Blackfield - IV (2013)

Ach, ik vind dit nog best een mooie plaat. Uiteraard niet zo goed als de eerste twee Blackfield albums, maar zeker niet verkeerd. Mogelijk beter dan het DNA album, dat valt nog te bezien bij meerdere luisterbeurten.

Ditmaal komt het voor mij ietsjes meer rock-ish over op bepaalde nummers in tegenstelling tot de vorige albums die over het algemeen rustiger waren. Leuke afwisseling, maar voor de rest heeft het vooralsnog de sound die je van Blackfield mag verwachten. Wat ik dan weer wel als een gemiste kans zie is...tja, toch wel de afwezigheid van Steven Wilson. Hij zingt op één nummer gewoon mee als vanouds en verder blijft hij voornamelijk op de achtergrond. Bepaalde songs hadden waarschijnlijk beter geklonken met zijn stem op de voorgrond, want zoals al hier voorheen gezegd was, (alhoewel ik zelf wel een bepaalde charme hoor bij Aviv) is hij toch niet echt een geweldige zanger. En XRay klinkt bijvoorbeeld erg mooi juist omdat het Vincent Cavanagh (zanger van Anathema) is die dat nummer heeft ingezongen.

Verder mocht dit album ook wel wat langer zijn, want 30 minuten is toch wel op de valreep qua lengte wat mij betreft. Zoals je dan ook kan verwachten zijn veel nummers kort en wordt er weinig mee gedaan, wat toch wel een zonde is. Zo komt het allemaal een beetje gerushed over en blijft het allemaal niet zo hangen. Maar goed, al met al ben ik toch wel een groot fan van dit soort down-to-earth muziek met mooie strijkers erbij en zitten er toch best wel een paar lekkere songs tussen zoals XRay, Sense of Insanity, Jupiter en Faking. Ik trap dus af met 'n 3.5*.

Dat dan mijn eerste bericht op Musicmeter moet gaan over een grote teleurstelling... Ik keek hier echt naar uit. Uiteraard in de wetenschap dat de derde al van duidelijk mindere kwaliteit was en dat Steven Wilson zich er minder mee zou bemoeien, maar toch, ik had wel wat vertrouwen in Aviv Geffen. Ook omdat je op de eerdere albums terug kon horen wat hij bijdroeg. Maar hij kan het dus niet alleen. Na de eerste luisterbeurt komen termen naar voren die ik nooit bij Blackfield bedacht zou hebben; gewoontjes, kabbelend, composities zonder verrassingen. En dat op een cd, al eerder aangehaald, die eigenlijk een EP had moeten heten qua lengte. Het wil niet zeggen dat het slecht is, maar het heeft weinig meer te maken met de kracht en de pakkende en wisselende composities van de eerste twee albums.

Na een paar luisterbeurten beginnen de twijfels toch een plek te krijgen, echt slecht is het niet maar het weet niet zo te boeien als de vorige 3 albums.
Op momenten weet Aviv me enigszins te irriteren, maar als dan een nummer als Lost Souls langskomt weet hij ook weer te vermaken.
Faking is dan weer zo'n nummer waar hij me irriteert trouwens.

Het is jammer dat nummers als The Only Fool Is Me, XRay en Firefly zo kort zijn. Helemaal met gastartiesten die daar meer van kunnen maken als er wat meer tijd was, nu vallen ze nauwelijks op (met name The Only Fool Is Me)

Mijn favoriete nummers zijn tot nu: Pills, XRay (alleen te kort), Jupiter en Lost Souls. En dat zijn er toch al weer 4 van de 11 dus dat gaat snel.
Daarentegen zijn nummers als Faking, Springtime, After The Rain, The Only Fool Is Me en Firefly wat vervelend (en dat zijn er al 5 van de 11), de nummers zijn of veel te kort of Aviv irriteert me daar met zijn zang.

Een groot voordeel heeft dit album wel, en dat zorg er dan ook voor dat het cijfer niet lager zit, het duurt maar 30 minuten wat in dit geval een fantastische lengte is.

Al met al is het een net niet album geworden, het is mooi voor Aviv dat hij hier echt zijn stempel op kan drukken maar dat heeft wel als gevolg dat ik hier ontdek dat ik die stempel niet echt heel fijn vind.
2.5*

Naarmate Steven Wilson zich minder bemoeit met dit project gaat de kwaliteit ervan behoorlijk achteruit. Voorganger Welcome To My DNA was al weinig opzienbarend, maar dit album is helaas nog iets vlakker. De songs zijn op zich best mooi en het album kabbelt op prettige wijze voort, maar Blackfield heeft eerder bewezen veel beter te kunnen. Doe dat dan ook!