The Winery Dogs - The Winery Dogs (2013)

Wat ik hier al van gehoord heb (de eerste vier tracks, nu bezig met Damaged, zo meteen You Saved Me (tekst door Portnoy)), klonk erg lekker. Hier zit veel rock & roll, pit en attitude in!

Mike Portnoy is de oprichter van dit project/band , maar het lijkt nu eerder op een richie kotzen project of Mr.Big achtig iets. Ook de typische bass sound van billy sheehan draagt hieraan bij. Leuk cdtje, meer niet. Geen uitschieters of favoriete tracks voor mij.

Gewoon een supervette rock 'n' roll plaat!

Ik denk wel dat deze in mijn top 10 platen van het jaar zal staan. Heerlijke bluesy hardrock met toch wel veel tempowisselingen. De muziek heeft inderdaad veel weg van Mr.Big maar dat vind ik helemaal niet erg want ook dat is een van mijn favoriete bands in dit genre.
De beste nummers zitten mijn inziens in het eerste deel van de cd, dit na drie luisterbeurten, wat zomaar weer kan veranderen als ik er wat beter in zit. Verder stuk voor stuk Champions League muzikanten wat je er ook vanaf hoort. Ook moet gezegd worden dat hij klinkt als een klok, kom daar nog maar eens om tegenwoordig.

Niet slecht, maar ik merk hier toch ook niets bijzonders in op. Het luistert lekker weg, maar echte uitschieters zitten er voor mij niet in. Beetje saai af en toe misschien zelfs...

Zang doet me wel heel veel denken aan Chris Cornell.

Ik wist heel niet dat die Richie Kotzen ook beetje kon zingen.

Leuke niets-aan-de-hand-rock cd.
Het doet mij qua zang en vooral de muziek geregeld aan The Tea Party denken.
Ik wist ook niet dat die Kotzen kon zingen, het gaat hem in ieder geval goed af.

Een voorzichtige 3.5.
Tussen al die epische progressieve werkjes mag dit er best zijn!

Na een eerste luisterbeurt klinkt het allemaal wat simpel en standaard.
Tevens komt de naar Chris Cornell inderdaad snel bovendrijven.

Het doet mij nog niets.

Aardige rockplaat, waarbij drie virtuozen op hun eigen instrumenten hun krachten bundelen voor een oppervlakkige maar toch lekker weg-luisterende rock plaat. Persoonlijk ben ik wel van mening dat alle muzikanten zich inhouden in het belang van de band. Voor de mensen die zich interesseren in Kotzen's talent op dit album kan ik het live concert in Sao Paulo zeker aanraden. Het is één van de beste live registraties die ik heb weten bemachtigen en stijgt ver boven the Winery Dogs uit.
Luister maar eens naar So Cold of Remember en je hoort wat ik bedoel.

Lekker plaatje deze van The Winery Dogs waarbij het draait om gemakkelijk weg luisterende rock nummers zonder al te veel poespas. Muzikaal dik in orde maar nergens over the top. Mijn favoriete nummers zijn Time Machine, I`m No Angel en Elevate.

Classic rock 'n' roll die nergens boven de midden maat uitstijgt.

Opzich is het een fijne afwisseling tussen al het hardere stevigere werk tegenwoordig, en krijgen we hier weer een ouderwets lekker gevoel bij (sommige dan).
Maar daar houd het dan ook wel bij op, want iets nieuws brengt het absoluut niet.
Zoals Dream Theater al zegt:

Dat heeft als gevolg dat het mij simpelweg niet blijft boeien, hoe leuk en lekker die "classic vibe" ook is mij doet het niks.
Desalwelteplus is het perfect als achtergrond muziek, en al helemaal met het zonnetje erbij.
Muziekaal zit het allemaal wel snor, en voldoet het eigenlijk wel aan de verwachtingen.

Al eerder verwees ik naar Chris Cornell, en ook nu komt die naam meerdere keren langs drijven. En daar zit dan ook het probleem, want als ik dit hoor krijg ik zin om Audioslave (en in mindere mate Soundgarden) op te zetten, en daar kan ik meer van genieten dan dit.

Nu wil ik niet zeggen dat het slecht is, maar meer dan een achtergrondmuziekje kan ik er echt niet van maken.
2.5*

Gewoon een erg lekkere rockplaat van drie mannen die erg goed kunnen spelen en aardig kunnen zingen. Meeste nummers liggen goed in gehoor. Af en toe verliezen ze zich wat in het laten horen wat ze kunnen. Niet vernieuwend en bijzonder, maar wel duidelijk beter dan de gemiddelde soortgelijke rockplaat.

Niet mijn ding, de retro/ oubollige sound van deze 'supergroep', ondanks de moderne en krachtige produktie. De eerste paar songs gaan nog wel, maar al snel gaat het album vervelen. Het songmateriaal is gewoonweg niet bijzonder en wat mij betreft erg vlak, zowel muzikaal als tekstueel. Fijn gitaarwerk, dat wel.

Gewoon lekkere basic stevige rock&roll, maar dan net niet helemaal basic.
Beetje instrumentaal gefreak hier en daar, vooral opvallend door de unieke manier van spelen van bas-sjef Billy Sheehan. En natuurlijk zijn het gitaar- en drumwerk van de beide andere heren ook ruim op niveau. Niet extreem bijzondere muziek, maar naar mijn mening wel net iets beter dan vergelijkbare artiesten.

Wel raar dat het nummer Criminal niet op mijn versie van de cd staat maar daarvoor de in plaats is Time Machine, een single van de plaat en het beste nummer. Andere versie misschien?

Wat een lekker fijne plaat. Heerlijke melodieuze rock, en Portnoy bewijst ook echt goed te kunnen grooven.

Gitaarwerk van Kotzen is ook erg aardig, niet helemaal mijn smaak, merk ik.

Deze plaat/band doet mij een beetje denken aan Black Country Communion.

Ik lees ook veel gemixte reacties, en dat snap ik dan weer niet. Een goede rockplaat is toch een goede rockplaat? Wat is er niet goed aan deze plaat, vraag ik me dan weer af.

Ik zie nu waar het commentaar heen gaat.

Het zou te standaard rock zijn. Dat is altijd het euvel met supergroepen; de progfans verwachten een prog-plaat en de rockfans vinden het teveel instrumentaal spierballenwerk.

Ik ben van het type luisteraar die standaardrock wil horen door supermuzikanten. Vandaar dat ik makkelijker kan genieten van Mr. Mister, Mr. Big, Black Country Communion etc.

Ik denk dat deze plaat nog wel een hoge score van me gaat krijgen. Moet eerst even wennen aan het gitaarwerk.

De stem en de zangmelodieen zijn te gek, in elk geval. Vooral de schitterende poprock van We Are One.

Met gevaar voor eigen leven ga ik zeggen, dat ik dit echt een waanzinnig goede rockplaat vind.

En voor de mensen die dit 'standaard' vinden: enig idee hoe moeilijk het is om een melodieuze rockplaat te maken, die ook lekker rockt en scheurt?

Deze plaat boeit over de hele lengte, en er zijn echt talloze meezingmomenten. De ballads zijn heerlijk. En ik durf zelfs te zeggen dat ik Ritchie lekkerder vind zingen dat Cornell.

Over het gitaarwerk: het is hier en daar erg over-the-top, maar goed, dat zijn al mijn favo gitaristen. Ik moest enkel even wennen aan zijn stijl, want ik kende hem nog niet.

Er is inmiddels een live dubbelaar (en ook dvd) uit van een concert in japan uit 2013.
Ook live klinken ze uitstekend.

Ik heb deze plaat net ontdekt en na een 1ste luistersessie kan ik enkel zeggen dat de plaat start met een waanzinnige killer: 'Elevate'. Deze was van de eerste seconden al onmiddelijk mijn favoriet. Jammer genoeg valt het daarna wat in een strik, het wordt nogal saai en langdradig op sommige momenten. Gelukkig wordt naar het einde toe, net toen ik begon te twijfelen om af te haken, de boel opnieuw wat opgekrikt met het stevige 'Six Feet Deeper'.

Misschien had ik wat meer 'balls' verwacht van deze bezetting maar geheel ontgoocheld ben ik zeker niet. Technisch staat de plaat als een huis! Zeer interessante ritmes, tempowissels, gitaar- en baspartijen. Ook de opnamekwaliteit en sounds zijn zeer interessante gegevens om te analyseren.

Tot slot is 'overkill' de term die in mijn hoofd opkomt wanneer er wordt gesproken over de gitaar- en baspartijen. Maar storen doet het, tot mijn eigen verbazing, niet... en dat is al een hele kunst op zich!

Portnoy en co(en dat zijn er nog al wat in al zijn bands!) poepen in recordtempo de ene na de andere plaat uit. Het werktempo schijnt verschrikkelijk te zijn. Soms denk ik weleens dat het goed is om het songmateriaal even de kans te geven om te kijken hoe het na een tijdje klinkt. Wat blijft hangen en wat niet? Om vervolgens het kaf een beetje te kunnen scheiden van het koren. Ik denk dat je zo betere platen krijgt.

Ik kan me herinneren dat ik hier heel positief over was, maar ik stel dit toch een beetje bij. Ik vind de plaat namelijk een beetje té vol geproduceerd. De term standaard-hardrock (maar dan heel technisch gespeeld) is wel goed gekozen. Alleen kan Portnoy niet echt standaard drummen, en word ik getrakteerd door donderende drumfills links en rechts uit het niets soms.

Ritchie Kotzen kan zeer degelijk zingen. Inderdaad richting Chris Cornell en ook lekker lead spelen.

Nu komt het euvel: hoe zit het met de songwriting? Eigenlijk vind ik alleen Elevate en We Are One redelijk sterk. De rest lijken meer vehikels om te krachtpatseren zonder dat het echt catchy songs oplevert. Het blijft dan ook meer een hobbyplaat van goede vrienden die allemaal technisch hoogstaande muzikanten en van elkaar lekker los mogen gaan.