Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action (2013)

Dit hele jaar door leerde je steeds meer nummers van dit album kennen, door singles uitgaven of door live vertolkingen. Slim gedaan, want je gaat echt zitten wachten tot je dit album kan horen. Aan de andere kant kende ik al zes nummers van de tien.

Franz Ferdinand grijpt op dit album deels terug naar de catchy sound van hun briljante debuut. Zo goed als toen is het niet, maar ze komen soms aardig in de buurt. De 2 openingssingles zijn een hele aardige start, maar echt goed wordt het bij Love Illumination & Stand on the Horizon. Hoewel daarbij wel de aantekening dat de beide remixen (Evil Eye & Stand on the Horizon), eigenlijk extended versions, van de EP North Sea nog beter zijn dan de albumversies. Dit wordt gevolgd door een heel aardig poprock liedje in de stijl van Blur: Fresh Strawberries. Bullet vervolgens is een lekker rock- en live nummer.

Het donkerder Treason! Animals heeft een fijne gitaarriff en synthesizer / orgeltje. Die synthesizer blijft op het volgende nummer: het mooie The Universe Expanded, een nummer wat zelfs enigszins een Cure sfeertje oproept. En dat zet zich ook weer door op Brief Encounters, hoewel je daar ook wat Madness kan terug horen. Het zijn drie erg goede en voor Franz Ferdinand wat afwijkende songs, waarbij ik soms ook aan Kasabian moet denken. Tot slot het toepasselijke afscheidslied Goodbye Lovers and Friends, wat ook wel eens een hit in cafe's en pubs kan worden zo rond sluitingstijd. Hoewel: wel voor de wat subtielere gelegenheden.

Alles bij elkaar is de plaat veel gevarieerder dan verwacht. Dat is een aangename verrassing. Ook de overall songkwaliteit ligt (behoorlijk) hoog, kortom: na 4 jaar afwezigheid is Franz Ferdinand meer dan terug.

Ten tijde van het debuut was ik helemaal gek van deze band en gelukkig heb ik ze nog kunnen zien optreden in een kleine club vlak voor ze echt goed doorbraken naar het grote publiek.
Het was ze gegund. De tweede en derde deden me al een stuk minder waardoor ik ook niet heel erg bijzonder uitkeek naar Right Thoughts, Right Words, Right Action.
Misschien zelfs wel het album dat erop of eronder zou gaan worden voor wat betreft mijn liefde voor de band.

Gelukkig is het een lekker album geworden: nee, niet heel bijzonder maar het is zeker ook niet zo dat ik er nu echt op uitgekeken ben.
De rustpauze van 4 jaar draagt daar misschien ook wel positief aan bij.
Het is fijn om weer eens ongedwongen catchy nummers te horen want daar zijn de heren nog steeds heer en meester in en het lijkt of het op dit album wat opgepoetst is want het komt allemaal weer wat frisser over.

Franz Ferdinand zorgt ervoor dat deze toch best aanstekelijke muziek weer terug in de schijnwerpers kan. En ze hoeven er echt niet alleen de meisjes mee aan het dansen te krijgen. Jongetjes mogen ook

Er zat een dalende lijn in de populariteit van Franz Ferdinand. Medio mei leek er niemand echt te wachten op een nieuwe plaat van dit sympathieke schotse viertal. Zelfs bij uw recensent, als grootliefhebber van het ondergewaardeerde Tonight (2009), waren ze een beetje in de vergetelheid geraakt. Dingen kunnen anders lopen. En toen kwamen de grote zomerfestivals. Hoofdpodia en grote tenten (als de Alpha op Lowlands) gingen opnieuw volledig los op de hyper-aanstekelijk springliedjes van dit collectief rondom de inmiddels veertig gepasseerde Alex Kapranos. Opeens brak massaal weer het besef aan dat Franz Ferdinand toch wel een erg leuke band was, en - vooral - nog steeds is.

En dan is er nu ook die nieuwe plaat, Right Thoughts, Right Words, Right Action. De synthesizer- en dance-invloeden van Tonight hebben weer plaats gemaakt voor gitaren. De sound die Franz Ferdinand een kleine tien jaar geleden direct op de kaart zetten met het veel geprezen, gelijknamige, debuut. Franz Ferdinand is terug bij af en doen op Right Thoughts precies waar ze goed in zijn: luchtige en extreem catchy gitaarliedjes serveren, die je vaak na één luisterbeurt al lekker mee kan blèren.

Met nog geen veertig minuten op de teller, schiet Right Toughts direct uit de startsblokken. In opener Right Action wordt de albumtitel in de tweede regel van het couplet al zo effectief gebruikt dat niemand meer vergeet hoe deze plaat heet. Het swingende 'Evil Eye' is catchy as hell en 'Love Illumination' is een alternatieve rockhit van het kaliber 'Take Me Out', 'This Fire' of 'Do I Want To'. Vervolgens wordt er wat gas teruggenomen met 'Stand On The Horizon' en in de tweede helft met 'Brief Encounters'. Met 'Bullets' en 'Treason! Animals', mét aanstekelijk disco-orgeltje, staan er nog twee hits van jewelste op.

Hoewel het niveau van het debuut niet wordt behaald, komt Franz Ferdinand wel aardig in de buurt. Hierbij speelt mee dat de frisheid uit de jaren '00 weer is hervonden. Daarnaast is de productie door duscoproducer Todd Terje uitstekend te noemen. Een beetje voorspelbaar is het allemaal wel. Nee, er is geen verassende noot op Right Thoughts, Right Words, Right Action te vinden. Tonight zat wat dat betreft knapper in elkaar en had meer diepgang, maar dit is meer een plaat voor de grote massa en de festivals. Want laten we eerlijk wezen. Er staan hier gewoon weer hyper-aanstekelijke springliedjes op Right Thoughts. Tien stuks zelfs. Tien hitjes die op single uitgebracht kunnen worden. Knappe comeback.

Van: Daan's Muziek Blog

Franz Ferdinand gaf een heel goede indruk op pukkelpop , dat is ook ons niet ontgaan. Het is lang stil geweest rond deze Schotse band, het laatste album Tonight : Franz Ferdinand dateert al van 2009. We keken dan ook reikhalzend uit naar deze nieuwe plaat, Right Thoughts, Right Words, Right Action. In vele persartikelen wordt het album met gemengde gevoelens onthaald.

De eerste song Right Action geeft eigenlijk direct de toon aan. Er wordt teruggegrepen naar de sound van de periode 2004, hun meest populaire jaren om het zo te zeggen. Het zijn songs die je zonder problemen kan meezingen, het is zowat hun handelsmerk. Wat ons betreft heeft dat 4 jaar ertussen uit zijn ook zijn vruchten afgeworpen. We horen terug een frisse en montere Franz Ferdinand , dat was op het podium reeds zo, maar ook op plaat blijkt dit nu het geval te zijn.

lees meer :
Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action - Snoozecontrol.be

Franz Ferdinand is de band die mij op 12-jarige leeftijd heeft geïntroduceerd tot de alternatieve poprock, met hun optreden bij de MTV EMA's van 2004. Samen met Gorillaz werden dit mijn nieuwe muzikale helden, en ze hebben dan ook een enorme rol gespeeld bij mijn muzikale smaakontwikkeling. Een speciale plek in mijn hart heeft deze band dus sowieso wel, maar ook ik kan niet ontkennen dat ik ze een beetje begon te vergeten nadat het hoofdstuk "Tonight" met tournee en al was afgesloten.

Na jaren van doodse stilte begonnen ze weer op te duiken, en nadat ze werden bevestigd voor Lowlands werd mijn nieuwsgierigheid en verwachting weer groot. Ik durfde niet te hopen op een glorieuze terugkeer die oude tijden zou doen herleven, maar tegelijk wist ik dat FF eigenlijk nog nooit door de ondergrens is gezakt dus ik had er wel vertrouwen in. De eerste singles en live-opnames van het nieuwe album druppelden binnen en al snel kon ik er gerust op zijn dat dit weer een prima plaat zou worden. Maar hoe prima?

Zowel Right Action als Love Illumination bevielen mij meteen, maar ik twijfelde over de houdbaarheid van deze liedjes. De instrumentale melodieën zijn goed maar erg simpel. Echter vervelen deze nummers mij na tig keer luisteren nog steeds niet, en op Lowlands bleek dat Love Illumination gewoon mee kan met de beste hits van eerdere werken. De rest van de plaat heb ik minder vaak gehoord, maar elk nummer heeft mij inmiddels wel overtuigd. Het zijn echte popliedjes, maar wel op een manier zoals ik pop al lang niet meer gehoord heb: fris, strak en met een rocksausje. Evil Eye en Stand On The Horizon kunnen zo de disco in, wat dus betekent dat de samenwerking met discoheld Todd Terje meer dan geslaagd is. Bullet en Treason! Animals weten weer de hoekige rock waar FF mee is doorgebroken fantastisch naar voren te brengen, en dit zijn dan ook de nummers die ik bij de eerste luisterbeurten het lekkerst vond. Maar na een tijdje merkte ik dat de langzamere nummers, en dan met name Fresh Strawberries en Brief Encounters, misschien nog wel mooier zijn. Die melodieën hangen al dagen in mijn hoofd en bij elke luisterbeurt verschijnt er weer een lach op mijn gezicht, ook al zijn de liedjes in opzet nog zo simpel.

Deze plaat is dus erg sterk, maar ook erg veilig. Bij Tonight nam FF nog interessante uitstapjes naar andere stromingen, maar Right Thoughts, Right Words, Right actions is gewoon een set van 10 dijken van poprocksongs en meer niet. Na het debuut van deze mannen werd de muziekwereld toch een beetje op z'n kop gezet, en daar is bij deze plaat geen sprake van. Heel erg kan ik het ze niet aanrekenen, en stiekem wilde ik ook het liefst een old skool FF horen dat terug naar de basis ging zonder poespas. Franz Ferdinand weet wie ze zijn, en ze willen gewoon zichzelf zijn. Ze kennen hun plek in de muziekwereld en vinden het wel best zo. Ik ook.

Ander minpuntje is dat de plaat wel erg kort is, naar mijn mening hadden er zeker nog 1 a 2 nummers bij gekund. Gelukkig is nog een keer opzetten absoluut geen straf. Zelden heb ik een cd met zo veel plezier een paar keer achter elkaar geluisterd.

Achteraf is dat misschien makkelijk te zeggen, maar de impact van het debuutalbum vond ik toen wel vrij groot en veel van die nummers staan nu al bijna tien jaar overeind. Dat kan dit album in de twee weken dat het nu te beluisteren is nooit meer goed maken, temeer de verrassing rondom de band er allang vanaf is.

In New York was begin deze eeuw al wat gaande rondom de Strokes, White Stripes en Interpol. Wellicht een wat opgeklopte hype, omdat bladen als Oor ook gevuld moeten worden, maar vanaf dat moment was nu-metal niet meer de dominante rockstroming in de mainstream. Vanuit Engeland kwam Franz Ferdinand daar nog overheen, met in het kielzog nog legio andere bands waarvan de meeste allang weer in de vergetelheid zijn geraakt. De tongue-in-cheek van Franz Ferdinand herkende ik van Pulp, toen ook al een favoriete band van me. Sindsdien heb ik de Schotse groep altijd in het hart gesloten. Het eerste album heb ik helemaal kapot gedraaid en ik ben in dat jaar (2004) goed uit mijn dak gegaan op Pinkpop. Als een van de weinigen overigens: Franz Ferdinand was nog niet zo groot en stond vroeg in de middag op het kleine podium. Op het tweede album liet Franz Ferdinand zich met ingetogen ballads ineens ook van een heel andere kant zien: naast de ene na de andere uptempo dansplaat bleken ze ook kleine, gevoelige liedjes te kunnen maken. De ene nog mooier dan de ander. Helaas waren de uptempo nummers over het algemeen van een net iets minder niveau dan die van de voorganger, waardoor het een wat wisselvallig album is eigenlijk.

Op basis van het tweede album dacht ik eigenlijk dat de koek al wel een beetje op was, maar het derde album bleek een grote verrassing. Ulysses vind ik misschien zelfs wel hun beste single, maar belangrijker is dat de muziek ineens een stuk gelaagder was en er ruimte was voor flirts met latin en electronica. Dat gaf voor mij een grote meerwaarde aan de muziek, want het maakt dat het album net iets meer te bieden heeft. Het outro van Send Him Away, de prominente rol voor het orgel in Twilight Omens, de plagerige synth van What She Came For, de uitzinnigheid van Live Alone en Can't Stop Feeling (wat ik live nog eens uitgebouwd zag worden met Donna Summer's I Feel Love) en de machtige downtempo electro van Lucid Dreams, ik vind het allemaal schitterend en het maakt dat ik Tonight het beste Franz Ferdinand-album vind. Het debuut heb ik dan wel vaker gedraaid: ik heb het ook stukgedraaid, terwijl de frisheid van Tonight behouden blijft en ik daar nog steeds dingen in kan ontdekken. Al moet ik zeggen dat ik laatst op een bruiloft This Fire heb gedraaid en dat iedereen hard meezong en -danste (en ik zelf misschien nog wel het meest). Qua drive is dat dan misschien weer het beste nummer dat Franz Ferdinand heeft geschreven. En wat het universele collectieve geheugen betreft blijft het debuut sowieso onovertroffen.

En dan, album nummer vier: de singles Love Illumination en Right Action vond ik leuk, maar niet speciaal. Waar ik Do You Want To en Ulysses toen ze net nieuw waren misschien wel 20 keer draaide op een avond, had ik die behoefte hier helemaal niet bij. Eigenlijk vond ik de singles een beetje 'Franz Ferdinand paint-by-numbers': niet slecht, maar ik voel er weinig bij. Met de rest van het album heb ik een soortgelijk gevoel. Hoe vaak ik het ook draai en aangenaam het ook klinkt, de klik van weleer blijft nog even uit. Nu heb ik het album pas een keer of 10 gehoord en geloof ik dat je muziek pas echt op zijn waarde kan schatten als je het een tijdje helemaal niet draait zodat het kan bezinken, toch vind ik het wel heel jammer dat ze weer back to basics zijn gegaan door voor een wat eendimensionaler geluid te kiezen. Van mij hadden ze best voort mogen borduren op het sonische palet van Tonight. En toch, en toch, de laatste twee nummers geven me toch wel hoop dat het uiteindelijk ook helemaal goed gaat komen tussen dit album en mij. Wellicht ook omdat de groep naar mijn idee hier het meest van zichzelf laat zien, ook al is dit mogelijk triest genoeg het afscheid van de groep, als we de laatste regels van Goodbye Lovers and Friends mogen geloven:

Goodbye, lovers and friends
It's so sad to leave you
When they lie and say this is not the end
You can laugh as if we are still together
But this really is the end

Overigens was ik er denk ik al heel vroeg bij met Alex Kapranos, nog ruim voor hij in Franz Ferdinand zat. Ergens in de jaren '90 speelde hij met The Karelia op het London Calling-festival in Paradiso. Ik zag ze helaas niet, maar pikte wel de verzamelcd op die het festival toen elke editie uitgaf. En niet veel later ook het enige album van de band. Maar dat staat allemaal los van mijn waardering voor Franz Ferdinand denk ik.

Ben een beetje verbaasd dat deze plaat hier (en in alle recensies die ik tot dusverre heb gelezen) wordt afgedaan als 'FF die terug naar de basis gaat'. Niet dat daarmee iets mis zou zijn, maar ik lijk wel een andere plaat te horen.

Alleen die eerste drie tracks zou ik als 'typisch Franz' omschrijven, alhoewel ze qua productie veel gelaagder (luister bijvoorbeeld eens op goede koptelefoon hoe die blazers in Love Illumination naar binnen komen) en ook zwoeler zijn, soulvoller misschien wel, dan de sober strakke gitaarpop van het debuut en de wat melancholiekere variant daarvan op de tweede plaat. De rest van het album gaat allerlei kanten op en is in wezen net zo avontuurlijk als Tonight, alleen waar die plaat duidelijk een muzikale zoektocht was (wat de een als 'spannend' en de ander als 'geforceerd' ervoer), daar zijn hier de resultaten van het experiment op een waanzinnig knappe wijze geïntegreerd in de schijnbare achteloze onweerstaanbaarheid van het geheel. Daarnaast vind ik dit album, vooral in de tweede helft, een stuk grimmiger van toon dan het eerdere werk. Neem bijvoorbeeld het Roxy Music-achtige 'Treason! Animals'? Dat is toch waanzinnig, hoe Kapranos daarin doordraait en tegelijk de volledige controle houdt? Fantastische tekst ook. En dan 'Stand On The Horizon'. Klinkt het moeilijk? Het tegenovergestelde is het geval, het glijdt als stroop in de oren. En toch zit dat nummer zo bijzonder in elkaar, het eindigt heel ergens anders dan waar het begon, het neemt je mee in vier minuten en drieëntwintig seconden mee op een onnavolgbaar popreisje. Complexiteit die simpel klinkt, iets knappers is er volgens mij niet.

Het lijkt wel alsof mensen tegenwoordig van een band verwachten dat ze óf een 'Kid A'tje' afleveren óf gemakkelijk scoren door zichzelf te herhalen, maar tussen die twee uitersten zitten nog zo ontzettend veel interessante manieren waarop een band zich kan ontwikkelen en dit komt dan ook op mij over als een heel natuurlijk volgend hoofdstukje voor deze band. Zeker geen gemakzuchtige herhaling, maar toch ontzettend herkenbaar, want catchy en inventief, plezierig en koppig ineen, zoals je van deze band mag verwachten.

Alweer een goeie plaat van Franz Ferdinand, zonder meer. Right Action is een solide opener, die alvast de toon zet; de volgende twee nummers luidden het feestgedruis helemaal in. Vooral Love Illumination vind ik een erg knappe song. Aanstekelijk en vooral ook verrassend gevarieerd. Dit soort song weet m'n aandacht er wel bij te houden.

Stand on the Horizon is vervolgens eigenlijk meer van hetzelfde, maar in deze verpakking maakt me dat niet zoveel uit. Fresh Strawberries is een guitig, fruitig liedje, terwijl Bullet dan weer wat feller door richting einder zoeft. Soms hebben songs hun titel echt niet gestolen.

Zes songs gehad, en eigenlijk allemaal single-waardig materiaal. Een kwaliteit, maar een album vol singles hoeft van mij ook niet, wegens teveel van het goede. Daarom is het fijn te horen dat Kapranos en co het in de tweede helft van de plaat over een andere boeg gooien, met wat meer zin voor experiment, en wat minder druk op het gaspedaal. The Universe Expanded is daar een stemmig, zelfs wat melancholisch aandoend voorbeeld van. Goodbye Lovers & Friends is een aardige slotsong, maar verder niets speciaals.

Na een ijzersterk debuut en twee knappe vervolgplaten, is ook Right Thoughts, Right Words, Right Actions een goeie worp. Geen schot in de roos, maar 't komt soms toch verdomd dichtbij.

3,5 sterren