Whitesnake - Live... in the Heart of the City (1980)

Whitesnake (toch één van 's werelds grootste bands in de jaren 70/80) niet bijster populair op mume. Nul (0) berichten bij deze livedubbelaar die toch echt tot de betere in z'n soort gerekend mag worden....

Dit blijft toch één van de beste live-albums ooit: wat hierop gepresteerd wordt, is fenomenaal.
Het verbaast me ook dat hier zo weinig berichten staan.
Ik zou zeggen: een pareltje dat klaar ligt om te ontdekken.

Vroeger was ik niet zo'n groot fan van Whitesnake, en ik ken ze eigenlijk het beste van hun succesalbum 1987, en ik had vroeger deze live-plaat wel op cassette, en ik luisterde destijds weinig eigenlijk. Laatst kwam ik deze CD tweede hands tegen, en ik nam 'm toch maar mee. Nu luister ik deze CD heel veel, en eigenlijk is dit gewoon een klassieker. Deze CD doet echt niet onder voor andere live albums uit dezelfde periode.

Hmm, de fans van Whitesnake zijn niet echt fanatiek, wel? Ik zit naar een dubbel CD van dit concert te luisteren met een totaal andere volgorde, die wel 87 minuten duurt.
Whitesnake was in de jaren 70 dus niet één der grootste bands, maar werd altijd overschaduwd door Rainbow en de nieuwe generatie AC/DC, Rainbow, Judas Priest en iets later ook Iron Maiden. Dit concert laat duidelijk horen waarom en dan vooral Mistreated, dat volstrekt inferieur is aan de versies van Made in Europe en On Stage.
Goed, ik heb wat onderzoek gedaan op het web naar Whitesnake en ik blijk ernstig van mening te verschillen met mr. Coverdale. Die beweerde dat Whitesnake progressieve Rhythm and Blues maakt. In de eerste plaats is R'n'B een volstrekt holle term; zowel Eric Burdon and The Animals als Beyonce en haar vriendinnen claimen R'n'B te spelen. Ten tweede is er werkelijk niets progressiefs aan deze muziek, in de zin van vooruitstrevend. Klassieke componisten noemen zichzelf wel eens progressief als ze willen verbergen hoe ze in hun ontwikkeling zijn voorbijgestreefd door anderen (Rimsky-Korsakov rond 1890). Dat geldt dus ook voor David Coverdale. Deze muziek was in 1980 al retro.
Dat is niet erg, mits gedaan met excellent vakmanschap, diepe overtuiging en volledige inzet, waarbij men alle zwakke punten zorgvuldig vermijdt dan wel maskeert. Zo niet op Live in the Heart of the City en trouwens ook niet op Live at Hammersmith 1978. Veel te veel nummers worden in hetzelfde dreinerige midtempo gespeeld, zodat er een saaie dreun ontstaat waar anders Status Quo altijd van beschuldigd wordt. En dat gaat bijna anderhalf uur lang nonstop door.
Coverdale herhaalt ook alle trucjes die op Made in Europe leuk waren, bv de aankondiging van Love Hunter is precies hetzelfde als die van Stormbringer.
Ik heb begrepen dat Whitesnake een zeskoppige band is/was, met twee gitaristen en een orgel. Toch slaagt de band er nooit in de agressie van Deep Purple, de bombast van Rainbow of de energie van Uriah Heep ten toon te spreiden. Af en toe is Jon Lord te horen met een korte solo. Die klinken ongeveer zo als in zijn Deep Purple tijd, maar zijn veel te kort om indruk te maken. Op het beginnummer van CD-2 mag hij zijn kunnen ten toon spreiden en dat is meteen het hoogtepunt van het concert. Gezien zijn korte citaten van Woman from Tokyo, Lazy, Smoke on the Water, Child in Time had hij heimwee.

Toen Paice en Lord tot Whitesnake toetraden hoopten velen dat de gouden tijden van Deep Purple zouden herleven. DC schijnt te hebben geantwoord dat hij pas met DP zou samen komen als Whitesnake groter was - maw nooit.
Gezien de draaideurpolitiek van Whitesnake - net als Rainbow - had DC de touwtjes strak in handen. Ik houd DC dan ook verantwoordelijk voor het beleid om alles te verwijderen wat interessant zou kunnen zijn - en dus naar Deep Purple verwijzen.

Destijds had een live-album het voordeel dat je alle goede nummers bij elkaar had zonder de stomme gelikte studioliflafjes. In dit geval stel ik liever een eigen verzamelaar samen. De band herhaalde zichzelf en voorgangers zo vaak zonder eigen inbreng, dat ik op mijn gemak alles uit kan zoeken dat de moeite waard is. Dat past gemakkelijk op één CD. Dan hoef ik me ook niet te ergeren aan DC's gekunstelde pogingen zijn publiek er bij te betrekken (meezingen, de bandleden voorstellen).Want in het beste geval horen we hier uitgeklede en dus mindere versies; in het slechtste geval worden liedjes uitgerekt tot over de grens van uiterste verveling.
De enige nut die deze liveregistratie nu nog heeft is de middelmatigheid van de band te bewijzen. Toch geef ik een iets hogere waardering dan de meeste studioplaten uit dezelfde tijd. David Coverdale is nog wel zo verstandig de echte rommel van deze platen achterwege te laten.

Wat een gezeur M. Nieuweboer !

Ik, en ik neem aan vele anderen, vinden dit gewoon een goed live album. Het zal mij een zalige rotzorg zijn of anderen dit album niet goed vinden om wat voor redenen dan ook.

overschaduwd door Rainbow? door die smurf zeker.... Dream on.

Niet dat dat een steekhoudend argument is maar de schare fans die Whitesnake begin jaren 80 op de been bracht is veel groter dan DP en zeker Rainbow.

@ M.Nieuweboer. Behoorlijk veel geleuter om jezelf te overtuigen dat je de muziek niet leuk vind. Je meeste argumenten zeggen niets over de kwaliteit van de muziek. Het lijkt wel een soort vergelijkend warenonderzoek.
Wat ik hoor is een dynamisch album, met veel catchy songs en een goede interactie met het publiek. De slidegitaar van Micky Moody geeft de muziek een lekker bluesy karakter. Klinkt erg goed.

Het is toch algemeen bekend dat de kijk van Mr. M.Nieuweboer hoogst discutabel is. Mooi voorbeeld is dat hij de cd van 2112 van Rush en de cd Caress of steel van Rush dezelfde beoordeling geeft namelijk een 2.0. Nou die albums schelen dacht en nacht. Maar afijn iedereen zijn mening.

Toen ik nog geen zo'n grote Whitesnake fan was als nu (ik kende toen eigenlijk nog bijna niets ), kreeg ik deze livecd van mijn pa. Ik, de eeuwige Alice Cooper fan (nu nog altijd wat geobsedeerd eigenlijk, maar al wat genuanceerder ) kreeg een cd van een groep die me bijna volledig onbekend was. Ik mij al afvragend waarom ik deze kreeg, steek hem in de cd speler. Er ging een nieuwe wereld voor mij open! Ain't No Love in the Heart of the City en Love Hunter waren toen (zomer 2008) mijn favorieten.Vergeet ik nooit die tijden! Nu, twee jaren later, al wat meer Whitesnake-ervaren, klinkt het nog altijd zoals het moet. Een 4,5*, vanwege de goeie muziek en de vele mooie herrineringen aan deze plaat. Trouwens, Ain't No Love... heb ik nu al zo vaak live gehoord, maar deze versie blijft de beste van allemaal! Ik heb wel de kortere versie met maar de helft van de nummers, jammer genoeg...

Eén van de beste live albums aller tijden!! Geweldige registratie van de oude Whitesnake! De sfeer knalt werkelijk je kamer in, heerlijk
Inderdaad vreemd dat dit album nooit veel genoemd wordt in 'best of' lijstjes.
Tsjonge, als je alle muziek zo moet benaderen en ontrafelen als Nieuwboer hierboven doet, dan is alles slecht en niks meer de moeite waard. Wat een zuurpruim zeg!
Enfin, dit album is natuurlijk opgenomen met een line-up waar je U tegen zegt! En dat hoor je terug in de manier waarop alle nummers worden gebracht; puur vakmanschap!

Ik vind 'm na 25 jaar nog steeds fantasisch, vooral het eerste deel uit '80 met Ian Paice. Dit is blues- en hardrock van de beste soort. Bassist Neil Murray boeit me in zijn Whitesnake-periode enorm. Dit is de meest swingende ritmetandem uit de geschiedenis van de (hard)rock.

Marsden en Moody zijn prima gitaristen. En David Coverdale... wat zong hij hier nog fantastisch. Staat in geen verhouding tot dat idiote gekrijs van hem sinds eind jaren '80. Ik vraag me weleens af of Coverdale zelf stiekem niet eens terugverlangt naar deze band. Toen kon hij nog gewoon normaal doen.

Jammer dat het niet een heel concert van de '80-line-up betreft. Wat zou het fantastisch zijn als deze bezetting nog eens bij elkaar kwam. Geen van de leden heeft eerder of later in zijn carrière dit niveau overtroffen.

Ik sluit me met plezier aan bij de vorige spreker. Hierna is Whitesnake wat mij betreft een parodie op een hardrockband geworden. Heb ze voor old times sake nog eens gezien in 013 maar dat was in vergelijking met dit werk echt bar en boos.

Ik heb deze op een enkele cd. Prima uitvoeringen van hun beste nummers tot dan toe. Vooral (en dat is dan weer een cover) het titelnummer is erg ok. Ben het niet eens dat Whitesnake na 1980 een parodie op een hardrockband is geworden, dan zou je dat ook voor Deep Purple kunnen stellen om de vergelijking er maar weer eens met de haren bij te slepen. Ik vind 1987 een fantastische plaat en ook Good to be Bad heeft zijn momenten.

Mistreated komt hier zonder Blackmore bijzonder sterk uit de verf, vind ik. Verder is het een mooie sfeervolle registratie van de bluesy Whitesnake periode. Het titelnummer is het meest memorabele. Inderdaad een cover. Maar de Bobby Bland versie is niet zo spectaculair als de Whitesnakeversie.

En wat is een parodie op een hardrockband eigenlijk? Lang over nagedacht, maar die stelling volg ik niet.

Steel Panther en The Darkness wellicht??

Bij die namen kan ik mij iets meer voorstellen. Whitesnake past daar, zelfs objectief gezien, toch niet bij?

Nee joh, ben je gek!? Bands als Whitesnake gelden als dinosaurussen in de hardrock wereld. Mensen die beweren dat dat niet zo is zijn volgens mij geen liefhebbers van het genre. Of ze 'mogen' deze muziek niet meer mooi vinden om wat voor vage reden dan ook

Prima uitgave die remaster, ik begin meestal met de tweede disc. Japan moest eerst een live-EP hebben voordat ze daar mochten spelen. Daar werd een vrij goed optreden voor opgenomen, nog met drummer David "Duck" Dowle. Jon Lord had David Coverdale hier al als werkgever. Tijdens de opnames voor het album Trouble werd de oude toetsenist vervangen door Lord. Whitesnake had dus nog niet veel eigen werk dus kreeg het publiek het nodige van het album Burn te horen. Might Just Take Your Life bevalt me hier erg goed; net wat sneller gespeeld dan Purple en Bernie Marsden vult vrij verdienstelijk de zangpartij van Glenn Hughes in. In Mistreated vind ik die solo van dik vier minuten maar een droge aangelegenheid. Ik sla deze versie echter hoger aan dan die van Rainbow - On Stage.
Van de eigen nummers is vooral Trouble erg goed. Lie Down is net wat sneller dan de rest en zorgt zo voor wat afwisseling in het tempo. Voor echt snelle rock moet je bij Gillan wezen, heb je mischien ook wat meer variatie in de muziek maar dat is ook lang niet altijd even goed.
De eerste disc wordt ook positief ervaren. Met Ian Paice in de band was dit toch wel de mooiste bezetting en de setlist is om van te smullen. De lange solo van Mick Moody in Love Hunter bevalt me goed. Dat meezing-gedeelte van Ready an' Willing is niet buitensporig lang en zeker niet storend. Bonus track Ain't No Love in the Heart of the City komt reeds als vijfde nummer langs. De afsluiter Take Me With You is één van mijn favorieten, met erg fijn baswerk van Neil Murray.

Fier als een pauw en blij als een dorstige Vlaming met een frisse pint voor zijn neus heb ik dit album tweedehands op vinyl kunnen kopen tijdens de meeting in Nijmegen en bij het buitenkomen had ik al een raar gevoel, dit moet toch een dubbel lp zijn? Inderdaad, ik heb een versie vast met één plaat: uitgave Mirage XWTG19292 (prijskaartje: 7,00 eur) met volgende nummers:

1. Come On (3:41)
2. Sweet Talker (4:10)
3. Walking in the Shadow of the Blues (4:49)
4. Love Hunter (11:00)

5. Ain't No Love in the Heart of the City (7:32)
6. Fool for Your Loving (4:43)
7. Take Me with You (6:10)

Volgens mij heb ik een dubieuze versie vast. Iemand meer info?

Die uitgave met slechts zeven nummers moet een American promo edition zijn, uitgebracht op Mirage en Atlantic verzorgde de distributie. Discogs kent het album wel. Mischien wel een collector's item.

Volgens mij is het een Canadese persing. Of het een promo is, weet ik niet. Het is in elk geval wél gewoon een originele uitgave. Een snel rondje internet leert dat de prijzen liggen tussen de $4.00 en $19.00

Bedankt B.Robertson en Edwynn. De plaat zit in zo'n afschuwelijke plastiek hoes. De jacht naar het dubbelalbum op vinyl wordt verdergezet.

Je hebt de Amerikaanse promo te pakken.

Met dank aan de patron van Popcorn Music te Roeselare om gisteren even op het internet mijn bericht van 22 februari laatstleden op te zoeken. Destijds heb ik een enkel-lpversie gekocht, nu heb ik het echte werk, de dubbel live!

Er is één ergernis op dit album (eigenlijk op ieder Whitesnake-album voor zover ik weet) endat is dat Coverdale steeds maar denkt een hond te moeten imiteren. Verder een steengoed album van WS.

Heerlijk live album van de toen nog meer blue's/rock georienteerde whitesnake.
Het werdt later meer stadion rock/metal ook prima,maar mijn voorkeur gaat meer uit naar dit blue's/rock geluid.
Heb ze in de jaren '90 gezien toen met adje en vai ook goed,
Maar dit is een goed live album lekkere swingende nummers.

Ben ook altijd gek geweest, juist op dit album... gekocht na Love Hunter en Ready 'n Willing, wat knalde dit live t.o.v. de toch wat matte (zeker Love Hunter) studioplaten.... ik heb die nadien ook bijna niet meer gedraaid....

De latere stadionrock was niet zo aan mij besteed, bij bovengenoemd concert heb ik me wel vermaakt overigens....

Geweldig live-album. Behoort zeker tot de top van de dubbel-live albums die er eind jaren 70/begin jaren 80 uitkwamen. Het album laat een bloemlezing horen uit de beginjaren van de band. Het klinkt (gelukkig) idd een stuk vetter dan de studioplaten die ze toen uitbrachten. De band is in topvorm en ook Coverdale laat horen dat hij toentertijd een van de betere hardrockzangers was. M.i. `verplichte` aanschaf voor elke hardrocker!!!!

Het lijkt erop dat we met M. Nieuweboer onze eigen Johan Derksen in ons midden hebben, ik vind zijn commentaren sowieso altijd wel grappig, maar deze spant werkelijk de kroon, wat een zeiksnor

Goed, tijd voor wat zinnigs over dit album. Whitesnake vertolkt hier haar beste nummers tot dan toe en hijst ze even in een net iets vettiger/malser jasje dan de studio uitvoeringen die op zich ook al niet verkeerd klonken. Kortom dit is het betere smulwerk voor de ware liefhebbers van stevige bluesy rock. Individuele nummers aanwijzen heeft eigenlijk niet zoveel zin hier, het klinkt allemaal als een klok.

Als ik dan toch nog een puntje van kritiek mag uiten, ik vind het jammer dat ze niet het volledige concert uit 1980 (met Paicey ) erop hebben gezet. Die extra 1978 tracks had ik daar graag voor ingeruild. Maarja je kunt niet alles hebben he.

Alleen dat weerhoudt me van 5 sterren. Ian Paice en Neil Murray vormen een koningskoppel. Vergelijk hun supergroovende spel op deze versie van Ready An' Willing maar eens met dat gehak van Cozy Powell, Donington 1983...