Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action (2013)

Franz Ferdinand is de band die mij op 12-jarige leeftijd heeft geïntroduceerd tot de alternatieve poprock, met hun optreden bij de MTV EMA's van 2004. Samen met Gorillaz werden dit mijn nieuwe muzikale helden, en ze hebben dan ook een enorme rol gespeeld bij mijn muzikale smaakontwikkeling. Een speciale plek in mijn hart heeft deze band dus sowieso wel, maar ook ik kan niet ontkennen dat ik ze een beetje begon te vergeten nadat het hoofdstuk "Tonight" met tournee en al was afgesloten.

Na jaren van doodse stilte begonnen ze weer op te duiken, en nadat ze werden bevestigd voor Lowlands werd mijn nieuwsgierigheid en verwachting weer groot. Ik durfde niet te hopen op een glorieuze terugkeer die oude tijden zou doen herleven, maar tegelijk wist ik dat FF eigenlijk nog nooit door de ondergrens is gezakt dus ik had er wel vertrouwen in. De eerste singles en live-opnames van het nieuwe album druppelden binnen en al snel kon ik er gerust op zijn dat dit weer een prima plaat zou worden. Maar hoe prima?

Zowel Right Action als Love Illumination bevielen mij meteen, maar ik twijfelde over de houdbaarheid van deze liedjes. De instrumentale melodieën zijn goed maar erg simpel. Echter vervelen deze nummers mij na tig keer luisteren nog steeds niet, en op Lowlands bleek dat Love Illumination gewoon mee kan met de beste hits van eerdere werken. De rest van de plaat heb ik minder vaak gehoord, maar elk nummer heeft mij inmiddels wel overtuigd. Het zijn echte popliedjes, maar wel op een manier zoals ik pop al lang niet meer gehoord heb: fris, strak en met een rocksausje. Evil Eye en Stand On The Horizon kunnen zo de disco in, wat dus betekent dat de samenwerking met discoheld Todd Terje meer dan geslaagd is. Bullet en Treason! Animals weten weer de hoekige rock waar FF mee is doorgebroken fantastisch naar voren te brengen, en dit zijn dan ook de nummers die ik bij de eerste luisterbeurten het lekkerst vond. Maar na een tijdje merkte ik dat de langzamere nummers, en dan met name Fresh Strawberries en Brief Encounters, misschien nog wel mooier zijn. Die melodieën hangen al dagen in mijn hoofd en bij elke luisterbeurt verschijnt er weer een lach op mijn gezicht, ook al zijn de liedjes in opzet nog zo simpel.

Deze plaat is dus erg sterk, maar ook erg veilig. Bij Tonight nam FF nog interessante uitstapjes naar andere stromingen, maar Right Thoughts, Right Words, Right actions is gewoon een set van 10 dijken van poprocksongs en meer niet. Na het debuut van deze mannen werd de muziekwereld toch een beetje op z'n kop gezet, en daar is bij deze plaat geen sprake van. Heel erg kan ik het ze niet aanrekenen, en stiekem wilde ik ook het liefst een old skool FF horen dat terug naar de basis ging zonder poespas. Franz Ferdinand weet wie ze zijn, en ze willen gewoon zichzelf zijn. Ze kennen hun plek in de muziekwereld en vinden het wel best zo. Ik ook.

Ander minpuntje is dat de plaat wel erg kort is, naar mijn mening hadden er zeker nog 1 a 2 nummers bij gekund. Gelukkig is nog een keer opzetten absoluut geen straf. Zelden heb ik een cd met zo veel plezier een paar keer achter elkaar geluisterd.

Het debuut van Franz Ferdinand mag wat mij betreft tot één van de beste albums van de laatste 10 jaar gerekend worden, maar al wat erna kwam was hooguit leuk radiomateriaal of setvulsel voor de liveshows. (uitgezonderd Ulysses misschien)

Zonder het nieuwe album gehoord te hebben, lijkt dit me dezelfde weg op te gaan. Love Illumination is een catchy hitje, maar veel verder dan dat gaat het ook niet. Right Action vind ik ronduit slecht.

Ik was trouwens vergeten hoe This Fire over een weide kan denderen! Franz, speel die eerste plaat integraal in AB aub. En laat de rest gewoon voor wat het is.

Raak toch wel erg snel uitgekeken op dit plaatje. Treason! Animals en Stand on the Horizon zijn frisse popnummers, de rest zijn inwisselbare melodietjes die je al veel te veel hebt gehoord. Omlaag naar 3* en daar zal-ie wel blijven, want er staat nog genoeg moois in de playlist

Als ik het dus goed begrijp, dan zeg je dit zonder (!) deze plaat beluisterd te hebben....

In tegenstelling tot de meeste reacties hierboven vind ik dit echt een hele leuke plaat. Heerlijk catchy en veelzijdiger dan in het verleden. Misschien niet iets om heel druk over te doen, maar toch leuker dan de meeste andere releases van het moment.

Mijn recensie staat hier: De krenten uit de pop: Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Met de paar nummers die ik er al van gehoord heb, krijg ik niet het gevoel dat dit album me omver gaat blazen nee. (iets waar hun debuut wel in geslaagd is). Maar goed, mening onder voorbehoud dus

Je schrijft dat ze nieuwe wegen in zijn gegaan, maar ze gaan hier toch juist naar de kern van hun eigen geluid zoals ze dat al op het debuut lieten horen? Ik vind het typisch een plaat van geen nieuwe wegen juist.

De "funky gitaren, zeurderige indie orgeltjes, stevigere gitaaruithalen en vocalen die uit meerdere lagen bestaan" waren op eerdere albums toch net zo goed te horen?

Het debuut van Imagon Dragons is best te pruimen zolang je het niet te serieus neemt. Dat geldt ook voor dit plaatje. Gewoon niet al te ingewikkeld in elkaar stekende popsongs die lekker in het gehoor liggen. Niets meer en niets minder.

@herman, ik vind het anders klinken, maar ik ben zeker geen FF liefhebber van het eerste uur dus misschien moet ik het debuut nog wat vaker beluisteren.

Ik heb het debuutalbum ook beluisterd en ik vind deze veel beter eigenlijk.

Wat is dat voor reactie? Ik ben het met Don eens, ik kan dit album veel beter aanhoren dan het eerste album van Franz Ferdinand.

Het is een mening. Franz gaat hier veel funkier en losser te werk en dat bevalt me gewoon beter. Het debuutalbum is vrij strak geregisseerd.

Achteraf is dat misschien makkelijk te zeggen, maar de impact van het debuutalbum vond ik toen wel vrij groot en veel van die nummers staan nu al bijna tien jaar overeind. Dat kan dit album in de twee weken dat het nu te beluisteren is nooit meer goed maken, temeer de verrassing rondom de band er allang vanaf is.

In New York was begin deze eeuw al wat gaande rondom de Strokes, White Stripes en Interpol. Wellicht een wat opgeklopte hype, omdat bladen als Oor ook gevuld moeten worden, maar vanaf dat moment was nu-metal niet meer de dominante rockstroming in de mainstream. Vanuit Engeland kwam Franz Ferdinand daar nog overheen, met in het kielzog nog legio andere bands waarvan de meeste allang weer in de vergetelheid zijn geraakt. De tongue-in-cheek van Franz Ferdinand herkende ik van Pulp, toen ook al een favoriete band van me. Sindsdien heb ik de Schotse groep altijd in het hart gesloten. Het eerste album heb ik helemaal kapot gedraaid en ik ben in dat jaar (2004) goed uit mijn dak gegaan op Pinkpop. Als een van de weinigen overigens: Franz Ferdinand was nog niet zo groot en stond vroeg in de middag op het kleine podium. Op het tweede album liet Franz Ferdinand zich met ingetogen ballads ineens ook van een heel andere kant zien: naast de ene na de andere uptempo dansplaat bleken ze ook kleine, gevoelige liedjes te kunnen maken. De ene nog mooier dan de ander. Helaas waren de uptempo nummers over het algemeen van een net iets minder niveau dan die van de voorganger, waardoor het een wat wisselvallig album is eigenlijk.

Op basis van het tweede album dacht ik eigenlijk dat de koek al wel een beetje op was, maar het derde album bleek een grote verrassing. Ulysses vind ik misschien zelfs wel hun beste single, maar belangrijker is dat de muziek ineens een stuk gelaagder was en er ruimte was voor flirts met latin en electronica. Dat gaf voor mij een grote meerwaarde aan de muziek, want het maakt dat het album net iets meer te bieden heeft. Het outro van Send Him Away, de prominente rol voor het orgel in Twilight Omens, de plagerige synth van What She Came For, de uitzinnigheid van Live Alone en Can't Stop Feeling (wat ik live nog eens uitgebouwd zag worden met Donna Summer's I Feel Love) en de machtige downtempo electro van Lucid Dreams, ik vind het allemaal schitterend en het maakt dat ik Tonight het beste Franz Ferdinand-album vind. Het debuut heb ik dan wel vaker gedraaid: ik heb het ook stukgedraaid, terwijl de frisheid van Tonight behouden blijft en ik daar nog steeds dingen in kan ontdekken. Al moet ik zeggen dat ik laatst op een bruiloft This Fire heb gedraaid en dat iedereen hard meezong en -danste (en ik zelf misschien nog wel het meest). Qua drive is dat dan misschien weer het beste nummer dat Franz Ferdinand heeft geschreven. En wat het universele collectieve geheugen betreft blijft het debuut sowieso onovertroffen.

En dan, album nummer vier: de singles Love Illumination en Right Action vond ik leuk, maar niet speciaal. Waar ik Do You Want To en Ulysses toen ze net nieuw waren misschien wel 20 keer draaide op een avond, had ik die behoefte hier helemaal niet bij. Eigenlijk vond ik de singles een beetje 'Franz Ferdinand paint-by-numbers': niet slecht, maar ik voel er weinig bij. Met de rest van het album heb ik een soortgelijk gevoel. Hoe vaak ik het ook draai en aangenaam het ook klinkt, de klik van weleer blijft nog even uit. Nu heb ik het album pas een keer of 10 gehoord en geloof ik dat je muziek pas echt op zijn waarde kan schatten als je het een tijdje helemaal niet draait zodat het kan bezinken, toch vind ik het wel heel jammer dat ze weer back to basics zijn gegaan door voor een wat eendimensionaler geluid te kiezen. Van mij hadden ze best voort mogen borduren op het sonische palet van Tonight. En toch, en toch, de laatste twee nummers geven me toch wel hoop dat het uiteindelijk ook helemaal goed gaat komen tussen dit album en mij. Wellicht ook omdat de groep naar mijn idee hier het meest van zichzelf laat zien, ook al is dit mogelijk triest genoeg het afscheid van de groep, als we de laatste regels van Goodbye Lovers and Friends mogen geloven:

Goodbye, lovers and friends
It's so sad to leave you
When they lie and say this is not the end
You can laugh as if we are still together
But this really is the end

Overigens was ik er denk ik al heel vroeg bij met Alex Kapranos, nog ruim voor hij in Franz Ferdinand zat. Ergens in de jaren '90 speelde hij met The Karelia op het London Calling-festival in Paradiso. Ik zag ze helaas niet, maar pikte wel de verzamelcd op die het festival toen elke editie uitgaf. En niet veel later ook het enige album van de band. Maar dat staat allemaal los van mijn waardering voor Franz Ferdinand denk ik.

Fijn dat je het toelicht, dat losse kan ik me wel iets bij voorstellen, al vind ik deze plaat ook wel behoorlijk strak. Als je het echt los wilt hebben moet je de Todd Terje-remix van Evil Eye horen, die heeft een heerlijke uitbouw. Het blijft wel vaag zo'n stellige mening terwijl je het album waarschijnlijk 1 keer gedraaid hebt? Je zal er gezien je leeftijd in 2004 nog niet bij zijn geweest en muziek als FF gedijt eigenlijk nog het best op feesten en festivals.

Leuk stuk herman. Het debuut had inderdaad een behoorlijke impact. Daarna imo alleen nog geëvenaard door het debuut van Arctic Monkeys. Ik was er ook bij op Pinkpop en dat optreden was makkelijk het sterkst van die editie.

Ik weet nog niet wat ik van dit album vind. Ik ga de andere albums nog een keer luisteren om alles in perspectief te plaatsen.

Klopt inderdaad. Heb zelf nooit zoveel gehad met de Arctic Monkeys, al vind ik het niet verkeerd. Maar die gingen er in populariteit misschien nog wel overheen.


Ik was er alleen de maandag. Heb me enorm vermaakt, maar muzikaal was het een matige editie met zelfs nog de Sugababes.


Ik wacht het ook nog even af. In eerste instantie was ik ook niet zo ondersteboven van Tonight, maar vorig jaar viel dat album aardig op zijn plaats hier. Ik kan me wel voorstellen dat een album als dit wat makkelijker te schrijven valt. Gewoon 10 rake liedjes zonder al teveel strapatsen.

Franz Ferdinand, Arctic Monkeys en Bloc Party zijn de bands waar het voor mij een beetje mee begon. Alle drie een briljante debuutplaat imo en voor mij is Arctic Monkeys de meest constante gebleken met Franz daar niet ver achter. Bloc Party is na de tweede plaat jammer genoeg ver weggezakt en gaat dus ook stoppen.

Afgelopen weekend op Rock en Seine wederom een bevlogen Franz Ferdinand op het podium gezien, toch wel fijn om voor het eerst sinds 2009 die gasten weer live te kunnen aanschouwen. En dat de nieuwe nummers naar mijn mening zo lekker klinken maakt het al helemaal perfect.

Het debuut van Franz Ferdinand had destijds wel veel impact, maar was natuurlijk niets nieuws. Terug naar Gang Of Four en nog wat bands uit de late jaren 70.

Ben een beetje verbaasd dat deze plaat hier (en in alle recensies die ik tot dusverre heb gelezen) wordt afgedaan als 'FF die terug naar de basis gaat'. Niet dat daarmee iets mis zou zijn, maar ik lijk wel een andere plaat te horen.

Alleen die eerste drie tracks zou ik als 'typisch Franz' omschrijven, alhoewel ze qua productie veel gelaagder (luister bijvoorbeeld eens op goede koptelefoon hoe die blazers in Love Illumination naar binnen komen) en ook zwoeler zijn, soulvoller misschien wel, dan de sober strakke gitaarpop van het debuut en de wat melancholiekere variant daarvan op de tweede plaat. De rest van het album gaat allerlei kanten op en is in wezen net zo avontuurlijk als Tonight, alleen waar die plaat duidelijk een muzikale zoektocht was (wat de een als 'spannend' en de ander als 'geforceerd' ervoer), daar zijn hier de resultaten van het experiment op een waanzinnig knappe wijze geïntegreerd in de schijnbare achteloze onweerstaanbaarheid van het geheel. Daarnaast vind ik dit album, vooral in de tweede helft, een stuk grimmiger van toon dan het eerdere werk. Neem bijvoorbeeld het Roxy Music-achtige 'Treason! Animals'? Dat is toch waanzinnig, hoe Kapranos daarin doordraait en tegelijk de volledige controle houdt? Fantastische tekst ook. En dan 'Stand On The Horizon'. Klinkt het moeilijk? Het tegenovergestelde is het geval, het glijdt als stroop in de oren. En toch zit dat nummer zo bijzonder in elkaar, het eindigt heel ergens anders dan waar het begon, het neemt je mee in vier minuten en drieëntwintig seconden mee op een onnavolgbaar popreisje. Complexiteit die simpel klinkt, iets knappers is er volgens mij niet.

Het lijkt wel alsof mensen tegenwoordig van een band verwachten dat ze óf een 'Kid A'tje' afleveren óf gemakkelijk scoren door zichzelf te herhalen, maar tussen die twee uitersten zitten nog zo ontzettend veel interessante manieren waarop een band zich kan ontwikkelen en dit komt dan ook op mij over als een heel natuurlijk volgend hoofdstukje voor deze band. Zeker geen gemakzuchtige herhaling, maar toch ontzettend herkenbaar, want catchy en inventief, plezierig en koppig ineen, zoals je van deze band mag verwachten.

Ik vraag me ook af waarom mensen beweren dat FF terug naar de basis gaat. Ik vind eigenlijk alleen Bullet een nummer die wellicht op de eerste twee albums had kunnen staan (maar eigenlijk ook niet).

Ik heb het debuut nog maar eens beluisterd, maar vind de nieuwe toch duidelijk anders. Veel meer invloeden.

Wat zijn die extra invloeden dan? Op het debuut hoor ik ook al Gang of Four en Josef K. e.d.

Ik hoor enorm veel invloeden door deze plaat spoken, zowel invloeden die ze altijd al hadden (Talking Heads, Bowie, Beatles, Kinks, XTC, Orange Juice, Magazine, en idd Gang Of Four), als nieuwe invloeden (Roxy Music, Abba, Pixies, Madness, Queen), maar ik vind nergens invloeden er dik bovenop liggen.

(Ik weet trouwens niet of het zo bedoeld is of niet, maar het einde van Bullet doet me altijd aan het einde van Help! denken en ik hoor er dan altijd 'ooooh' achteraan in mijn hoofd. )

precies, ik hoor hetzelfde als Kaaasgaaf. De invloeden van Gang of Four e.d. zijn er ook nog wel, maar die vind ik veel minder interessant. Die ken ik zo langzamerhand wel.

Grappig hoe verschillend tegen deze plaat wordt aangekeken. Meer van hetzelfde of totaal anders, zo groot zijn de verschillen niet vaak.

Ook ik sluit mij, zoals ik ook al eerder aangaf, bij erwinz en Kaaaasgaaf aan. Vooral op Side B, vanaf Bullet, zijn toch heel wat nieuwe invloeden en ingeslagen wegen te horen. Met name Treason! Animals & Brief Encounters zijn anders dan anders en steengoed. Love Illumination is meer de 'klassieke' Franz Ferdinand, maar dan wel in absolute topvorm: wat een fantastisch nummer! Bullets vind ik beter en beter en beter worden.

Hmmmm.. afgaand op de recensies zou dit toch een vrij sterke plaat moeten zijn van FF maar vooralsnog vond ik de voorganger stukken beter. Heb de plaat een paar keer gedraaid en een aantal nummers zijn an sich gewoon sterk maar hij verrast werkelijk nergens. Had het gevoel naar een enthousiast uitgevoerde herhalingsoefening te luisteren. Niets mis mee op zich, maar ook niet heel bijzonder. Vooralsnog 3*

Krijg hier echt een His 'n Hers-vibe van Pulp bij. Als dat betekent dat er nog een Different class zit aan te komen ook, is het helemaal mooi.

Over de bonus live disc: die is in één keer opgenomen at Konk Studios. Zelf heb ik wat live opnamen met publiek in SBD kwaliteit eerder dit jaar. En bij sommige nummers mis je het geluid en de reactie van het publiek. Daarbij komt het eerste deel tot en met Right Action wat minder sterk over, althans voor FF: immers een geweldige live band.

Echter, vanaf Goodbye Lovers & Friends gaat het lopen en volgt het geweldige Can't Stop Feeling / I Feel Love. Helaas is dit wel weer een versie zonder het samen drummen op het einde, wat ze bij concerten echt geweldig deden. Toch zijn ze dan los, want de rest van de live cd is prima. Verdere uitblinkers zijn: Treason! Animals, Ulysses & Love Illumination. En omdat je de deluxe editie voor maar iets meer kan krijgen dan de 'losse' cd: gelijk doen.

Wat west zegt, vooral Love Illumination is heel goed live.