White Lies - Big TV (2013)

Users maken hier van alles van de cijfers, maar inderdaad: 3* is net een voldoende en 4* is een goede plaat. Zodoende is 3,5* redelijk goed en 4,5* erg goed en 5,0* briljant. Net als op school (vroeger?).

Als ik een plaat zie op Musicmeter die met de eindscore onder de 3,5* bungelt, dan denk ik dat de meeste mensen het niet zo denderend vinden.

Vanaf de 3.75 heb ik altijd het gevoel, dat de meesten het wel erg goed vinden.

Onder de 3*, beschouw ik meestal als een mislukking.

Maar, hoe meer stemmen, hoe betrouwbaarder de eindscore.

en dit staat nummer 12 in de rotatielijst en vreemd dat betere albums lager staan
en
Tears for Fears, Ultravox en Alphaville vind ik er niks op lijken helaas
het klinkt gewoon donker en *** vind ik voldoende hoor

Dit klinkt helemaal niet zo donker beste hidalgo. Hun eerste album: dat klonk pas donker. En als jij 3,0* wil geven dan doe je dat toch lekker.

zeker @west zal hem niet veel meer draaien

groetjes hidalgo

Het debuut wel, en dat werd gevraagd.
Deze lijkt inderdaad nergens op.

ben ik blij dat ik smaak heb

kick nu meer op de Boxer Rebellion

Potver, dat zou wat zijn

maar dat hoor ik er niet in terug, ik ben een groot jaren 80 fanaat en heb duizenden albums uit deze era maar bovengenoemde artiesten hoor ik er niet echt in terug. Als ik moet kiezen wellicht het op de loer liggende grote gebaar van Flock en verder had a-ha First Time Caller ook nog wel op plaat kunnen uitbrengen.

Ik hoor er vooral een plaat in die lijkt op andere platen van bands die hun inspiratie halen uit die periode. Editors en Interpol als duidelijkste verwijzingen. Dus eigenlijk een plaat die leentjebuur speelt bij bands die leentjebuur spelen in de mooie jaren '80.

Maar goed is dat erg? Vaak wel maar nu niet wat dit is gewoon super lekkere plaat!

White Lies komt niet eens in de buurt van de editors ze mogen
als ze op toer gaan de was doen

Excuus, ik wist niet dat het gevoelig lag...

De muziek van White Lies heb ik nooit echt hoogstaand gevonden, op een paar nummers na die wel aardig in het gehoor liggen. Dus zonder echt hoge verwachtingen dit album maar eens opgezet en al te bijzonder is het helaas niet. Ik wil zelfs zeggen de minste van alle drie albums, alleen de moeite waard voor enkele nummers.

2,5 Sterren.

White Lies zijn zowaar meesters van het 'de volgers op het verkeerde been zetten' geworden. Met een paar aardige nummers doen ze de hoop aanwakkeren een sterke langspeler af te gaan leveren.

Net als op Ritual. Strangers en Bigger Than Us vormde een sterk openingsblok. Daarna stortte het geheel echter desastreus in elkaar. Big TV valt hiermee met minuscule precisie synchroon naar beneden. Na track 2 gaat het weer helemaal mis. Alleen Change kan zich misschien nog onderscheiden van het middelmatige, en juweeltjes als Nothing to Give en The Price of Love zijn angstig ver te zoeken.

Ook hier. 2.5 sterren.
Net als de nieuwe Editors, is dat tenminste nog een gelijkspel

Ik weet niet waarom mensen van die hoge verwachtingen plaatsen bij deze band. In mijn ogen hebben ze nooit echt iets speciaals gebracht in een genre waar dat wat mij betreft ook zelden gebeurt. Zo ook Big TV. Nu vind ik zowel de titel en de hoes vrij lelijk, maar de muziek is gewoon weer lekker en neigt net iets meer naar Ritual dan naar To Lose My Life. Gewoon lekkere popmuziek. Draait lekker weg, al moet ik toegeven dat 'Change' mij nogal eens op de zenuwen werkt. Favorieten zijn 'Big TV', 'Getting Even' en 'There Goes Our Love Again'.

Ik denk (vermoed) dat mensen een bekende band graag afzeiken. Want ik geloof dat deze band nogal bekend is. En bekende bands goed vinden is natuurlijk niet hip.

Ik snap het probleem niet. Goede muziek is goede muziek. En White Lies presteert danig een goede muziekplaat te maken.

Ik ben het met je eens Ozric. Je kunt van te voren bedenken dat dit wordt afgekraakt. Ze worden te populair dus dan moet je niet bij MM zijn. Prima plaat , niets mis mee.

En daar gaan we weer, wat een lulkoek. Alsof bands als Queens Of The Stone Age en Arctic Monkeys niet razend populair zijn. De kwaliteit van het songmateriaal, daar beoordelen we op.

Je kunt en mag het lulkoek vinden. Maar toch zie ik het met regelmaat gebeuren.
Ik beoordeel natuurlijk op het songmateriaal. Populair of niet dat maakt geen enkel verschil.

Een half puntje verhoogd, na de demos geluisterd te hebben. Erg leuk de uitgeklede nummers te horen, zo klinken de songs op het album nog grootser. Ook de tweede helft van de cd groeit en klinkt steeds beter. De plaat is zeker veel commerciëler en toegankelijker dan het eerste (en tweede album). Gebeurt vaker bij bands die juist doorgebroken zijn... Neem Editors. Ook hun cd is een stuk commerciëler dan zijn voorgangers. Maar ook een goede plaat! Goed dat de bands niet hebben geprobeerd een tweede 'Back room' of 'To lose yourself' te maken, ook al waren dat top-albums....
Deze cd wint het wat mij betreft op dit moment van The weight of your love.

Ik heb het nog een keer geprobeerd, maar ik kan er echt niet meer van maken dan 2,5. Uiteraard op songmateriaal beoordelend. Oprecht jammer want de mannen hebben zo'n sterk debuutalbum gemaakt. Twee aardige nummers op Big TV, en de rest vind ik echt knullige fröbelwerkjes.

ik mis bezieling in de nummers, plus te glad geproduceerd, niks rauws te vinden

Snap de commentaren wel aangaande de White Lies. Heeft inderdaad niet zoveel met populariteit te maken als wel met het songmateriaal en dan natuurlijk de kwaliteit daarvan en de manier waarop het binnen komt en bij mensen blijft hangen. Weet natuurlijk de intenties niet van Harry, Charles en Jack maar bij mij raakt het niet... Het is prima materiaal, maar het nestelt niet onder de huid, zodat het sluimerend de hele dag aanwezig is. Teksten zijn niet hoogstaand en de sound mist wat mij betreft wat hardheid of een lekker randje... Zelfs live hebben ze niet bijzonder kunnen boeien... En dan even naar de vergelijking met de Editors die hier gaande is....uuh do I need to say more?

White Lies kon nooit op de sympathie van de critici rekenen en dat kunnen ze met deze groots klinkende plaat waarschijnlijk helemaal vergeten. Ik vind het persoonlijk wel een mooie plaat. BIG TV begint net als zijn twee voorgangers bij de postpunk van de late jaren 70 en vroege jaren 80, maar pakt de rest van de 80s er nu gewoon bij.

Niets voor de originaliteitsprijs, maar het klinkt wel erg lekker.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: White Lies - BIG TV - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Hm, het valt me net op hoe goed dit album scoort op RYM, dus ik zou me in dit geval niet teveel laten beïnvloeden door Musicmeter. Nederlanders houden gewoon niet van dit soort muziek.

Ritual is toch beter dan deze big tv

...en To Lose My Life weer beter dan Ritual

Na twee luisterbeurten valt Big TV me nog best wel mee. Ritual vond ik niks en To Lose My Life vond ik juist erg sterk. Op dit album richten ze zich weer duidelijk op de stadions, helaas weet dat me eigenlijk vooral de eerste helft van dit album te boeien. Getting Even, First Time Caller en There Goes Our Love Again zijn prima nummers maar vanaf track 7 begint het saai te worden. Mijn score zou nu rond de 3* liggen.

Bombastische overgeproduceerde stadionrock.
Ze kunnen samen gaan toeren met Muse en Editors.

Ik vind dit toch echt iets heel anders dan Editors hoor.. Dit album klinkt stukken gladder dan de albums die Editors uitbrachten naar mijn mening.

Ik had het over het laatste album van Editors.
Maar dit is idd nog stukken gladder.