Damien Rice - O (2002)

Ik ervaar 't juist als een van de zwaardere of zelfs het 'zwaarste' nummer van het album. Iedere luisterbeurt kippenvel, zelfs als ik 't zinnetje hoor in Prague wat uit Cheers Darlin' komt.

Maar goed, het is duidelijk. Mensen haten het nummer niet Dat maakt mij een gelukkig man/jongen en nu ga ik eten.

Eet smakelijk iedereen ^^

@Geweldigenoten:

Ligt eraan op welke manier iets 'zweverig' is. Kijk 'The blowers daughter' en 'Cold water' zijn mooi en in mijn ogen niet heel zó zweverig, wel lichtelijk zoet en rustig, maar mooi melancholisch, maar 'cheers darling' vind ik meer naar 'zeikerig' gaan, iets té zweverig/dramatisch o.i.d.

Maar verder ben ik juist wel redelijk fan van zweverig, aangezien ik bands als 'Muse,' 'Radiohead' en artiesten als 'Amos Lee' en dergelijke singer-songwriters wel waardeer.. En juist het zweverige erg mooi vind.. Alleen de manier waarop Rice het in 'Cheers darling' gebruikt, dat grijpt me nou niet echt..


Mooiste nummers van 'O' vind ik overigens ook zoals velen, 'The blower's daughter,' 'Cannonball' en 'Eskimo,' maar eerlijk gezegd vind ik het hele album, alle nummers op dat ene nummer na, dus juweeltjes.. Echt fenominaal.

@Carolaah

Ik vind Blowers Daughter juist een zeikerig nummer xD Komt m'n neusgaten zo langzamerhand uit.

Bovendien vind ik dat het dronken gezang in CD(ik kort 'm maar even af ) erg mooi en vol gevoel overkomt.

Het is zo leuk om te zien hoe mensen muziek zo tegenovergesteld interpeteren.

Ik begrijp trouwens wel wat jullie mooi vinden aan Blowers Daughter, maar ik heb 'm te vaak gehoord denk ik.

Edit: De tekst van Cheers Darlin' is trouwens ook prachtig(net zoals die van Cold Water). Dat wou ik even zeggen ^^

Hehe,.. ja 't is inderdaad mooi om te zien hoe mensen alles zo anders kunnen zien/horen. Opzich snap ik ook wel wat mensen mooi vinden aan 'Cheers darling' alleen ja, ik vind dat 'dronken gezwets' maar niks.. echt afschuwelijk haha, meestal als ik de cd op heb vind ik het nummer halverwege wel mooi, maar ik zou het nummer zelf nooit zo snel opzetten.. ik luister hem meer omdat hij in de cd verwerkt is haha en dan is het nummer wel uit te houden en wellicht nog wel 'goed' en 'mooi' te noemen.. Maar nee, de liefde voor dit nummer is nog een beetje onderdrukt, wie weet ooit..

Zo vond ik 'eskimo' eerst ook altijd een rotnummer, vooral met dat opera-stukje, maar tegenwoordig vind ik het juist wel een heel mooi nummer.. En 'I remember' heeft ook z'n tijd nodig gehad... Ach ja.. het is ook wat haha

Eindelijk het origineel gekocht (tijd het kopietje in de auto gehad) en gelukkig heb ik een versie inclusief het album 'B-sides'. Dus mocht je ook het origineel nog willen hebben, moet je dus uitkijken naar de dubbel-cd versie. Zo heb je alles bijeen...
Voor 15 eurootjes ben ik een gelukkig man .

Prachtig album voor met name de late avond. Eskimo, Cold Water, Cannonball erg sfeervol. Amie vond ik in het begin alleen wat te pompeus in het begin. Maar dat kan er nu ook mee door.

een mooie stem en liedjes vol gevoel.

Met zijn breekbare songs dreigt Damien Rice in mijn ogen al eens te vervallen in goedkope sentimentaliteit, maar meestal houdt hij zich op aan de juiste kant van de pathos, waar de ontroerende liedjes voor het grijpen liggen.
Opener Delicate begint mooi met ingetogen gitaargetokkel. Wanneer de cello zijn intrede doet, vrees ik eventjes voor het ergste, maar gelukkig wordt de bombast vermeden. De stem van Rice smaakt zoetjes, maar karikaturaal wordt het nergens.
Ook gedoseerde strijkers in Volcano, dat me minder doet dan Delicate, God weet om welke reden. Niet dat Rice hier zwaar de mist ingaat, maar ik vind het gewoon ietsjes zwakker.
Geef me dan maar The Blower's Daughter, toch ook niet van enige dramatiek gespeend. Deze voltreffer wordt overigens mooi gebruikt in de film Closer. (Ik denk: ik vermeld het maar eventjes. Doe er uw voordeel mee!)
Cannonball is bijna tenenkrullend teder, maar boogt op een mooie melodie en weet me -mits de juiste stemming- toch te raken.
Older Chests dan, waarin de zanger opvallend berustend klinkt. Mede om die reden is dit één van mijn grote favorieten van O. Het is daarnaast natuurlijk ook een bloedstollend mooie song.
De gelatenheid moet jammer genoeg plaats maken voor de bombast in Amie: zeker geen verkeerd lied, maar té gezwollen voor mij persoonlijk.
In Cheers Darling komt Rice zwoel voor de dag en dit resulteert in 'n soort van broeierigheid die bijzonder welkom is na de kilo's suiker van de eerste zes nummers.
Het verstilde Cold Water is een nieuw hoogtepunt dat in het tweede deel nog bijna uit de bocht gaat.
I remember begint prachtig ingetogen, maar kiest halfweg een andere richting. Net voor Lisa Hannigan mijn aandacht dreigt te verliezen, legt Damien Rice er nog even het mes op. Met succes!
Het sprookjesachtige, maar té barokke Eskimo is niet onvergetelijk, maar werkt me evenmin op de zenuwen. Ook de hidden track, die toch iets scherper klinkt, weet ik best te smaken. Het a capella gebrachte Silent Night is een extraatje, maar ook niks meer dan dat.
Tekstueel vind ik deze Damien Rice zeker geen uitblinker: een erg persoonlijke tekst over liefde koester ik. Als je hierin echter overdrijft, verzandt het al vlug in gejammer wat mij betreft. Beter één goedgeplaatste, ontwapenend eerlijke oneliner dan eindeloos, klef gemekker.
Veel kritiek dus voor deze debuutplaat, maar toch staan hier een aantal bloedmooie songs op, die mij diep weten te ontroeren als ik in de juiste bui ben.

Zeg, is het niet zo dat dat ''O'' gebaseerd is op het licht ge-erotiserend liefdesverhaal ''O''? Dus niet zozeer persoonlijke teksten over liefde?

mooi stukje trouwens Kuiken!

Stem met een halfje verlaagd. Het tweede gedeelte is toch een stuk minder.

! Dat is juist heb beste van Rice!

het tweede gedeelte, het eerste gedeelte, ik weet niet wanneer het eerste stopt en het tweede begint. ik vind beide gedeeltes echt briljant. geen 1 liedje op dit album is slecht. al moet ik er wel voor in een bepaalde stemming zijn.

Wow dit album is zooo mooi.

Eén van de weinige albums die me nog nooit teleur heeft gesteld bij een luisterbeurt.. Blijft geweldig..

O van Damien Rice is zo een plaat die je van begin tot eind weet te ontroeren. De zang is erg gevoelig en wordt ondersteund door mooie akoestische gitaarmuziek en strijkers. Het album is prachtig in zijn eenvoud en is nergens over the top als het gaat om de melancholieke sfeer die het uitademt.
Doordat het album droevig en meeslepend is, maar nergens overdrijft, blijft het ook na meerdere luisterbeurten moeiteloos overeind staan.
Het is dan ook de puurheid van het album die dit album tot een waar luistergenot maken. Damien Rice bewijst met O dat je ook nog gewoon prachtige muziek kunt maken met slechts een gitaar en wat strijkinstrumenten! Less is in dit geval zeker more!

Damien Rice is met een paar vrienden binnen 10 dagen van Dublin naar Bracelona gereden en heeft van elke dag een nummer geschreven. En..ach laat hij het maar zelf uitleggen:

On June 1st myself and my friends
Ryan (images) & Mia (navigation)
set off on a last-minute road
trip from Dublin to Barcelona,
squished into my little ol' mini
with a portable recording studio.
The idea is to stop off along the
way in random places where I have
to write and record a new song
every day, either in the mini or
outdoors on a rock or something.
10 days = 10 songs = album nuevo
We'll update as we go.. if we're
anywhere near an internet connec-
tion that is. We hope to arrive
in Barcelona on June 10th, or at
least in time to go see Radiohead
play on 12th and then fly home
for the Leonard Cohen dates. Yay!


damien

Degelijk album van een degelijk songwriter. Ik zag hem vorig jaar op werchter en daar werd ik gegrepen door de emotie van zijn liederen. Jammer genoeg lukt dat niet met het studioalbum. Ik hoor de schoonheid van de muziek, maar meer is het niet. Ik had verwacht te luisteren met betraande ogen en een pijnlijk hart, dit sloeg echter dik tegen. 3*

Erg mooie plaat, maar ik snap echt niet waarom hij die meid nou geditcht heeft, alleen is ie minder.

Wanneer is een album een "klassiek" album. In mijn ogen als je het album jaren niet draait en dan weer uit de kast pakt en het nog steeds relevant kllinkt en je weet te raken. Damien Rice weet mij altijd weer te raken. Vooral Eskimo, Blowers Daughter en Amie. Kippenvel! Tweede album vond ik een puntje minder maar dit album staat bij mij op 1 in de all-time top 10! TOP

Binnenkort kan je ook horen hij ''die meid'' zonder Damien klinkt want ze brengt een soloalbum getiteld Sea Sew uit.

just magic , zo prachtig is dit album

Als ik quotes van jou zie bij andere albums had ik verwacht dat je bij Damien Rice zou beginnen over een speenvarken. Maar zowaar laat je het deze keer achterwege. En terecht.

Prachtig album voor de late uurtjes. Romantisch, sfeervol, ingetogen en melancholiek met akoestische gitaar en viool, maar nooit honingzoet, bombastisch of overdreven sentimenteel.
Ik vind alle 10 songs mooi, vooral "The Blower's Daughter" en "Cannonball".

Ik wil ook nog even de loftrompet blazen voor deze plaat. Werkelijk fantastisch. Ik kreeg mijn twijfels een tijd terug omdat ik bang was dat hij zou gaan vervelen. Maar eergister weer eens gedraaid en hij heeft nog niets in kracht afgedaan. Vandaag zag ik 9 voor 5 e liggen en moest hem kopen, uit pure respect voor deze artiest en natuurlijk voor 9 Crimes. Net zag ik dat ik nog een 3 had staan voor die plaat. Toch nog maar eens goed luisteren. Want als het kwaliteitsverschil tussen deze plaat en 9 zo groot is als op deze site aangegeven dan is ook 9 een topplaat!

GENIAAL GEWELDIG ALBUM!!! Hier wordt ik echt blij van!!! Ik las laatst bij Radiohead dat het album OK computer zo mooi was, ik vond het zo mooi nog niet, en heb daarom toen ook gepost dat mijn definitie van mooi heel anders is. Nou is dit natuurlijk in de verste verte niet dezelfde muziek, maar als we het over mijn definitie van mooi hebben dan is dat dit album. Dit is nou mooi!!!!!!!! 4***

Het hoop mensen zullen het niet met me eens zijn, maar O is een van de meest overschatte platen van de afgelopen tijd. Gebombardeerd tot meesterwerk, daar ben ik het dus niet mee eens. Het klinkt erg mooi op momenten dat zeker Rice kan goed zingen en is een behoorlijk goeie songwritter maar zeker niet het grote genie dat hij door sommige voor wordt aangezien. Om eerlijk te zijn was O op momenten nogal saai, begrijp me niet verkeerd ik hou best van rustige muziek maar O duurde me op momenten echt te lang. Jammer, want talent heeft Rice zeker.

Hmm ik heb altijd het gevoel dat zo'n plaat als deze, die eerst door niet zo velen beluisterd werd, al erg werd gewaardeerd voordat Rice wat bekender werd. De rust, emotie, teksten, geen overdreven gedoe wat mij betreft, maakt deze plaat die op het eerste gezicht misschien niet zo bijzonder klinkt, toch erg bijzonder. Het is een persoonlijke kwestie, maar overschat vind ik de plaat absoluut niet. Ik heb juist meer het gevoel dat, omdat de plaat door zovelen gewaardeerd wordt, dat mensen al een soort van hoge verwachting stellen of een soort vooroordeel over de plaat hebben, waardoor de plaat als het ware geen 'eerlijke' kans meer krijgt om aan een 'blanco' personage voorgesteld te worden. Waardoor de impact ook minder zal zijn in vele gevallen. Natuurlijk kan deze muziek je ook niet liggen. Maar misschien zeg je het ook wel goed, de plaat wordt 'overschat' er worden te hoge verwachtingen gesteld.. waardoor de plaat wellicht tegenvalt.
Overgewaardeerd is naar mijn mening anders, iets wat deze plaat absoluut niet is.

Helemaal mee eens Carolaah. De plaat is idd erg populair en bekend hier op Musicmeter. Dit neemt dan al vaak de nodige verwachtingen mee voor een eerste luisterbeurt.
Daarnaast is het een redelijk simplistische plaat. Wat mij betreft ligt de kracht nou juist in die eenvoud van de muziek op O. Rice heeft een prachtige breekbare stem die je geboeid houdt en de gitaar en strijkercomposities zijn erg mooi ondanks de eenvoud en rust die erin schuil gaan. Als je die eenvoud niet weet te waarderen zal het niet snel wat worden tussen een desbetreffende luisteraar en O.

Daar heb je zeker gelijk in Carolaah, de plaat schiep enorm hoge verwachtingen door recencies en de top-250 notering op deze site (sorry, hoort bij het forum weet ik) en dat zorgt ervoot dat ik erg snel hoge verwachtingen had maar tegelijkertijd erg sceptisch werd over het album. Het is ook gewoon een goed album, daar niet van, maar ja. En misschien is overgewaardeerd niet het juiste woord.
Het klinkt op momenten geweldig en ontroerd zeker en de eenvoud is inderdaat de kracht van Rice. Ik weet niet wat het is, O klinkt me iets te lang voor een langzaam album waardoor het nog veel langer lijkt.
Ik hou ook best van rustige muziek en toch iets met dit album waardoor ik het niet de voltreffer vindt die iedereen erin ziet.
Waarschijnlijk zit ik er helemaal naast en is dit over twintig jaar wel een albsolute klassieker, een plaat die het muzikale beeld tekende een generatie, weet ik veel maar voorlopig...tja.

Rice is eindelijk definitief van zijn voetstuk gevallen bij me. De muziek heeft heel veel voor me betekend, maar met Rice, zoals veel dingen, groei je overheen. Sommige delen van de plaat zijn zo ontzettend kitscherig dat het de goede stukken gewoon onderuit haalt. Dit neemt niet weg dat de plaat bijzonder voor me zal blijven, maar vaak zet je een plaat hoog in je favorieten omdat hij daar nu eenmaal staat, niet omdat hij nog zo goed is. 5 ->4,5