Live in Concert (1981)

Stammend uit 1981, heb ik Live In Concert niet al te lang daarna uit de fonotheek geleend. Laatst kwam ik 'm tegen in een bak met tweedehands platen; het sentiment won en zo ging ie mee. Destijds zette ik slechts Heroes op cassettebandje, hier in de coverversie van Blondie met gastgitarist Robert Fripp, plus Dead Man Tell No Tales van Motörhead.

Maar er staan nog twaalf andere nummers op, waarbij de bekende hitversies van Peter Gunn van Emerson, Lake & Palmer, Too Much Too Young van The Specials en Now That We Found Love van Third World. Opvallend op kant 1 is You Really Got Me van The Kinks, hier in de snelste versie die ik ken; het wordt bijna punk.
De plaat doet niet aan bronvermeldingen en daarom kom je niet te weten van welke opnames/albums werd geleend. Een vraagteken qua authenticiteit zet ik echter bij We Gotta Get Out of Here van Ian Hunter. Dit is namelijk gewoon de studio-/hitversie inclusief de stem van Ellen Foley, maar dan met livegeluiden erbij gemixt. Of ze playbackten het destijds, want het keurige applaus klinkt als dat in een tv-studio. Toch leuk om het bijna vergeten liedje weer eens te horen, destijds wel een favorietje.

Sommige nummers klinken alsof ik ze voor het eerst hoor: Rocky Mountain Way van Joe Walsh en Mighty Quinn in de versie van de Manfred Mann's Earth Band.
Al met al een aangenaam overzicht van wat een Nederlands label (Arrival, volgens Discogs onderdeel van K-Tel) destijds commercieel verantwoord achtte om op een verzamelplaat te zetten. Een bonte combinatie van popstijlen met bekend en onbekend werk, wat mij betreft zonder één zwakke plek. En daarmee is dit een lekker verzamelaartje.

De snelle versie van You Really Got Me komt van The Kinks - One for the Road (1980) - MusicMeter.nl. Peter Gunn is afkomstig van Emerson, Lake & Palmer - In Concert (1979) - MusicMeter.nl. Still Believe staat op Herman Brood & His Wild Romance - Cha Cha (1978) - MusicMeter.nl. Er zijn vast wel MM'ers die in staat zijn de rest aan te vullen...

Ik weet het niet helemaal zeker, maar de hitversie van We gotta get out of here was toch een live-uitvoering? Het komt in elk geval van een live-album (Welcome to the club), maar het zou niet de eerste keer in de popgeschiedenis zijn dat een single van een live-album een studionummer blijk te zijn. Ik kan het helaas niet voor 100% checken, want ik bezit single noch LP (helaas, misschien moet ik daar eens verandering in brengen).

De meeste van deze live-nummers komen waarschijnlijk van de live-albums van de respectievelijke bands die in de jaren daarvoor verschenen. De live-versie van Mighty Quinn van MMEB komt hoogstwaarschijnlijk van diens studio-album Watch uit 1977, dat twee live-nummers bevat (andersom komt dus ook voor). En Doctor Doctor komt ongetwijfeld van UFO's allerbeste album, de live-dubbelaar Strangers in the night.

Ik ken de inhoud van deze plaat niet, maar de hoes komt me wel bekend voor. Het concept is natuurlijk leuk bedacht door de mensen van K-Tel: mik een stel min of meer bekende live-nummers bij elkaar, zorg dat de overgangen qua sfeer redelijk natuurlijk klinken en je hebt een hit-LP te pakken. 'Bekend van radio en tv', heette dat vroeger vaak, al weet ik niet (en ik betwijfel het) of hier ook reclame voor gemaakt werd.

Zelf heb ik in het CD-tijdperk nog wel enkele van dit soort samengestelde albums gekocht. Zoals de Arcadereeks Live Albums en Pop In Je Moerstaal Live. Je mist natuurlijk de sfeer van een echt live-album van één band, maar het heeft wel iets.

Bij Herman Brood's Cha Cha vind je ook zo'n discussie over wel of niet live. Komt er in het kort op neer dat ze de nummers live hebben gespeeld in de studio en op de hoes een paar grappige namen van niet bestaande venues hebben vermeld.
Met Heroes van Blondie heb je mogelijk toch een bijzondere track opgesnord want die vond ik na een kort onderzoekje niet op één van de hier opgevoerde livealbums. Maar goed, dat zegt ook niet alles.

Heroes van Blondie kende ik ook niet. Is kennelijk een single-only release geweest, maar die heb ik - en kennelijk ook veel anderen - volledig gemist.
Uitgebracht in 1982, maar volgens Discogs opgenomen in 1980: Heroes was recorded live 1/12/80 at The Hammersmith Odeon, London, England, with Robert Fripp on guitar. Ik zie op Discogs dat-ie ook nog als extra single was toegevoegd aan een beperkte oplage van een Japanse persing van het album Autoamerican. Dus ja, een leuk extraatje.

gaucho, begrijp ik goed dat je op zoek gaat naar de single of deze elpee?

Nou, ‘op zoek gaan’ is een ruim begrip. Ik ga niet speciaal de jacht openen of een online bestelling plaatsen. Ik houd dit soort bijzonderheden in het achterhoofd. Als ik die LP voor een prikkie in goede staat ergens ‘in het wild’ aantref, neem ik hem waarschijnlijk wel mee. Liever nog heb ik de originele vinylsingle van dat nummer van Ian Hunter, want dat vind ik toch wel een beetje een omissie in mijn collectie.

Blondie‘s versie van Heroes vind ik niet zo heel bijzonder. Maar ook hier geldt: mocht ik hem voor een zacht prijsje tegenkomen, dan laat ik hem waarschijnlijk niet liggen. Al heb ik dat ding nog nooit eerder gezien. Ik wist tot gisteren zelfs niet van het bestaan…

Hoe is de geluidskwaliteit van die LP trouwens? 14 nummers, waaronder vermoedelijk een paar vrij lange, geperst op een LP van K-Tel kwaliteit. Dat klinkt in mijn oren niet als een auditieve aanbeveling…

gaucho schreef:



Dat dacht ik ook, maar er is toch iets meer aan de hand. Dead Man Tell No Tales van Motörhead is niet te vinden op hun eerste officiële live-album Motörhead - No Sleep 'til Hammersmith (1981) - MusicMeter.nl. Naast Heroes van Blondie misschien dus nog een bijzondere opname.
Ik heb ook nog een aanvraag ingediend om bij Track 14 het lidwoord 'The' verwijderd te krijgen. Momenteel kom je als je klikt op The Free bij een Rotterdamse formatie terecht en dus niet bij de Britse bluesrockers.
Overigens is hier reclame voor gemaakt op televisie, gaucho.

Leuk heren, hoe jullie hierin duiken!

Oepsz, vergat ik gaucho's vraag te beantwoorden:

Hij klinkt best okay! Het exemplaar dat ik aantrof was bovendien in goede staat, niet of nauwelijks gedraaid. Nee, met zeven nummers per plaatkant klinkt het niet als afgeraffeld met te weinig laag (of hoog) erin. Laat dat je dus niet weerhouden, mocht je 'm tegenkomen.

Ik ben hem tegengekomen, nu, in uitstekende staat voor 7,99!