Blackfield - IV (2013)

1 ding snap ik niet.

Ik luister nu al zo'n 25 jaar zelfstandig naar muziek, en had vooral vroeger een voorliefde voor LP's en jaren 60 en 70 muziek.

Toen waren alle speellengtes tussen de 30 en de 40 minuten, met uitzonderingen van rond de 45 minuten.

Pas in de jaren 80 kwamen de maxi-singles en de EP's, die duurden rond de 15 of 20 minuten.

Dat bands tegenwoordig een cd meer dan een uur laten duren, betekent toch niet dat een plaat niet gewoon lekker een half uren mag duren?
Ik vind het eigenlijk, wel prettig. Geen overkill, dus.

Dat zeggende, ken ik de plaat nog niet. Ik moet hem nog luisteren.

Ik hoopte na het lezen van de veelal negatieve berichten hierboven dat het allemaal wel mee zou vallen. Albums waarmee Steven Wilson zich bemoeid zijn over het algemeen van een erg hoog niveau.
Helaas moet ik me aansluiten bij de negatievere beoordelingen. Het album kabbelt inderdaad maar wat voort. Zelfs de enkele gastoptredens brengen geen opvallende afwisseling (erg jammer, ik was met name benieuwd naar de input van Brett Anderson) Enkel Jupiter springt er voor mij nog een klein beetje uit. Het is nergens slecht, maar ik zal het album niet snel opzetten gezien de vele prachtalbums waaruit te kiezen valt.

Zo slecht waren kwalitatief de songs op deel drie toch niet!?

Mooie plaat de nieuwe Blackfield. Keek er erg naar uit, maar mijn nieuwsgierigheid wordt nog niet helemaal bevredigd. Wennen aan de andere stemmen (goed liedje trouwens "FIREFLY" met Brett Anderson en ook de enige track door Wilson gezongen "JUPITER" is erg mooi. Ik mis de gitaarsoli van Wilson, ook al waren die op de vorige albums kort, ze waren wel krachtig en mooi. Toppers tot nu toe naast de 2 reeds genoemde, zijn "PILLS", "SENSE OF INSANITY" en "FAKING".

Een eerste luisterbeurt geeft me toch wat twijfels.
Sowieso vind ik Aviv niet de beste zanger maar we hadden altijd Wilson die het voortouw nam, maar aangezien hij hier weg valt word het een stuk lastiger. En ook met de hulp van de gast zangers wil het niet helemaal lukken.
Dan ook muziekaal is het minder interessant, het word allemaal steeds meer pop achtig, terwijl het donkere/hardere randje vervaagt.

Maargoed dat is een eerste luisterbeurt, ook al stemt die niet bijzonder hoopvol, het vorige album beviel me in het begin ook niet zo goed.

Hoog gemiddelde vind ik zelf.

Het album wil maar niet groeien, dus ik blijf bij een *2,0 staan. Mocht er nog een Blackfield V uitkomen, dan hoop ik dat Steven Wilson zich dan ook in het volledige songmateriaal bemoeit, want dit gaat niet bepaald goed zo.

Niet dat Aviv geen goede songs schrijft, want dat kan hij wel degelijk. Zijn recente album van 2012 ''Psifas/Mosaic'' klinkt daarentegen wel als een klok. Moet je wel van Hebreews houden natuurlijk.

Staat ook de track ''Sense of Insanity'' op in zijn eigen geboortetaal.

Vreemd, aangezien hij ooit in een interview had verkondigd dat ie nooit meer een track van zijn eigen werk zou vertalen naar het engels toe.

In mijn optiek was deel 3 al overbodig. Heb ze destijds nog live gezien en kreeg de indruk dat de algemene consensus gelijk was aan de mijne. De oude nummers kregen aanzienlijk meer response toen. Volgens mij waren alle toegiften oude nummers, dat zegt toch al wel wat.

Je reactie geeft m.i. geen antwoord op mijn vraag over het niveau van de songs..

Pills en X-Ray zijn prima te verteren. Brengen het niveau van IV toch aardig richting een voldoende. Blijft overeind dat Blackfield I en II van uitzonderlijke klasse zijn en blijven. Wordt me na het beluisteren van IV nog duidelijker.

Pills is alvast een ontzettend lekkere song. Doet me denken aan Moody Blues. Aviv zijn stem klinkt een beetje als John Lodge, en dan met dat mellotronnetje erbij.

Voor Springtime geldt hetzelfde. Ook een lekker Moody Blues-sfeertje. Of ben ik de enige die dat er in hoort.

De gastzangers ken ik niet, maar ze doen het allemaal prima.

Ik hoop dat degene die deze plaat zo afkraken, er op terug komen, want dit is verre van slecht.
En de mensen die vinden dat Aviv een slechte zanger is, moeten hun oren uitspuiten. Hij zingt prima...

Ik ben dat Steven Wilson-gevinger ook een beetje zat. Zo ontzettend bijzonder is hij niet.

Moet wel zeggen dat de zanger op Firefly mij wel erg pleziert. Wie is Brett Anderson?

Terwijl ik Jonathan Donahue weer helemaal niks vind. Het lijkt wel of hij vals zingt.

Misschien hij zelf niet, zo ziet hij er inderdaad niet uit, maar wat hij allemaal doet, vind ik zeker bijzonder.

Bovendien is het een hele aardige gozer die altijd een praatje maakt en geïnteresseerd is in mensen die zijn platen beluisteren. Neem zijn liefde voor vinyl (voor de hype). Zijn meer dan uitstekende producer kwaliteiten, zijn expertise op het gebied van muziek in surround sound. En dan niet te vergeten al die bands waarin hij speelt, krijgen vaak goede reviews.

Ik vind Steven Wilson als artiest best aardig. Vooral zijn Porcupine Tree-project vind ik prima.

Zijn productie van Marillion.com van Marillion en Sunsets on Empire van Fish (toen leerde ik hem kennen), vind ik ook geweldig.

Hoe hij als persoon interesseert me geen zier. Dat hij veel te veel materiaal op de wereld afvuurt, vind ik vermoeiend, en dat er van die kwijlende fans alles van hem ophemelen vind ik irritant.
Dat is wat ik vind. En nu wordt de nieuwe Blackfield afgekraakt omdat meneer Wilson niet genoeg mee doet.

Daarbij vind ik Steven Wilson als hij helemaal solo is, (neem zijn laatste soloplaten), abominabel en slecht te genieten. Dus zo bijzonder is hij niet. Neemt niet weg dat ik Porcupine Tree nog steeds erg goed vind.

Waarom moet je net doen alsof mensen die jouw mening niet delen het bij het verkeerde eind hebben? Dat vind ik een verwerpelijke houding. Als je niet bereid bent te accepteren dat de meningen over een plaat of artiest kunnen verschillen, heb je niets te zoeken op een forum als dit. Dat meen ik.

De nieuwe Blackfield wordt heus niet bekritiseerd omdat Wilson er weinig aandeel in had. Er zijn voldoende liefhebbers van zijn werk die tal van andere bands beluisteren en prijzen, bands waarbij hij helemaal niet betrokken is. Die redenering gaat dus niet op. Ik bekijk deze plaat onbevooroordeeld. Ik zet m'n hoofdtelefoon op, doe m'n ogen dicht, en vorm een oordeel over de plaat. Dat die plaat (lees: verzameling nummers) dan tegenvalt, is jammer, maar maak me alsjeblieft niet wijs dat ik mijn oren moet uitspuiten, puur omdat jij het wel vindt meevallen. Ik vind dat Aviv niet kan zingen. Heeft hij ook nooit gekund, in mijn ogen, maar nu hij het nagenoeg in z'n eentje doet wordt het op een pijnlijkere manier duidelijk. Het klinkt als gemekker en niet als zang. Begrijp me trouwens niet verkeerd, want ik ben nog altijd gecharmeerd van de eerste twee Blackfield albums. Wilson is trouwens ook geen goede vocalist. Zijn stem wordt langzamerhand minder, maar dan blijft er nog voldoende kwaliteit over om goede platen te maken.

Ik vind het onbegrijpelijk dat je zijn PT-werk "erg goed" vindt, maar zijn solo-platen "abominabel" vindt. Weet je wel hoe sterk de betekenis van dat woord is? Ik snap werkelijk niet hoe je die twee projecten een wereld van verschil kunt vinden.

Ik vind de allerlaatste Porcupine Tree plaat trouwens ook niet erg goed.
Abominabel is een wat gechargeerd, maar als ik een plaat niet kan afluisteren, omdat ik het echt niet trek, dan zegt dat wat.
Niet over de plaat, maar over mijn beleving.

Uiteraard wil ik nergens mijn mening door drukken, of dat anderen mijn mening moeten delen. Maar ik mag natuurlijk wel mijn verbazing uitspreken. Ik vind het verbazingwekkend, dat mensen vinden dat Aviv niet kan zingen. Terwijl ik juist vind dat hij dat prima doet.

Ik heb de laatste dagen de ene na de andere slechte recensie gelezen over deze plaat (op deze site, althans) en dan vind ik erg vreemd, dat ik dan deze plaat zo lekker vind klinken.
Vandaar dat ik de hoop uitsprak, dat lieden hier, op hun oordeel zouden terugkomen.

Overigens is oren uitspuiten, niet eens zo een slecht idee, soms.

Steven Wilson-gevinger? Ben ik op een of andere porno-site beland?

Voor mij zonder twijfel understatement van het jaar!

Ik heb al ooit gedacht om eens een gehoor test te gaan doen, nooit wat van gekomen maargoed.
Des al wel te plus heeft dat niks te maken met het feit dat ik Aviv geen fijne zanger vind, en een heel album word dan een lange zit (hoe kort het album ook is).
En ook de gast artiesten voegen voor mij niks bij, zover is alleen Cavanagh een geslaagde toevoeging.
En hoewel Blackfield nooit wereldse muziek gemaakt heeft, vind ik het ook muziekaal niet heel boeiend, leuk voor eventjes zo te horen maar dat is het dan ook wel.


Qua zang is het inderdaad verre van een wereld zanger, maar muziekaal heeft die man toch wel geniale ideeën (gehad).

Uiteindelijk staat er ook wel wat leuks en op, zoals Pills, XRay en Jupiter.


Ik denk dat die redenering deels toch wel zal kloppen, als ik even in mijn omgeving kijk dan kennen (relatief) veel mensen Blackfield als een Wilson project.
En als ze dan Wilson niet horen terug komen voelen ze zich belazerd en vinden ze dit niks, of ze kunnen Aviv totaal niet waarderen.
Er zit dan ook nog een enkeling tussen die het wel kan waarderen, maar om nu te zeggen dat dit album niet bekritiseerd word omdat Wilson er niet (weinig) in voorkomt vind ik ook wat overdreven.

Na een paar luisterbeurten beginnen de twijfels toch een plek te krijgen, echt slecht is het niet maar het weet niet zo te boeien als de vorige 3 albums.
Op momenten weet Aviv me enigszins te irriteren, maar als dan een nummer als Lost Souls langskomt weet hij ook weer te vermaken.
Faking is dan weer zo'n nummer waar hij me irriteert trouwens.

Het is jammer dat nummers als The Only Fool Is Me, XRay en Firefly zo kort zijn. Helemaal met gastartiesten die daar meer van kunnen maken als er wat meer tijd was, nu vallen ze nauwelijks op (met name The Only Fool Is Me)

Mijn favoriete nummers zijn tot nu: Pills, XRay (alleen te kort), Jupiter en Lost Souls. En dat zijn er toch al weer 4 van de 11 dus dat gaat snel.
Daarentegen zijn nummers als Faking, Springtime, After The Rain, The Only Fool Is Me en Firefly wat vervelend (en dat zijn er al 5 van de 11), de nummers zijn of veel te kort of Aviv irriteert me daar met zijn zang.

Een groot voordeel heeft dit album wel, en dat zorg er dan ook voor dat het cijfer niet lager zit, het duurt maar 30 minuten wat in dit geval een fantastische lengte is.

Al met al is het een net niet album geworden, het is mooi voor Aviv dat hij hier echt zijn stempel op kan drukken maar dat heeft wel als gevolg dat ik hier ontdek dat ik die stempel niet echt heel fijn vind.
2.5*

Poe, wat een tegenvaller zeg! Het luistert zoals de spaghetti van mijn schoonmoeder smaakt; alleen een tomatensausje, wat op zichzelf wel aardig is, maar verder geen enkele kruiden of peper om het geheel op smaak te brengen...

Dit is waarschijnlijk de tegenvaller van het jaar. Weg is de magie, inventiviteit en interessante instrumentatie. Dit zijn uitgeholde liedjes, die allemaal snel voorbij komen en net zo snel weer vergeten zijn. Er zijn een paar uitzonderingen (Pills bijvoorbeeld), maar over het geheel genomen is dit uitermate zwak materiaal.

Tja. Ik kan deze cd wel 5 keer tegen mijn zin op gaan zetten en het dan 2* of minder gaan geven. Of ik luister hem gewoon niet meer en geef het ook geen beoordeling. Ik neig naar het 2e.

Venderkets, de vraag ging over het niveau van de songs op Welcome to my DNA (zie mijn bericht van 27 augustus), niet over dit album want dat ga ik niet eens beluisteren.

De eerste twee Blackfield-albums vind ik zeer geslaagd, maar bij Welcome to my DNA had ik al wat bedenkingen. Dit nieuwe album is helaas niet goed genoeg, waardoor ik me aansluit bij de meeste andere teleurgestelde reacties. Het ontbreekt simpelweg aan memorabele nummers. Het kabbelt rustig voort, het is hier al gezegd. Er gebeurt niets dat je aandacht vraagt, of waardoor je even wat beter gaat luisteren. Wat jammer toch, want met de muzikanten is niets mis. En die Aviv kan best zingen. Maar alleen X-Ray kon me bekoren, de rest krijgt een onvoldoende.

Ik zal de eerste Blackfield nog eens opzetten. En ik raad Aviv Geffen aan hetzelfde eens te doen. Misschien put hij er inspiratie uit, want dit is doodzonde. Het enige positieve? Na ruim een half uur kun je overstappen op iets beters

Naarmate Steven Wilson zich minder bemoeit met dit project gaat de kwaliteit ervan behoorlijk achteruit. Voorganger Welcome To My DNA was al weinig opzienbarend, maar dit album is helaas nog iets vlakker. De songs zijn op zich best mooi en het album kabbelt op prettige wijze voort, maar Blackfield heeft eerder bewezen veel beter te kunnen. Doe dat dan ook!

Beetje kort maar verder een best lekker Blackfield album, dat ik in ieder geval beter vind dan de voorganger. Mooiste nummer vind ik Firefly, gezongen door Brett Anderson. Ik kende deze zanger nog niet maar hij heeft een mooie stem. Verder zijn hoogtepunten Jupiter, Sense of Insanity en Pills. Geweldig is natuurlijk altijd dat Steven Wilson een voorliefde heeft voor mooi geluid en dat dit album ook op dvd-audio/dts in surround sound is uitgebracht.
De ultrakorte nummertjes begrijp ik wat minder. Vandaar 0,5 aftrek want anders had Blackfield IV de volle score bij mij gehad.

Erhm. Hm.

Net de eerste luisterbeurt achter de rug...

Eerste indruk: "lekker, fraaie zondagmuziek".
Dan: ja, wel aardig...

Maar al snel: en dàt is het dan? Maar dat?
Echt slecht is het niet, gewoon goed wel. Maar voegt dit iets toe? Is dit beter dan de vorige Blackfieldwerkjes, waarond er Parels zaten? Nee, driewerf neen...

Ik wacht nog met een score geven, of/en uitgebreidere bespreking: maar de eerste kennismaking is er een van ontgoocheling vooral. We zijn misschien te hard verwend geweest in het recente verleden?