al in de schoenen omdat de mens in al zijn angst voor de dood een fabeltje heeft verzonnen als een soort van strohalm om zichzelf wijs te maken dat doodgaan niet zo erg is omdat je daarna door kan leven, mits....

Dan is het toch intrigerend om de zieleroerselen te horen van iemand die opgegroeid is in een nog veel verstikkender religieuze omgeving.
Juist omdat angst als rode draad door het werk van 16hp loopt.

Het lijkt soms op zelfkastijding, angst op zich is een gegeven, er is veel méér.
Er is verlangen naar angst, bezorgdheid of men wel bang genoeg is.
En uiteindelijk de berusting dat we nooit bang genoeg kunnen of zullen zijn.
Wat een opluchting, we zijn allen verdoemd. Eindelijk iedereen gerustgesteld.
Want zoals Edwards jaren geleden in een interview al aangaf: "Wij zijn allen zondaars."

There you are. Situation no win.

Waar Ian Curtis de strijd tegen interne (en door medicijnen aangewakkerde) kwellingen verloor, rest er voor David Eugene Edwards c.s. een bij voorbaat verloren slag tegen een imaginaire (?) tegenstander die eigenlijk het leven draaglijk zou moeten maken.

Maar wel geweldige muziek als resultaat.

Ik moest deze altijd nog in mijn collectie hebben. Nu 2de hands binnengekregen en neem hem mee voor 2,50 . terwijl hij nieuw 16 euro zal gaan kosten Ik ben alweer een blije jongen

BTW

Burning Bush is het mooiste nummer op deze plaat.
Gewoon kip-pen-vel!!

I seen you in the river
Before god an' man
Held by the holy hand of winter
Brought low by winter's holy hand

Extreem gave plaat, met een mooie intense sfeer. Is voor mij redelijk recent dat 16 horsepower me getipt werd, maar heb deze plaat inmiddels vaak opstaan. Ga maar snel achter hun debuut plaat aan. Begrijp dat die wat rustiger, en meer folk is? Lijkt me ook erg gaaf. Mooiste nummers vind ik Burning Bush, Poor Mouth en Cinder Alley.

Dikke 4*

Ik hoorde 'Splinters' voor t eerst toen ik een jochie van n jaar of 10 was en elke week naar dat programma 'TMF rockzone' of zoiets keek. Was toen meteen verkocht. Een jaar geleden secret south weten te bemachtigen en het blijft een van mijn favorieten in de collectie. De sound klopt, de sfeer klopt, en David is hier echt in topconditie! Topplaat.

Vergeleken met hun fantastisch debuut 'Sackcloth 'n' Ashes' vind ik dit album toch enigszins teleurstellend. Het begint uitstekend met het nummer 'Clogger' waar de vonken als het ware van afvliegen. Maar daarna zakt het toch behoorlijk in of misschien beter gezegd; de overige songs weten mij gewoon niet te raken. Slecht is het album natuurlijk niet, maar ja als je dat 'Sackcloth 'n' Ashes' gewend bent - staat # 5 in mijn top 10 - dan kan elk ander album van 16 Horsepower natuurlijk alleen maar tegenvallen

3,5*

helemaal mee eens (hoewel het album nog 1 x opleeft met de cover van dylan); heb hetzelfde maar dan in vergelijking tot "low estate" waarbij alle nrs raak en op zijn plaats zijn.
Dit mindere album maken ze trouwens gelukkig weer goed met het onvolprezen "Folklore".

ai,ai,ai, het doet mij zeer om dit bovenstaande te lezen.

Ik vond 'Sackloth' ook fantastisch en was na 'Low estate' een klein beetje teleurgesteld en huiverig voor wat het volgende album zou gaan brengen. zou er wederom uit hetzelfde vaatje worden getapt?
Gelukkig niet. 'Secret south' was van ander hout gesneden dan voorgaande albums. (waar waren al die aanstekelijke , hypnotiserende, voortstuwende, up-tempo country-achtige, hillbilly nummers gebleven?)

Fantastische opvolger als je het mij vraagt waar niet doorgeborduurd is op de bestaande formule maar wordt ageweken van de reeds bewandelde paden.
Edwards toont zich creatief.

Het album Secret south is daarnaast ook nog eens afgeladen met zeer sterke nummers die bij mij, net als bij de voorgaande albums, allemaal dezelfde 'Sixteen Horsepower' snaar weten te raken.
Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die hun debuut (en mischien ook 'Low Estate' ) fantastisch vinden en dit pareltje niet kunnen waarderen.

Ben ik met je eens, Edwards kiest hier niet voor de makkelijke weg, waarvoor idd hulde. En mogelijk moet het kwartje nog vallen (ik ga er zometeen nog eens voor zitten) maar vooralsnog ben ik meer gecharmeerd van die geweldige -zoals je het zo treffend omschrijft- "aanstekelijke , hypnotiserende, voortstuwende, up-tempo country-achtige, hillbilly nummers".

Prachtig album, en dan vooral het mooie Straw Foot. (die dan weer in de favoriete tracks-statistieken van MuMe ergens onderaan bungelt) Er gaat ook een mooi verhaal rond over de tekst, en voor de mensen die hebben gedacht: waar zou die strooien voet nou voor staan? Ik zal 't jullie vertellen.. (hoezee!)

We gaan terug naar lang vervlogen jaren, helemaal terug naar de Amerikaanse Civil War (ja, dat is lang geleden) waar men boeren van het platteland afhaalde om ze te laten meedraaien in het leger. Een probleempje was dat die boeren niet de slimsten onder ons menswezens waren, en links en rechts nooit zo goed uit elkaar konden houden. Omdat manschappen zichzelf snel moesten verplaatsen, wilden de officieren de soldaten laten marcheren. Dat gaat echter niet zo gemakkelijk als je het verschil tussen links en rechts niet weet, en je met een groep steeds maar een willekeurig been kiest om mee te beginnen..

Dan maar niet marcheren? Nee, de officieren bedachten daar wat op (wat 'n slimme gasten toch!) De boeren, met veel ervaring op boerderijen uiteraard, konden wél het verschil zien tussen stro en hooi. Onze slimme officiertjes konden dat in hun voordeel gebruiken: ze bonden aan de ene voet stro en aan de andere voet hooi. En daardoor konden ze toch marcheren. Hayfoot! Strawfoot! Hayfoot! Strawfoot!

En zo marcheerden ze voort..

Dat is een mooie uitleg, Masimo. Dank!

Cool verhaal

grappig verhaal!

plaat ademt ook een mooie sfeer uit iets minder uitbundig dan zijn voorganger maar erg goed.

Prima album, ikzelf luister liever naar hun debuutalbum (maar dat is mijn opinie). Goede nummers, goede sfeer.
Het enige minpunt: Nobody 'Cept You. Sorry, maar ik kan er niet naar luisteren.
Voor de rest, prima album!

Als geheel een sterk album, misschien wat minder intens en 'wereldvreemd' als bij Woven Hand.

de intensiteit van het openingsnummer wordt verder nergens gehaald, maakt ook niet uit. de rest is de fraaie stilte na de storm. alleen cinderalley vind ik wat minder. wayfaring.. is voor het eerst in 1940 opgenomen door burl ives, maar stamt al uit de 19e eeuw. bob dylan nam nobody cept you zelf in 1973 op, alleen en met de band, maar bracht het destijds niet uit. weer een prachtplaat van een prachtband.

bob dylan nam het op met The Band. (ter verduidelijking)

Een mooie rustige van 16 HP, op de opener na dan.

”Secret South” is zo’n album dat je direct bij je strot grijpt en onder je huid gaat zitten. De sfeer op dit album is van begin tot eind beklemmend en donker. Hoewel religie niet iets is waar ik me direct mee identificeer is de religieuze thematiek op ”Secret South” intrigerend en draagt het bij aan de eerder genoemde sfeer. Zoals al eerder door anderen opgemerkt roept ”Secret South” een apocalyptisch beeld op, een onheilspellende plek, desolaat en dreigend. Je voelt je opgejaagd door de bezwerende en prekende David Eugene Edwards. Constant kijk over je schouder. Dit maakt ”Secret South” tot een spannende en bij tijd en wijlen angstige luisterervaring. Maar wel eentje die meer dan de moeite waard is. Je kunt gewoon niet stoppen met luisteren. Je moet verder. Mooi vind ik de subtiliteiten die je her en der hoort. Een mooi voorbeeld is de subtiele achtergrondzang die voor een mooie tweede laag zorgt en tegelijkertijd bijdraagt aan de constante dreiging. Een nummer als ”Burning Bush” illustreert dit heel treffend. Het gebruik van traditionele instrumenten als een viool, banjo en mandoline zorgt voor een mooi authentiek karakter. Op ”Secret South” vind ik 16 Horsepower op z’n best en een David Eugene Edwards het beste in zijn element. Volstrekt uniek wat mij betreft.

Las ooit ergens dat deze plaat geweigerd werd bij hun toenmalig platenfirma en ze dan deze maar hebben uitgebracht op een ander label. En dan zo'n meesterwerk gemaakt. Herinner me dat ik deze in de platenwinkel ging beluisteren en dat ik eigenlijk onmiddellijk naar huis wou om deze de hele dag te draaien.
Al van bij de opener Clogger met z'n zompige motherfucker van een intro weet je al; hier gebeurt iets. De 2 covers Wayfaring Stranger en Nobody Cept You (Bob Dylan) zijn perfect gebracht en passen in het geheel als waren het hun eigen nummers. De eerste klinkt als een opname na een zandstorm in een kapotgewaaide kapel waar David Eugene Edwards zijn geloof predikt. De Dylan cover is zo'n intens mooi nummer dat je er stil van wordt.
Er staat geen enkele mindere song tussen op deze geheime zuidelijke trip.
Live heb ik ze ook ooit mogen zien na het verschijnen van dit album en dat was gewoon een van de meest intense concerten die ik heb mogen zien. Ik heb niet zoveel met geloof maar de manier waarop Edwards het brengt is gewoon betoverend en onheilspellend tegelijk.
Voor wie hem nog niet kent zou ik graag willen verzoeken om dit onrechtvaardige gat in zijn muziekcollectie te dichten