R.E.M. - Automatic for the People (1992)

inderdaad evanshewson, prachtige plaat waar je de skip knop niet voor hoeft te gebruiken.mischien wel het beste album dat ze ooit gemaakt hebben.
en sgt.revolver heeft hem dus aangeschaft?
ben blij om te zien dat het geen miskoop was als ik naar je opmerking over man on the moon kijk.

Ik heb het album inderdaad aangeschaft, djeffibrelich. Wanneer ik tijd heb, zal ik wel even een mooi verhaal bij het album schrijven. Ik vind het album namelijk geweldig, en het heeft inmiddels een plaatsje in mijn top 10 gekregen.

daar verheug ik me nu al op

en in je top tien zeg je?
dat kan ik als de beste begrijpen en alleen maar toejuichen.

Berichten verwijderd.

Hup Sgt., waar blijf je met je recensie?

Ik zal me er binnenkort ook maar eens aan wagen, want 5 * albums verdienen dat wel

Mijn favoriete R.E.M. platen komen uit de begintijd t/m green, het meeste wat daarna gekomen is vind ik stukken minder met uitzondering van deze mooie herfstplaat. 4*

Inderdaad, nu je het zegt, ik werkte in de nazomer van 1992 op Schiermonnikoog in de horeca. Was wel lachen, met zijn drieen een kamer delen en deze plaat was toen net uit.

Ik vergeet nooit weer hoe zo'n indruk deze plaat op me maakte. Een collega van mij (ik werkte in de bediening) vond deze plaat ook helemaal geweldig. Zaten we samen op de boot op de heenreis en luisterden naar dit album.

"Hey Kids, rock 'roll, nobody tells you where to go, baby
Hey kids, where are you, nobody tells you what to do, baby'

De sfeer van dit album paste perfect bij dit mooie eiland. 's Nachts op een broeierige avond gingen we getogen met een fles passoa naar het strand. Met z'n allen zaten we daar te genieten en het nummer Nightswimming draaide:

''Nightswimming deserves a quiet night
The photograph on the dashboard, taken years ago,
Turned around backwards so the windshield shows
Every streetlight reveals the picture in reverse
Still, it's so much clearer
I forgot my shirt at the water's edge
The moon is low tonight''

''Nightswimming, remembering that night
September's coming soon
I'm pining for the moon
And what if there were two
Side by side in orbit
Around the fairest sun?
That bright, tight forever drum
Could not describe nightswimming''

Dit is voor mij gewoon de soundtrack van Schiermonnikoog
Een album als deze zouden ze nooit meer maken. Onmogelijk natuurlijk, dit is gewoon perfectie. Voeg daarbij nummers toe als Try Not to Breathe en The Sidewinder Sleeps Tonite (met dat lachje van Michael Stipe, geweldig gewoon, heel meilig, maar ook weer steengoed).

En misschien wel het mooiste nummer:

''The ocean is the river's goal,
A need to leave the water knows
We're closer now than light years to go.

I have got to find the river,
Bergamot and vetiver
Run through my head and fall away.
Leave the road and memorize
This life that pass before my eyes.
Nothing is going my way''

Melancholischer kan het gewoon niet. Nee, dit album blijft voor mij hoe dan ook op 5 sterren staan. Je hebt soms platen die niet kapot kunnen en dit is er een voorbeeld van. Zoals Shangri-la al zei: de ultieme herfstplaat

Inderdaad, "Automatic for the People (1992)" is een goed album van R.E.M. Weet je wat nou het toeval wil Deze cd van R.E.M. staat bij mij thuis gebroederlijk (of moet ik gezusterlijk zeggen ) naast mijn collectie ABBA cd's . En ze bijten elkaar niet .

Ik heb de komende tijd geen tijd om er even serieus voor te gaan zitten, dus dat duurt nog wel even.

Studeren .

Ultieme herfstplaat, ultieme winterplaat, ultieme lenteplaat of ultieme zomerplaat.
Allemaal leuke kreten die ik liever samenvat in ultieme R.E.M-plaat waar ik dan heel snel aan toe moet voegen dat albums als Document, Green, Lifes Rich Pageant, Around the Sun, Murmur en Out of Time met hun 4,5 score er wel heel dicht tegenaan zitten.
Waarom ik dit dan juist de volle mep heb gegeven? Ik denk dat het ligt aan de melancholie die mijn boxen uitknalt als ik deze cd draait. En daar ben ik meestal wel heel erg gevoelig voor. Daarbij vind ik het ook een behoorlijk tijdloos album en eigenlijk heel erg niet seizoen-gebonden.

Drive is dan ook mijn favoriete R.E.M. nummer. De donkere, moody kant spreekt me aan en nergens wordt het zwartgallig: er blijft een dun randje licht aanwezig.
De eerste keer dat ik dit nummer hoorde stond ik als aan de grond genageld: zoveel moois hoor je nu eenmaal niet elke dag in vier en een halve minuut.
'Try Not To Breathe is een buitengewoon lief en aandoenlijk nummer', dat was mijn eerste gedachte toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, maar dan ga je eens beter luisteren en lees je de tekst en dan is het wel even slikken. Tekstueel gezien heel erg mooi beschreven hoe een oude man wil sterven en zichzelf afvraagt hoe de wereld zonder hem verder gaat en hoe de mensen hem zullen herinneren.
Dan is The Sidewinder Sleeps Tonite opeens een heel stuk vrolijker, zeker ook door de invloed van het nummer The Lion Sleeps Tonight. Heel sterk gedaan en een vrolijk R.E.M. nummer dat ik wel goed kan hebben (want niet altijd vind ik de happy tunes een succes).
Hoe sterk is het contrast met het volgende nummer Everybody Hurts dan toch weer. Heel direct en een parel van een nummer.
Dat het een grote hit is geworden en daardoor erg vaak op de radio en tv is gedraaid heeft op mij gelukkig geen negatieve invloed gehad.
Nog steeds is ook dit nummer wel een favoriete R.E.M. hit.
New Orleans Instrumental No. 1 fungeert als een mooi verbindingsnummer en wijst alvast vooruit naar het album UP. Ik kan mij voorstellen dat veel mensen dit een skipmoment vinden, maar zelf vind ik het er helemaal bij horen.
Sweetness Follows staat ook op de soundtrack van de film Vanilla Sky. Het nummer is weer behoorlijk melancholisch en ontroert mij telkens weer.
Michael Stipe zei er zelf het volgende over: "I've written songs before that I thought were these incredible diatribes against organized religion, these numbing thoughts that this life doesn't matter because you're moving on to something better... 'Sweetness Follows' is the song I'm thinking of".
Monty Got A Raw Deal komt op mij telkens als het ondergeschoven kindje van deze cd over. Geen idee waarom en als het al zo is dan vind ik het zwaar onterecht. De melodie is prachtig en de begeleiding ingetogen en toch triomfantelijk.
Ignoreland klinkt ietwat ruiger en minder melancholisch. Nu ik dit zo schrijf besef ik gelijk dat het album eigenlijk nog best veel variatie bevat. In mijn hoofd is het altijd 'dat droevige album', maar met nummers als deze ter afwisseling gaat dat toch niet helemaal op.
Star Me Kitten is dan wel weer rustiger en zweeft de speakers uit. Gedragen en met ingetogen passie gezongen. Warm en tegelijkertijd kippenvel veroorzakend.
In 1993 verscheen Man On The Moon op single en het borduurt een beetje voort op nummers van Out of Time. Het is dan ook een toegankelijk nummer dat je qua melodie erg makkelijk oppakt en al snel kunt meezingen. Duidelijk een klassieker van de band met een leuke tekst. De verwijzingen naar komediant Andy Kaufman zijn overigens talrijk.
Nightswimming is een hemeltergend mooi liedje. Er klinkt berusting in door en de schoonheid d.m.v. o.a. de strijkers zit hem juist in het feit dat het allemaal zo ingehouden blijft om juist het optimale effect van ontroering te creeëren. Nergens gaat het over the top of wordt het klef. Mede hierdoor is het zeker één van de mooiste nummers van Automatic for the People geworden.
Het hierop volgende Find The River sluit hier naadloos op aan. Wederom is de rivier de metafoor voor het leven. Leven waar de dood altijd mee kijkt. Prachtig gedaan en een meer dan fantastische aflsluiter van deze cd.
Een cd ook waar het op sommige nummers heerlijk mijmeren is en dat je na doet denken over je eigen leven met al zijn ups and downs. Hoe mooi kan het dan zijn als Stipe en zijn mannen je hierbij weten te vergezellen met de meest mooie muziek denkbaar.
Na al die jaren nog steeds een fantastisch album dat in mijn ogen dan ook terecht alle lof toegeworpen krijgt door zowel fans als critici.

Hmmm, niet me je eens.. Vind het juist wel seizoensgebonden. De sfeer die deze plaat oproept is juist de herfst. Wat ik al eerder zei
Het is een gevoel dat je bij deze plaat moet hebben. Ik denk dat dat voor velen geldt.

Gelukkig beperkt dat gevoel zich bij mij dan ook niet tot de herfst. Ik kan er altijd van genieten (anders zou het ook geen 5* kunnen zijn bij mij). Ook heb ik niet bij alle nummers een herfst-sfeer-gevoel: dat zou nl. betekenen dat de melancholie dat zou oproepen en in dat geval is een wel heel groot deel van mijn cd-collectie 'herfstachtig'.
Het heeft dan ook weinig te maken met 'eens zijn'. Daarvoor is het te persoonlijk en zoals gezegd: voor mij staat het los van welk seizoen dan ook (alhoewel ik wel begrijp wat je bedoelt)
Opmerkelijk trouwens dat jij een na-zomer noemt als herinnering: dat is toch duidelijk geen herfst in mijn beleving.
Helaas heb ik niet zo'n sterke of mooie herinnering aan een bepaalde tijd. Dit album is dus geen soundtrack van een stukje uit mijn leven zoals bij jou helaas. Het is gewoon een mooie cd. Jij hebt er nog eens een extra stukje beleving bij (schitterend is dat altijd: ik heb dat weer met andere albums).

heel erg mooi en informatief stuk aero.
Je bericht had me aangezet om het album weer eens te luisteren.
Dat is sinds mn registratie nog maar 2 keer voorgekomen.
Dat ik zin kreeg om een album op te zetten nadat ik een berichtje van een user gelezen had.
En ik kan je vertellen,
dat dat ook heel erg mooi is.

Tot nu toe is dit voor mij hun beste album. Gewoon van het begin tot het eind is het een heel goed album. Out of Time bijv. heeft hele goede nummers, maar ook flutnummers.
Ik snap alleen niet dat mensen Star Me Kitten zo'n vervelend nummer vinden. Dat vind ik nl. best een goed nummer. Voor de rest zijn natuurlijk Drive, Man on the Moon, Find the River en naar mijn mening ook Try Not to Breathe geweldig. En terwijl ik Nightswimming eerst niet zo fantastisch vond, vind ik dat nummer nu één van de beste.
5 sterren!

Een zeer overschatte plaat, maar dan vooral omdat R.E.M. zoveel betere platen heeft gemaakt. Everybody Hurts kan ik echt niet meer naar luisteren, dat geeft me gewoon zo'n zouteloos skyradio-gevoel. Dhr. Stipe zelf heeft dat nummer ook nooit veel aan gevonden. Helaas voor hem is wel hun een-na-grootste hit. Maar als ik deze plaat opzet is dat het enige nummer dat ik skip. Om maar aan te geven dat het met de rest behoorlijk goed zit. Sweetness Follows behoort zelfs tot m'n favoriete r.e.m.-songs! En Fuck Me Kitten lijkt qua tekst alvast een voorbode tot hun volgende (sex)plaat Monster, naar mijn idee juist weer hun meest ónderschatte meesterwerk.

Maar vind je deze plaat nu overschat vanwege één "fout" nummer of heb je ook wat tegen de rest van dit album. Ik kan me voorstellen dat "everybody hurts" je een beetje de neus uitkomt, maar de rest van de plaat vind ik in ieder geval van buitengewone klasse.

Kwestie van smaak.
deze band heeft zat fantastische albums afgeleverd zoals murmur, document, life's rich pageant en out of time.
automatic for the people vind ik wel de mooiste en meteen ook de laatste echt geweldige r.e.m plaat.
niet dat de albums die daarna kwamen nou zo slecht zijn, nee, maar ik kan er geen een opnoemen die ik net als deze plaat van begin tot eind sterk vind.
bij monster bijvoorbeeld vind ik zelfs een paar nummers niet leuk,
geen geweldig album voor mij vergeleken met het eerdere werk, maar het is idd ook niet de draak die het uitgemaakt word.

Nee, ik vind de plaat niet overschat vanwege ''Everybody Hurts''. Het is begrijpelijk dat dat nummer een dikke hit is geworden: de melodie is meeslepend en de tekst is een hart onder de riem voor heel veel mensen. Dat nummer vind ik zeker niet ''fout'', het irriteert me alleen omdat de band zoveel mooiere nummers heeft. Dit is, samen met Losing My Religion, toch wel het nummer waar de band het meest mee geassocieerd wordt. Maar ik vind het absoluut niet representatief. Het is natuurlijk een heel mooi nummer, maar ergens ook best wel 'vlak'. Een nummer als Drive, wat natuurlijk ook een hit is geweest, doet mij veel meer omdat het zoveel gelaagder en daardoor spannender is. Dat nummer is voor mij ''typisch r.e.m.''. Had niet op andere plaat gepast dan Automatic, maar herbergt toch de geest die vanaf het begin de band kenmerkt: intens, mysterieus en vreemd. Everybody Hurts had ook door pakweg Elton John geschreven kunnen zijn, het is mij te algemeen en ook ergens te makkelijk. Ik had ooit gelezen dat Michael Stipe zelf dat ook min of meer vindt. Hij wil geen spreekbuis voor een generatie zijn, of iets dergelijks. De rest van de band kwam met de melodie en zette hem aan iets 'troostrijks' te schrijven. Hij respecteert het nummer vooral omdat het voor zoveel mensen betekenis heeft.

Ik vind Automatic dus niet overschat vanwege dat ene nummer. Dat zou namelijk betekenen dat ik Out Of Time ook overschat zou vinden vanwege Losing My Religion. Dat nummer vind ik vele male bijzonderder en mooier dan Everybody Hurts, maar heb ik inmiddels ook wel vaak genoeg gehoord. Dat album (Out Of Time dus) houdt mij voor de rest echter volledig in de greep, wat ik van Automatic niet echt kan zeggen. Out Of Time klinkt gekker, minder doordacht. Nummers als Low en Country Feedback (mijn favoriete nummers van die plaat) klinken myserieus, grillig en ergens ook een beetje 'onaf'. Daar ligt voor mij de kracht van R.E.M.

Misschien zou ik dit betoog beter kunnen schrijven bij Reveal of Around The Sun. Deze twee laatste R.E.M.-platen vind ik namelijk de zwakste hoofdstukken uit het rijtje. Die klinken namelijk echt bloedeloos en ongeinspireerd. R.E.M. op z'n zwakst (al zijn sommige nummers echt wel mooi). Deze platen mogen ook niet eens de tenen kussen van Automatic (als een plaat tenen zou hebben). Automatic is absoluut geinspireerd en spannend. Maar vergeleken met het myserie van Murmur, Reckoning of Fables, de bevlogenheid van Life Reach Pageant of Document, de frisheid van Green of Out Of Time, de gekte van Monster of New Adventures, of de zweefvlucht van Up, toch ook ergens een beetje ''doods''. Alsof de band al z'n spontaniteit is kwijtgeraakt.

Ik vind Automatic For The People dus gewoon een heel mooi album, met een aantal hele mooie songs (Drive, Sweetness Follows, Find The River...), maar voor mij ligt de lat van deze band gewoon érg hoog en in tegenstelling tot de meeste mensen vind ik het gewoon absoluut níet bij hun beste horen. Daarvoor mist het de kracht en magie die ik bij de meeste andere platen (de laatste twee dus daargelaten) zo verschrikkelijk waardeer.

(Overigens zit er hoogstwaarschijnlijk nog toekomst in deze band (was de hoop vanwege de laatste twee albums dus een beetje verloren), zie daarvoor mijn comments bij ''discussie''.)

Welke nummers vind jij minder?

star 69, king of comedy, circus envy en you

favorieten: what's the frequency, kenneth?, crush with eyeliner en tongue.

wow, ik vind het duo circus envy & you op het eind van monster net heel goed. De manier waarop Stipe over zijn stem lijkt te gaan bij het zingen van 'youuuuu' vind ik geweldig. En star 69 is een betere versie/originelere versie dan departure van op new adventures...

crush with eyeliner & tongue heb ik dan weer problemen mee. maar da's iets teveel een 'monster' discussie, en geen automatic for the people discussie

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Hier is mijn recensie over "Automatic For The People" van R.E.M.

Ik begin op dezelfde manier als aERo. Ultieme herfstplaat, ultieme winterplaat, ultieme lenteplaat of ultieme zomerplaat. Persoonlijk vind ik de muziek die “Automatic For The People” herbergt het meest thuishoren in een herfst- en winterachtig decor. De melancholie knalt, zoals aERo ook al zei, je boxen uit bij het draaien van deze CD. Dit gebeurt ook wanneer ik een album als “Disintegration” van The Cure, mijn ultieme herfst- en winterplaat, draai. Zoals jullie aan mijn top 10 wel een beetje kunnen zien, ben ik best gevoelig voor melancholie, getuige de aanwezigheid van “Disintegration” van The Cure, “Voor de Overlevenden” van Boudewijn de Groot, “The Kick Inside” van Kate Bush en dit album van R.E.M.

Ik ben bij de bespreking van de individuele nummers. Nadat ik dat heb gedaan, zal ik iets over het geheel gaan vertellen.

Het album begint met “Drive”, één van mijn grote albumfavorieten, en misschien wel dé favoriet. Een melancholisch nummer met krachtige passages. Het nummer komt op mij over als een vrij donker, somber nummer, maar gitzwart kan ik het niet noemen. Ik denk dat dit nummer één van mijn favorieten is, omdat er een prachtig evenwicht is tussen rustige en stevige stukken. Samengevat een levendig melancholisch nummer.

“Try Not To Breathe” is de volgende topper, die op dit moment nog niet in mijn album top 3 staat, maar daar zeker eens deel van uit zou kunnen gaan maken. Een treurig nummer, dat bij de eerste luisterbeurten al zijn geheimen nog niet prijs wil geven. Wanneer ik me met de tekst bezig ga houden, is de strijd tegen de zilte druppels behoorlijk zwaar.

Om een beetje bij te komen van zoveel treurigheid krijgen we “The Sidewinder Sleeps Tonite” voorgeschoteld. Een vrolijk, behoorlijk nummer, maar minder fantastisch dan de twee openingsnummers. Toch heeft het ook wel wat, dat er een minder treurig nummer komt na “Drive” en “Try Not To Breathe”. Even tijd voor een lach lijkt het nummer te willen zeggen.

Maar dan……. “Everybody Hurts”. Iedereen kent deze parel waarschijnlijk wel, omdat het vaak op de radio te beluisteren valt. Niet dat het mij wat uitmaakt dat dit nummer vaak te beluisteren valt op de radio, want voor mij kan dit nummer toch nooit stuk. Het staat zeker in mijn top 20 allertijden, en gezien dit feit is het logisch, dat dit nummer één van mijn albumfavorieten is (samen met het reeds beschreven “Drive” en het nog te beschrijven “Nightswimming”).

Er zit een verhaal vast aan mijn liefde voor “Everybody Hurts”. Ergens in de jaren ’90, toen ik nog een klein Brammetje was , hoorde ik dit nummer in Henny Huisman’s Soundmix Show. Het nummer werd gezongen door een jongen met een zwarte (bol)hoed op, en raakte mij meteen. Nu ik op die gebeurtenis terugkijk, denk ik aan het geboortejaar van dit album: 1992. Ik dacht dat het nummer “Everybody Hurts” veel ouder was (een nummer uit de jaren ’70 of zo, omdat de zang mij op de één of andere manier deed denken aan John Miles). Toen ik er jaren later achterkwam, dat het nummer uit het begin van de jaren ’90 kwam, was ik best verbaasd (omdat ik alleen housemuziek en een beetje grunge kende uit die tijd ).

Het nummer “New Orleans Instrumental No. 1” gaat een beetje langs me heen. Het is geen slecht nummer (want slechte nummers staan niet op dit album), maar ik vind het toch één van de mindere goden. Zoals aERo al zei: het nummer hoort er nu eenmaal bij (en stoort mij niet).

Hoe anders komt het nummer “Sweetness Follows” op mij over. Zo’n prachtig liedje met een mooie melodie, waar ik verder geen woorden aan ga wijden.

Wat volgt is een nummer dat ietwat steviger is, “Monty Got A Raw Deal” . Het nummer lijkt iets steviger te willen zijn door krachtige drums, maar bevat over het algemeen een ingetogen muzikale begeleiding. Ook dit nummer hoort er mijns inziens echt bij, omdat het volgt op een melancholisch popliedje als “Sweetness Follows”.

Nu we toch net een liedje hebben gehad, waarin melancholie hand in hand gaat met krachtige drums, komen we bij een nummer dat echt iets minder melancholisch is, en mij daardoor een beetje minder aanspreekt. Dat is het nummer “Ignoreland”. Ik vind pittigere nummers op een door droefheid en melancholie gedreven album geen ramp, maar toch durf ik in dit geval te zeggen, dat “Ignoreland” voor mij een mindere broeder is op een nagenoeg perfecte popplaat. Gelukkig wordt de opgelopen “schade” (wat een veel te groot woord is voor een ietwat minder nummer als “Ignoreland”, dus zet ik het woord maar even tussen haakjes) door de vier opvolgende nummers weer helemaal goed gemaakt.

Bij het nummer “Star Me Kitten” heb ik eigenlijk hetzelfde commentaar als aERo (onze meningen overlappen elkaar behoorlijk merk ik nu). Gelukkig weer een rustiger, melancholischer nummer na de mindere broeder “Ignoreland”. Een nummer dat ook warmte uitstraalt, en laat zien dat droefheid geen kilheid en koude hoeft te betekenen. Prachtig, prachtig.

Aha. Aangekomen bij “Man On The Moon”. Laat ik bij het bespreken van dit nummer als volgt beginnen.

Beste djeffibrelich. Ik geloof dat je mij verkeerd hebt begrepen. Je zei dat je blij was dat “Automatic For The People” geen miskoop van mij was, gezien mijn (negatieve?) mening over het nummer (“Man On The Moon”). Wel, ik vind “Man On The Moon” een wonderschoon nummer ! Ik zei alleen maar, dat het nummer redelijk vaak op de radio wordt gedraaid, net als “Everybody Hurts”, waardoor ik mij voor kan stellen, dat sommige mensen het nummer doodgedraaid vinden. Persoonlijk ben ik ten aanzien van de beide genoemde nummers die mening NIET toegedaan. Ik vind beide nummers prachtig (yea-yeah yea-yeaaaahhh ).

Zoals gezegd vind ik het nummer prachtig.Het nummer is iets simpeler of iets dergelijks dan andere nummers van “Automatic For The People”, maar behoort zeker niet tot de mindere broeders van het album. Simpel, toegankelijk, commercieel succesnummer en (toch) mooi.

En nu komt voor mij de ultieme tranentrekker van het album: “Nightswimming” . Ik heb zelden zo’n kippenvelopwekkend nummer gehoord. De intro en de outro zijn voor mij de mooiste stukjes van het nummer, en misschien wel van het gehele album. Terwijl ik dit typ luister ik naar het nummer en heb ik weer kippenvel op mijn armen. Pure schoonheid is “Nightswimming” wat mij betreft. Het nummer vormt samen met “Drive” en “Everybody Hurts” mijn top 3 van het album.

Wat mij betreft had het album met “Nightswimming” moeten eindigen, omdat ik steeds weer aan de grond genageld sta wanneer ik het nummer hoor. Een ultieme alfsluiter wat mij betreft, maar dat is het niet. Maar niet getreurd.

“Find The River” geeft me de kans om bij te komen. Het is een prachtige afsluiter, maar heeft niet het afsluitende effect wat “Nightswimming” wel heeft. “Find The River” zet me weer met beide benen rustig op de grond, en wanneer de CD eindigt kan ik weer overgaan tot de orde van de dag.

R.E.M. heeft met “Automatic For The People” een album gemaakt dat voor mij als geheel een herfst- en wintersfeer uitademt, hoewel het album feitelijk niet seizoens- of tijdsgebonden is. Ik draai dergelijke muziek ook graag in het voorjaar of in de zomer, maar wanneer ik dergelijke muziek tijdens de herfst of de winter draai, krijgt de muziek een stukje extra magie mee. Ik weet niet hoe ik het album moet samenvatten. Aan de ene kant is het een groots album, aan de andere een klein, en zoals Zachary het ooit zo mooi zei, knus huiskamerplaatje. Voor mij bevat het album drie van de mooiste nummers ooit, te weten “Drive”, “Everybody Hurts” en “Nightswimming”. Drie nummers die mooi in het geheel passen, maar soms iets ruiger en iets minder melancholisch zijn, zijn “The Sidewinder Sleeps Tonite”, “New Orleans Instrumental N° 1” en “Ignoreland”. Prachtige nummers, maar ze doen me nét even iets minder dan de andere nummers. Ik gaf dit album in zijn geheel eerst 4.5*, maar aangezien de drie ietwat minder briljante nummers toch voor een mooie afwisseling van ruiger en melancholisch werk zorgen, passen ook juist die drie nummers perfect in het geheel, wat voor mij een perfect popalbum oplevert, dat 5 vette sterren en een mooie plaats in mijn persoonlijke album top 10 verdient.

Mooie recensie

Dit soort uitgebreide recensies is voor mij altijd weer aanleiding om een CD weer eens goed te beluisteren, en te kijken of ik me kan vinden in de mening van de recensent. Dit was in grote lijnen het geval.
Dank voor het geven van de aanleiding om dit album weer eens op te zetten. Graag meer van dit soort recensies. Stel ik erg op prijs.

@ sgt.revolver: goede review!

ik wist al dat je man on the moon een mooi nummer vond.
goed van je dat je die en everbody hurts in je recensie ophemelt.
ze zijn vaak gedraaid, oke, maar je kan wonderschone tijdloze nummers niet vaak genoeg draaien lijkt me.
ik ga een liedje echt niet minder waarderen omdat het vaak op de radio is geweest.
jij ook niet, en dat is super.
yea-yeah-yea-yeah

Doen ze wel vaker hoor
En ik vind het wederom geweldig dat er users zijn die echt moeite doen om wat uitgebreider hun best te doen: heerlijk te lezen en het toont gewoon goed aan hoe je tegenover deze plaat staat. Ik hoop er nog velen te lezen van je.

Prachtige plaat, kwam destijds uit in de bloeitijd van de grunge en toen kwamen zij met een semi-akoestische plaat , wellicht een beetje geholpen door de populariteit van de unplugged-toestanden op MTV. Maar goed, toen je op een pearl-jam-concert gewoon de enige was met KORT haar en daardoor behoorlijk opviel, zo'n plaat uitbrengen. Jammer alleen van New-Orleans-Instrumental-no1, moet daarbij toch altijd denken aan een schets met Tony van Heemschut.

Tony wie? Zegt mij niks..

tja...
ken je klassiekers
Michiel Romeyn in Jiskefet.
Raaaaaaar!