Blackfield - IV (2013)

Een nieuwe Blackfield. De 11 nummers staan volledig op naam van Aviv. Wilson zelf komt hier haast niet meer aan te pas. Nu, haast is een groot woord maar toch. De enkele nummers waar hij nog een rolletje heeft als gitarist en zang zijn toch in vergelijking met de eerste 2 platen al heel wat minder te noemen.

Toch nieuwsgierig wat deze plaat brengen zal.

Vreemd dat Hello niet op de tracklist voorkomt. Is toch een nieuw nummer! Ben erg nieuwsgierig. Met of zonder Steven...blijft een release om naar uit te kijken.

Hello is dus geen nieuw nummer maar Aviv post het op zijn Facebook als begroeting

En als je dan leest dat het gaat om de 'first single' en met een half oor luistert... tja.... even bijkomen van het werk dan maar

Hello staat gewoon op het debuut voor alle duidelijkheid.

Absoluut een release om naar uit te kijken. Nieuwsgierig naar Firefly. De frontman van Suede in combinatie met Aviv. Moet haast goed klinken, niet?

Een nieuwe Blackfield, heel erg mooi nieuws!

Heel goed nummer, zie wat van mezelf erin terug, eerlijk gezegd.
Creatieve video ook nog is.

Ik ben benieuwd.

Hier kun je de samples beluisteren:

iTunes - Muziek - 'Iv' van Blackfield - itunes.apple.com

Vooral het nummer ''Firefly'' met Brett Anderson klinkt ongelofelijk mooi. Het past echt enorm goed bij de sfeer op het album. Zijn vocalen vegen Aviv's stem volledig van tafel met zijn zangtechnieken. Prachtige filmische composities ook!

En verder voor zover ik kan luisteren: niet verassend meer, maar oh wat is het weer mooi allemaal!

Beste Blackfield album na ''Blackfield 2''? Reken maar!

Dit moet één van de meest saaie releases worden van 2013. Ik heb Blackfield altijd al de minst interessante uitstap van Steven Wilson gevonden, maar nu gaat het me allemaal iets te ver. Die nieuwe solo was ook al zo vlak, emotieloos, en inspiratieloos; wat is er met de beste man aan de hand...?

The Raven? Saai en vlak? Hier kan ik even met m'n gezond verstand niet bij, maar goed.
En op Blackfield IV heeft Wilson niks geschreven, enkel meegezongen op Jupiter en gitaar gespeeld op enkele tracks. Was bij Welcome to my DNA ook al zo (slechts 1 lied gespeeld).

The Raven is een werkelijk briljant meesterwerk en eveneens een klassieker in wording. Saai en vlak zijn zowat de woorden die ik van tafel wimpel en terecht zou ik zo zeggen. De composities zijn met momenten hallucinant. En die emotie op de titeltrack. Maar goed, dit heeft eigenlijk niets met deze nieuwe Blackfield te maken. Ik kijk er alvast naar uit. Hopelijk haalt deze plaat een hoog niveau en kunnen we zo de criticasters de mond snoeren!

Naar mijn mening word Steven Wilson met de jaren juist steeds beter in het maken van echt goede composities (The Raven als hoogtepunt van dit moment), en heeft hij er goed aan gedaan om zijn eigen weg te volgen met zijn solo project. De muzikale vrijheid die hij nu krijgt is hem gegund. Blackfield heb ik altijd al gezien als de ''Porcupine Tree - light'' versie waarbij korte maar mooie luisterliedjes de belangrijkste factor spelen binnen dit project.

Een tussendoortje voor wat er komen gaat zou ik het ook willen noemen. Ik krijg daarentegen wel steeds meer het gevoel dat Aviv Geffen inziet dat het hem moeilijk gemaakt is zonder de aanwezigheid van Wilson en hij voor de veilige weg gekozen heeft, door een handje aan guestzangers eraan toe te voegen.

Wat dat live voor gevolgen gaat hebben met dit album? Ik zou het zo net 1,2,3 niet weten. Ik blijf ook zeggen dat Aviv's stem je moet liggen, omdat het nu niet bepaald de beste zanger van de wereld is.

Blackfield IV, geen moeilijkdoenerij of epo's aan solo's, maar gewoon straight forward binnen een beperkt kader. Ik kan er zelf erg van genieten!

Wat mij betreft is Blackfield per release een stuk minder interessant geworden, met deel drie als saai dieptepunt. Toch, zal dit wel weer een kans geven, zijn zat artiesten die plots na 2 mindere platen toch weer weten te verrassen.

Eerst maar afwachten hoe de plaat klinkt, vooraleer hem af te serveren als saai, lijkt me.

Ik moet zeggen dat enkel de eerste 2 platen van Blackfield me echt plezierden. Ik ga de komende tijd nog even knee-deep in Blackfield-muziek. Gewoon als voorbereiding van deze plaat.

Ik ben in elk geval erg beniewd. De gastartiesten ken ik niet. Ben ik ook benieuwd naar.

Ben benieuwd naar deze CD. X ray, Pills en Jupiter klinken goed. Alhoewel sommige nummers erg kort zijn.

Het album wat nu op het www te vinden is duurt maar liefst 30 minuten! Kan niet ontdekken of de nummers kunstig ingekort zijn. De gast vocalisten hebben dan in ieder geval niet veel werk gehad!

Ken je wel de bands Anathema, Suede en Mercury Rev?

Aviv Geffen kan soms lekker mekkerend zingen en toch heb ik wel een zwak voor de man en tegelijkertijd was ik wat bevreesd over hoe dit op dit album zou gaan uitpakken.
Gelukkig was alleen al een bijdrage van Brett Anderson genoeg om me over de streep te trekken en gewoon weer naar een nieuwe Blackfield te gaan luisteren.

Ik kan er kort over zijn: dit album haalt het niet bij de eerste twee en hier gaat net als op de voorganger op dat het allemaal keurig klinkt maar dat het net iets mist om voldoende te overtuigen. Soms kabbelt het allemaal net iets te makkelijk voort en dat is jammer. Ik mis de emotie die ik op de eerste 2 albums hoorde gewoon wat te veel.
Ondanks alle braafheid kan ik er gek genoeg toch goed van genieten en het duurt deze keer bij elkaar slechts een half uur dus je kunt zeggen dat er sprake is van kort en bondig.
En dat ik de tracks met de gast vocalisten op dit moment het mooist vind...... tja......

Oei, dit album valt tegen in vergeleken met de eerste twee albums...

Hopelijk groeit het nog, en kan ik hier later nog even snel een review plaatsen.

Vind Firefly, Jupiter & Faking wel de 'sterkste' nummers tot nu toe, ..de rest klinkt wel goed maar doen me vooralsnog helemaal niets. Ook het laatste nummer ''After The Rain'' vind ik tamelijk goed klinken, maar ze doen er zo weinig mee. De magie ontbreekt het 'm gewoon in 'IV'.

Ik mis de oude Blackfield sound.

Alle 3 van naam, en alleen Anathema ken ik van vroeger, maar het doet me niet veel.

Ik vind het uiterst matig. Het zal nog een paar luisterbeurten nodig hebben, maar het gaat op deze manier niet veel hoger worden dan een 2 of een 2,5. Aviv kan niet zingen; niet handig dus dat hij de lead vocalist is op dit album. Maar zelfs als hij wel had kunnen zingen, was deze release niet veel aan geweest. De nummers zijn saai en voorspelbaar. En ook al is het album slechts 30 minuten lang (ik ken EP's die langer zijn!), toch wil ik het na een kwartiertje alweer afzetten. Einde verhaal Blackfield, dat is wel duidelijk.

Ik ben bang dat ik het met je eens ben.

Nouja, Vincent Cavanagh, Brett Anderson en Jonathan Donahue zijn dus respectievelijk de zangers van Anathema, Suede en Mercury Rev.

Overigens vind ik Brett Anderson een fantastische zanger, maar helaas vind ik Blackfield dan weer vrij saai maar wellicht beluister ik het nummer met hem nog wel.

Dat maakt me verdrietig. Heb IV nog niet gehoord maar kijk er erg naar uit. Hopelijk valt 't mee. Vind Aviv ook niet de sterkste zanger maar om nou te zeggen dat hij niet kan zingen...Heeft toch enkele mooie songs op z'n naam staan die prima te pruimen zijn. Gaat er dit weekend van komen.

2,5 Alleen het nummer X ray gaat op repeat. Voor de rest een saaie plaat.

Ach, ik vind dit nog best een mooie plaat. Uiteraard niet zo goed als de eerste twee Blackfield albums, maar zeker niet verkeerd. Mogelijk beter dan het DNA album, dat valt nog te bezien bij meerdere luisterbeurten.

Ditmaal komt het voor mij ietsjes meer rock-ish over op bepaalde nummers in tegenstelling tot de vorige albums die over het algemeen rustiger waren. Leuke afwisseling, maar voor de rest heeft het vooralsnog de sound die je van Blackfield mag verwachten. Wat ik dan weer wel als een gemiste kans zie is...tja, toch wel de afwezigheid van Steven Wilson. Hij zingt op één nummer gewoon mee als vanouds en verder blijft hij voornamelijk op de achtergrond. Bepaalde songs hadden waarschijnlijk beter geklonken met zijn stem op de voorgrond, want zoals al hier voorheen gezegd was, (alhoewel ik zelf wel een bepaalde charme hoor bij Aviv) is hij toch niet echt een geweldige zanger. En XRay klinkt bijvoorbeeld erg mooi juist omdat het Vincent Cavanagh (zanger van Anathema) is die dat nummer heeft ingezongen.

Verder mocht dit album ook wel wat langer zijn, want 30 minuten is toch wel op de valreep qua lengte wat mij betreft. Zoals je dan ook kan verwachten zijn veel nummers kort en wordt er weinig mee gedaan, wat toch wel een zonde is. Zo komt het allemaal een beetje gerushed over en blijft het allemaal niet zo hangen. Maar goed, al met al ben ik toch wel een groot fan van dit soort down-to-earth muziek met mooie strijkers erbij en zitten er toch best wel een paar lekkere songs tussen zoals XRay, Sense of Insanity, Jupiter en Faking. Ik trap dus af met 'n 3.5*.

Eerste luisterbeurt erop zitten. Blackfield II staat vast in mijn top 10. Dan kijk je altijd uit naar een nieuw album van een van je favoriete bands. Ben toch gematigd optimistisch na mijn 1e luisterbeurt. Niet slecht. Ik hoor de sound van Steven Wilson veel minder als in de voorgaande albums. Aviv zijn stem lijkt nog wat zeurderiger te klinken als voorheen. Enkele nummers klinken meer dan de Beatles zelf ooit geklonken hebben. Die afslag trekt me wat minder. Blijft over een prettige popplaat die redelijk in het gehoor ligt. Gaat nog wat draaibeurten krijgen voordat ik ga scoren.

Erg teleurstellend. Als het geen Blackfield had geheten, had ik het album na twee nummers afgezet.

Dat dan mijn eerste bericht op Musicmeter moet gaan over een grote teleurstelling... Ik keek hier echt naar uit. Uiteraard in de wetenschap dat de derde al van duidelijk mindere kwaliteit was en dat Steven Wilson zich er minder mee zou bemoeien, maar toch, ik had wel wat vertrouwen in Aviv Geffen. Ook omdat je op de eerdere albums terug kon horen wat hij bijdroeg. Maar hij kan het dus niet alleen. Na de eerste luisterbeurt komen termen naar voren die ik nooit bij Blackfield bedacht zou hebben; gewoontjes, kabbelend, composities zonder verrassingen. En dat op een cd, al eerder aangehaald, die eigenlijk een EP had moeten heten qua lengte. Het wil niet zeggen dat het slecht is, maar het heeft weinig meer te maken met de kracht en de pakkende en wisselende composities van de eerste twee albums.

Van die platen die je halverwege de 1e keer al af wil zetten.